Review: One Piece Odyssey

One Piece Odyssey is een anime spin-off JRPG die boven de rest uitsteekt.

Luffy en de bende gaan op een van hun gebruikelijke avonturen op zee, die nogal abrupt eindigt wanneer ze stranden op een mysterieus eiland dat een duister geheim herbergt. Het duurt niet lang voordat de bemanning beseft dat ze niet alleen zijn in dit tropische paradijs, en een confrontatie met de nieuwe personages Adio en Lim eindigt met het verlies van al hun krachten. Het nieuwe duo weet gelukkig hoe ze ze terug moeten krijgen, maar het zal een lang en moeizaam avontuur worden door tijd en ruimte boordevol anime-personages die je kent en waar je van houdt.

Om je krachten terug te krijgen, legt Lim uit dat de Straw Hat-bemanning terug in hun herinneringen moet duiken en belangrijke gebeurtenissen in hun avonturen opnieuw moet spelen om enkele rare kubussen te absorberen. Dit betekent dat je door al je favoriete bogen van de anime speelt, maar met een twist. Je ziet dat het geheugen een wispelturig iets is dat niet te vertrouwen is, en daarom zijn de gebeurtenissen die plaatsvinden ergens in Alabasta of Marineford misschien niet helemaal hetzelfde als je je herinnert uit de anime. Dit betekent dat zelfs veteranen uit de serie genoeg nieuwe verhaalinhoud hebben om van te genieten in One Piece Odyssey, terwijl nieuwe fans de essentie van het verhaal kunnen ervaren zonder een miljard uur anime te hoeven kijken. Het is een heel slimme manier om beide doelgroepen erbij te betrekken.

Als je geen idee hebt wat One Piece betreft, wil je waarschijnlijk meer weten over de gevechten in deze forse JRPG voordat je erin springt. Nou, ik kan zeggen dat de turn-based gevechten best leuk zijn. In elk gevecht gebruikt je gezelschap van vier gekozen piraten om de beurt verschillende speciale aanvallen om tegenstanders uit te schakelen. Er zijn allerlei soorten genezende krachten, statuseffecten en teamaanvallen om onder de knie te krijgen, evenals een systeem in de stijl van een steen-papier-schaar met verschillende gevechtsstijlen. Het is absoluut essentieel om ervoor te zorgen dat je je Power-personages gebruikt tegen Ranged-vijanden en je Technique-personages tegen Power-vijanden, omdat je anders nauwelijks schade aanricht.

De andere grote wending in gevechten is dat het plaatsvindt in meerdere gebieden. Elk lid van je team begint verspreid over vier van deze locaties en kan alleen naar een andere gaan om een ​​vriend te helpen als er geen vijanden meer zijn. Sommige personages hebben speciale langeafstandsbewegingen die andere gebieden kunnen aanvallen of bewegingen die ook vijanden wegduwen, wat betekent dat je je in zwaardere gevechten vaak moet concentreren op het opruimen van bepaalde slechteriken, zodat je team zich kan hergroeperen en elkaar kan helpen. De game heeft moeite om de nuances van dit vechtsysteem uit te leggen, maar als je eenmaal weet hoe het allemaal werkt in combinatie met de verschillende personagetypes voor jezelf, worden gevechten echt boeiend.

Naast het slopen met agressieve eekhoorns en rivaliserende piraten, besteed je veel tijd aan het verkennen van de omgevingen waar je avontuur je naartoe brengt. Er zijn verzamelobjecten, zijmissies en schatten verborgen in elke hoek van elk gebied waar je doorheen dwaalt, en je zult ieders unieke talenten moeten gebruiken om ze allemaal te vinden. Springen, klimmen en Luffy’s rekbare enterhaakarmen kunnen worden gebruikt om over allerlei obstakels heen te komen, terwijl Chopper in kleine ruimtes past en Zoro met gemak door metalen deuren snijdt.

Aanvankelijk vond ik het erg leuk om de wereld van One Piece Odyssey te verkennen, maar het werd al snel overweldigend. Het duurt niet lang om vaardigheden te ontgrendelen waarmee verschillende personages verschillende soorten buit kunnen lokaliseren, en voordat je het weet, moet je tussen de vele goochelen om alles te vinden. Karakters verwisselen betekent naar een menu gaan om ze te selecteren, en als je dit elke dertig seconden doet, wordt het snel oud. Uiteindelijk gaf ik het gewoon op met het verzamelen van al het materiaal en begon ik vogelnesten of metalen kisten te negeren waarvoor een personagewisseling helemaal nodig was, en ik leed daardoor in de strijd.

Er zijn een hele hoop verschillende knutselmechanismen en synthesesystemen voor apparatuur om aan vast te houden met de spullen die je onderweg verzamelt. Je kunt maaltijden bereiden die je kunt gebruiken in de strijd voor veel meer genezing dan in de winkel gekochte items je geven. Er zijn ook speciale ballen, dit zijn maakbare bommen die vijandelijke statistieken verlagen of statuseffecten op hen veroorzaken. Het samensmelten van je uitrusting is een mechanisme dat veel later in het spel komt en kan worden gebruikt om je groepsleden enorm te versterken.

Het is gemakkelijk om al deze kansen te verwaarlozen om gevechten in het begin gemakkelijker te maken, omdat de eerste tien uur van One Piece Odyssey vrijwel zonder uitdaging zijn. Het geeft je zeker een goede hoeveelheid tijd om te experimenteren met de gevechten en te wennen aan de mechanics, maar ik was zeker geschokt toen vijanden plotseling partijleden links en rechts begonnen uit te schakelen.

Er is echter één groot probleem met One Piece Odyssey dat mijn plezier echt belemmerde, en dat is het tempo van het spel. Je besteedt zoveel tijd aan het heen en weer sturen om items voor NPC’s te krijgen of anderszins speurtochten te voltooien, en het wordt snel vervelend. Gecombineerd met de lange tussenfilmpjes, vertraagt ​​het je voortgang tot een crawl en voelde elke sessie die ik speelde aan als een echte slog.

Je bent ook gewoon te lang in elke thema-omgeving. Een van je eerste geheugenduikavonturen neemt je mee naar Alabasta, en in dat hoofdstuk verken je vier verschillende open stukken woestijn achter elkaar, elk met dezelfde schorpioen en Venus vliegenvalvijanden. Het wordt snel oud.

Hoewel het een beetje repetitief kan aanvoelen, valt niet te ontkennen dat de omgevingen een visuele traktatie zijn. Ik kan niet doen alsof ik ooit aan de personages gewend ben geraakt, al ligt dat niet aan de game. Vrouwelijke personages met belachelijk kleine tailles en beschamend grote borsten zijn het brood en de boter van One Piece , en daar zul je gewoon aan moeten wennen als je van de rest van het spel wilt genieten.

One Piece Odyssey is een RPG die fans van de anime misschien zullen waarderen, maar het is niet zonder problemen. De gevechten zijn geweldig met veel nuances om onder de knie te krijgen, maar het tempo van het spel is pijnlijk en verkenning wordt snel saai. Als je echt van het genre houdt, is het misschien de moeite waard om te spelen, maar verder zijn er genoeg andere JRPG’s die ik als eerste zou aanbevelen.