Review: Final Fantasy Pixel Remasters

De Final Fantasy I-VI Pixel Remaster, is een bundel van zes games prachtige games in een nieuw jasje.

Final Fantasy is een bijna niet te stoppen gameserie. De 16e inzending in de hoofdserie is over minder dan twee maanden. De MMO gaat nog steeds goed. Vermoedelijk zal de remake van VII op een gegeven moment doorgaan. Bovendien heeft Square Enix onlangs de Pixel Remasters op pc uitgebracht. Nu zijn deze zes games eindelijk gearriveerd op PS4 en Nintendo Switch. In plaats van te proberen elke game afzonderlijk te behandelen, ga ik de Pixel Remasters-serie als een enkele entiteit beoordelen.

Als je al een tijdje van RPG’s houdt, ben je waarschijnlijk minstens één van deze iconische games tegengekomen. Ik heb ze in de loop der jaren allemaal in een of andere vorm gespeeld. En toch voelde elke titel deze keer nieuw aan. Elk spel is opgepoetst en gladgestreken. Door het uniforme besturingsschema en de vergelijkbare beelden voelt dit als één enorm avontuur. De orkestmuziek blaast bekende thema’s nieuw leven in en bepaalde moderne verbeteringen bleken echte game-changers. Nou ja, één verbetering in het bijzonder. Je kunt random gevechten uitschakelen!

Van de lange lijst met wijzigingen is de ontmoetingsschakelaar de grootste oplossing van allemaal. Het verkennen van kerkers is bijna stressvrij. Je kunt zonder angst elk hoekje en gaatje bekijken. Sterker nog, u kunt vlakslijpen met chirurgische precisie regelen. Wil je niet meer dan tien meter van de voordeur vechten? Je kan dat doen! Het regeert helemaal. Er is een hele reeks spreuken in deze spellen die inert worden gemaakt dankzij deze ongelooflijke oplossing. Waarom teleporteren naar de ingang van de kerker als je gewoon kunt lopen? Gezien hoe kostbaar de vroege spellen waren met magie, was deze verandering essentieel.

Muziek is altijd een belangrijk onderdeel geweest van de Final Fantasy-serie. Daarom ben ik heel blij dat de soundtracks een orkestrale update hebben gekregen. Je kunt heen en weer schakelen als je nostalgisch bent, maar ik kon niet terug. De nieuwe arrangementen zorgen voor een verhoogde inzet en een golf van emotie bij elke ontmoeting. De muziek van de baas voelt krachtiger en heeft meer impact. Zelfs de overworld-songs zitten vol leven. En nogmaals, je kunt naar believen overschakelen van origineel naar gearrangeerd. Hoewel er tal van andere details zijn die nieuw aanvoelen, zelfs buiten de muziek om.

Spell-effecten zijn bijvoorbeeld opgefleurd. Vuur- en ijsspreuken barsten nu in glinsterende pixels over het scherm. Spreukencirkels en explosies hebben meer uitstraling, meer pit. Karaktersprites zijn op subtiele manieren gewijzigd. Ze lezen allemaal beter tegen de achtergrondkunst. Bepaalde details zijn duidelijker gedefinieerd. Hoeden, handen en zware bepantsering komen allemaal schoon en duidelijk over. De sprites zien er nog steeds uit zoals vroeger, het is gewoon duidelijker wat iedereen zou moeten zijn. Bovendien zijn de kaartsystemen beter geworden. Je kunt zien waar je bent, waar je al bent geweest en welke steden welke zijn. Het is een kleine, maar belangrijke verbetering van de navigatie.

Bepaalde gebreken komen natuurlijk nog steeds voor. Het oude magische systeem gebruikt spreukniveaus in plaats van MP, waardoor elke Cure-spreuk een juweel van onschatbare waarde is. Dit is alleen voor de eerste drie games, maar toch. Het wordt behoorlijk snel oud. Final Fantasy II maakt gebruik van een uniek nivelleringssysteem dat praktisch altijd vereist dat een walkthrough altijd open is. Het is cool, begrijp me niet verkeerd. Maar het is ook niet eens een beetje intuïtief. Ten slotte hebben deze spellen veel soft-lock-potentieel. Je kunt iets kleins missen dat je hele playthrough volledig verdoemt. Vooral Final Fantasy V is hier slecht voor.

Dus welke games zijn je tijd waard en welke niet? Voor mij zijn ze allemaal de moeite van het bekijken waard. FFI is een fundamentele tekst. Het is een geweldige manier om te zien waar de serie begon. De tweede game is buitengewoon raar, maar het verhaal is goed gedaan. FFIII heeft het eerste exemplaar van het banensysteem, waar ik dol op ben. Ik heb een moeilijke relatie met IV, maar ik erken dat het een favoriet bij fans is. V is enorm, ambitieus en diep. Final Fantasy VI heeft een speciaal plekje in mijn hart. Het is een RPG van de bovenste plank, ongeacht welke versie je speelt.

Ik erken ook dat deze spellen gek oud zijn. I tot en met III zijn moeilijk te verkopen voor een nieuwkomer. V is een rare uitschieter met een solide mechanische basis. Maar zelfs met reserveringen op sleeptouw, worden Final Fantasy IV en VI ten zeerste aanbevolen. Kortom, dit is een fantastische verzameling RPG’s. Elke game ziet, klinkt en speelt beter dan ooit tevoren. Sommige randen zijn nog steeds vrij ruw, maar dat is normaal voor games van deze leeftijd. Per saldo vertegenwoordigt de Final Fantasy Pixel Remasters-collectie een essentieel deel van de gamegeschiedenis. U wilt er geen enkele missen.