Review: Steelrising

Steelrising heeft een geweldig uitgangspunt en alle ingrediënten die nodig zijn om een ​​geweldige Souls-achtige game te zijn.

Steelrising is een Soulslike, maar deze keer is het Frans! Het is specifiek Parijs, en het heeft ook robots. Je speelt als zo’n robot genaamd Aegis die door Marie Antoinette naar Parijs is gestuurd om erachter te komen waarom het leger van automaten van de koning de stad heeft ingenomen. Ja, het zal een rare zijn, maar het is het goede soort raar.

De setting van Steelrising voelt zeker heel onderscheidend aan, ook al brengt het nog steeds omgevingen die bekend lijken voor het genre. De vervallen en brandende gebouwen terwijl je je een weg baant door de stad, doen je misschien een beetje denken aan Bloodborne, maar misschien met een licht Frans tintje. Desondanks is de game mooi op een melancholische en sombere manier. Het is niet zo grimmig als Dark Souls, en na de eerste paar gebieden zul je meer paleisachtige structuren zien die er allemaal best aardig uitzien.

Het is niet verwonderlijk dat de automaten waarmee je vecht, het hoogtepunt zijn, hoewel sommige meer dan andere. Vooral de grotere kunnen een beetje wisselvallig zijn; sommige zijn creatief en uniek, terwijl andere het gevoel hebben dat ze een trol zijn met een enorme club. Niemand is echter indrukwekkender dan Aegis zelf, die een uurwerk in haar lichaam heeft dat je kunt zien door een transparant raam in haar rug. Het is een prachtig detail waardoor ze op de een of andere manier overtuigender lijkt, ondanks dat het een 18e-eeuwse Franse robot is. Ze heeft ook nogal stijlvolle kleding om uit te kiezen, waaronder een hoed die zo groot is dat ik hem moest afzetten om meer te zien dan alleen haar kin tijdens gesprekken!

Ondanks de schoonheid van Steelrising, moet je toch meteen overschakelen naar de prestatiemodus en met 60 fps spelen. Vergis je niet, Steelrising is behoorlijk moeilijk en je hebt elke voorsprong nodig die je kunt krijgen in een Soulslike, de eerste baas heeft me een aantal keer neergehaald voordat ik er doorheen kwam. Het is misschien niet zo belastend als andere games in het genre, of misschien ben ik er gewoon beter in geworden terwijl ik niet keek, maar het zal je nog steeds de grond in stampen als je je verdediging niet zorgvuldig in evenwicht houdt en aanval.

Je hebt een paar dingen om je te helpen tegen de vele, vele automaten waarmee je te maken krijgt. Ten eerste heb je natuurlijk wapens, die kunnen worden geüpgraded om je bij te houden als je er een vindt waar je verliefd op wordt. Ik ontdekte dat ik een klasse had gekozen met een slagwapen met een zeer kort bereik, maar ik kon het snel vervangen door een Falchion en Sabre, dan met een vurige bal aan een ketting, dan een hellebaard, je snapt het idee. Elk heeft zijn eigen speelstijlen, maar sommige zijn een beetje onevenwichtig,  het Wheel of Vengeance richt goede schade aan, maar komt niet eens in de buurt van genoeg om te verklaren hoe ongelooflijk traag het was.

Je kunt er ook een paar tegenkomen met speciale bewegingen die om soortgelijke redenen eigenlijk nutteloos zijn, waaronder mijn geliefde Falchion en Sabre, die een zwaarddans heeft die eeuwen duurt en vijandelijke aanvallen niet onderbreekt, waardoor het een risico wordt. Pareren wordt ook als een speciale aanval beschouwd, dus veel wapens missen de mogelijkheid en zullen in plaats daarvan liberaal gebruik van de ontwijkknop vereisen. Je zult ook merken dat sommige vijanden je echt kunnen pareren!

Geweren maken ook deel uit van Steelrising, maar worden voornamelijk gebruikt om van een afstand statuseffecten aan vijanden te geven, omdat ze anders niet te veel schade aanrichten. Zodra een statusmeter op een vijand vol raakt, wordt een effect geactiveerd, zoals ijsschade die een vijand een paar seconden bevriest, waardoor je een paar treffers kunt krijgen zonder te reageren. Er zijn contactwapens en zelfs een paar vaardigheden die ook statusschade kunnen aanrichten, hoewel niet op afstand, en zorgvuldig gebruik ervan kan je een enorme voorsprong geven in een gevecht. Je wapen zal je voorraad munitie opgebruiken, en hoewel het vrij vaak door vijanden wordt laten vallen, kun je snel opraken als je er te veel op vertrouwt

De vaardigheden van Aegis worden versterkt door modules die in vier slots kunnen worden geplaatst en die bonussen bieden voor gezondheid, uithoudingsvermogen en andere dergelijke dingen. Deze modules hebben meerdere niveaus en voor hogere niveaus moet het slot eerst naar hetzelfde niveau worden geüpgraded met behulp van sleutels die in de wereld worden gevonden. Al je upgrades kunnen worden gedaan met het spelequivalent van een vreugdevuur, de Vestel, en dit omvat wapens, statistieken en Burette – het equivalent van de Dark Souls Estus Flask, waardoor je een bepaald aantal keren kunt genezen totdat je terugkeert naar de Vestel aan te vullen. Zoals altijd voor het genre, keren alle vijanden terug wanneer je de Vestel gebruikt, dus je kunt er maar beter voor zorgen dat je hem echt eerst nodig hebt.

Ik heb een paar bugs opgemerkt tijdens het spelen van Steelrising. Een of twee keer ontbrak het stemacteren om de een of andere reden volledig voor een regel in een gesprek – het stemacteren is redelijk goed, maar er zijn minder Franse accenten dan je zou verwachten in, je weet wel, Frankrijk. Je kunt vijanden ook stiekem aanvallen om een ​​bijzonder krachtige klap uit te delen als je achter hen kunt komen zonder dat ze het zien, zoals je zou verwachten van het genre, maar zeer zelden, wanneer deze stiekeme aanval de vijand doodt, staat het model weer op en blijft zijn inactieve animatie. Gelukkig zijn deze erg onopvallend wat bugs betreft en waarschijnlijk een relatief snelle oplossing. Steelrising draait overigens erg goed op PS5.

Als je met al deze dingen nog steeds worstelt, of als je gewoon liever een meer vergevingsgezind spel speelt, kun je de hulpmodus van Steelrising gebruiken om er een te maken. Het zal je uitsluiten van een paar moeilijkheidsgerelateerde trofeeën, maar je kunt schadebeperking wijzigen, uithoudingsvermogen herstellen en zelfs je Anima (de upgrade-/level-up-valuta) na de dood behouden. Als je gewoon wanhopig het verhaal door wilt zien, kun je de schadebeperking zelfs tot 100% verhogen en je verbazen over hoeveel beter je bent in het spel nu je niet bang bent om elke zwaai van je wapen te verknoeien. De Assist-modus is volledig optioneel en lijkt toch een relatief eenvoudige toevoeging om het spel toegankelijker te maken voor mensen die niet de tijd hebben om er anders doorheen te komen. Ik hoop dat het vaker voorkomt in het genre.