Review: Blades of Fire

Blades of Fire dompelt je onder in een rauwe, sfeervolle wereld waarin je als speler nauwelijks houvast krijgt. Geen uitgebreide tutorial, geen kaart vol icoontjes – alleen Aran, zijn metgezel Adso, en de missie om de kwaadaardige koningin Nerea te doden. Ontwikkelaar MercurySteam gooit je bewust in het diepe. Je ontdekt de wereld in hetzelfde tempo als het hoofdpersonage zelf: via observatie, veldnotities en fragmentarisch opgebouwde lore.

De game opent met Aran die de jonge, geleerde Adso redt uit de handen van Nerea’s soldaten. Al snel krijg je toegang tot een van de zeven mythische Forge Hammers, waarmee Aran zelf wapens kan smeden – een cruciale vaardigheid in een wereld waar staal vervloekt is en langzaam versteent.

Adso is geen vechter, maar een chroniqueur. Zijn notities vormen je belangrijkste informatiebron. Hij observeert vijanden, locaties, materialen en laat geregeld van zich horen tijdens gevechten. De dynamiek tussen Aran en Adso is sterk: ze motiveren elkaar, geven feedback en brengen lichtheid in een verder sombere wereld. Hun band is authentiek en groeit met de speler mee.

Een van de meest opvallende systemen in Blades of Fire is het smeden van wapens. Via een minigame bewerk je metaal door de hamerhoek en -kracht te bepalen om het binnen een sjabloon te vormen. Hoe efficiënter je slaat, hoe hoger de kwaliteit van het wapen – aangeduid met sterren. Elk sterniveau bepaalt ook hoe vaak een wapen gerepareerd kan worden. Een driesterrenwapen kun je bijvoorbeeld drie keer herstellen voordat het onbruikbaar wordt.

Smeden vereist inzicht: verschillende staalsoorten en houttypes beïnvloeden schade, type (snijdend, stomp, doorborend) en uithoudingsvermogenverbruik. Zwaardere wapens vergen meer stamina per aanval, dus balans is cruciaal.

Heb je eerder een vergelijkbaar wapen gesmeed? Dan kun je het later direct opnieuw maken met dezelfde kwaliteit – een welkome tijdbesparing.

De gevechten in Blades of Fire zijn intens en technisch. Via de face-buttons kies je richtingaanvallen (hoofd, torso, benen) en moet je constant dodgen, blocken en pareren om te overleven. Elke fout wordt afgestraft, vooral in groepen of krappe ruimtes waar je wapen makkelijk tegen een muur ketst en je kwetsbaar maakt.

Wapens zijn niet universeel effectief. Een kleurcodering (rood, oranje, groen) toont of een vijand zwak of resistent is tegen je huidige uitrusting. Sommige tegenstanders hebben specifieke zwakke plekken, zoals onbeschermde hoofden of kwetsbare rugdelen. Wapenvariatie is essentieel: zwaarden, speren, polearms, dubbele messen, sabers en greatswords hebben allemaal hun eigen toepassingen.

Nieuwe wapens ontgrendel je door specifieke vijanden of mini-bazen te verslaan. Pas dan krijg je toegang tot hun ‘forge scrolls’ en kun je hun wapen zelf maken.

Blades of Fire is geen open wereld, maar biedt in plaats daarvan met elkaar verbonden gebieden vol kronkelige zijpaden. Deze leiden naar optionele uitdagingen of lore-elementen. De visuele stijl is sterk, met elke zone die een unieke sfeer uitstraalt.

De wereld zit vol geheimen, maar het navigeren kan frustreren. Richting ontbreekt soms, waardoor je regelmatig rondjes loopt of mist wat je precies moet doen. Missies zijn vaak afhankelijk van object-verzameling: sleutels, mechanisme-onderdelen, of tijdelijke items zoals de zeldzame Rogg-schedels waarmee je zipline-structuren activeert.

Gelukkig zijn er veel Forge Points, die tevens fungeren als fast-travel locaties. Sommige gebieden kun je pas betreden als je wapens hebt voorzien van speciale runes: Tijd, Licht of Ziel. Tijd is relatief vroeg beschikbaar, maar voor Licht en Ziel moet je flink wat progressie maken. De Ziel-rune vereist bovendien dat je vijanden doodt om deze te activeren – een mechanic die een extra laag strategie toevoegt.