Review: Rift of the NecroDancer

Ritmische games bestaan in allerlei vormen, maar velen (waaronder ikzelf) begonnen ooit bij Guitar Hero. Die plastic gitaar en het gevoel om even een rockster te zijn, maakten het genre razend populair. Rift of the NecroDancer brengt datzelfde gevoel terug, maar met een verrassende twist. Het lijkt in eerste instantie een simpele ritmegame, maar al snel merk je dat het je flink op de proef stelt.

Hoewel je bij dit soort spellen vooral denkt aan knoppen indrukken op de maat, heeft Rift of the NecroDancer ook een verhaalmodus. Je speelt als Cadence, die via een mysterieuze portal in een andere dimensie belandt. Overleven kan hier alleen door monsters te verslaan met de kracht van muziek. Onderweg ontmoet je bekende personages en oude vijanden, die je helpen om samen te ontsnappen. Het verhaal is niet diepgaand, maar geeft de game nét dat beetje extra charme en zorgt dat je gemotiveerd blijft.

De basis van het spel voelt meteen herkenbaar voor fans van ritmegames: noten komen van boven naar beneden en jij moet ze precies op tijd raken. Alles speelt zich af op een stevige soundtrack, waardoor je al snel helemaal in de flow komt.

Maar Rift of the NecroDancer onderscheidt zich doordat de noten vijanden voorstellen. Elke vijand heeft zijn eigen regels. Een simpele groene slime vraagt alleen om een druk op de knop, maar een skelet verliest zijn hoofd en beweegt terug totdat je hem opnieuw stopt. Later worden de vijanden nog complexer: vleermuizen wisselen van baan en reusachtige schedels roepen nieuwe monsters op afhankelijk van hun positie. Hierdoor moet je niet alleen in het ritme blijven, maar ook vooruitdenken.

Elke song begint met tien levenspunten, en elke misser kost je er één. Gelukkig zijn er speciale noten waarmee je kunt genezen, en je kunt ook een power-modus activeren waarmee je tijdelijk onkwetsbaar wordt en je score verdubbelt. Handig bij de moeilijkere stukken.

Naast de normale nummers zijn er ook minigames en baasgevechten. De minigames doen denken aan de gekke uitdagingen uit Rhythm Heaven en zorgen voor een leuke afwisseling. De bazen zijn helaas wat minder geslaagd: ze gebruiken een cirkelvormig notensysteem dat minder overzichtelijk is en daardoor niet zo lekker speelt. Gelukkig zijn deze gevechten schaars.

Qua inhoud zit je met Rift of the NecroDancer gebakken. Er zijn tientallen nummers met vier moeilijkheidsgraden, genoeg dus om je uren zoet te houden. Bovendien is er via Steam Workshop ondersteuning voor custom songs, waardoor je ook muziek van andere spelers kunt downloaden. Dit geeft de game vrijwel eindeloze herspeelbaarheid.

Een ritmegame valt of staat met zijn soundtrack, en hier stelt de game absoluut niet teleur. Met een lijst van artiesten aangevoerd door Danny Baranowsky (bekend van Super Meat Boy en The Binding of Isaac), is de muziek energiek, gevarieerd en perfect om op mee te tikken.

Toch is de game niet zonder problemen. Het kan behoorlijk pittig zijn om alle vijanden en hun patronen te leren, en zeker in de beginuren voelt het overweldigend. Daarnaast zijn de besturing en knoppenindeling vooral gericht op toetsenbord. Met een controller voelt het minder intuïtief, omdat het indrukken van meerdere knoppen tegelijk soms wat stroef werkt.