Wat krijg je als je de brute intensiteit van Doom combineert met de vloeiende bewegingen van Titanfall 2, een vleugje narratieve stijl uit BioShock en een snufje Metroid Prime? Het antwoord is Metal Eden: een razendsnelle sci-fi shooter waarin je speelt als Aska, een android die op een zelfmoordmissie wordt gestuurd om de digitale resten van menselijke bewustzijn te redden in Moebius City. Het resultaat: een audiovisueel spektakel dat even meedogenloos als verslavend is.
Hoewel er een verhaal aanwezig is, wordt al snel duidelijk dat de gevechten het absolute middelpunt vormen. Metal Eden is niet zomaar intens: het is een game die je dwingt om constant in beweging te blijven. Stilstaan betekent simpelweg doodgaan. Elk gevecht voelt als een mini-baasgevecht, met vijanden die je reflexen en wapengebruik tot het uiterste testen. Waar veel shooters spelers laten leunen op één favoriet wapen, eist Metal Eden voortdurende afwisseling. Je wisselt constant tussen kinetische en energiegeweren, afhankelijk van de vijand en zijn bepantsering.
De wapens zelf zijn een hoogtepunt. Al halverwege de campagne beschik je over alle zeven schietijzers, waardoor je genoeg tijd hebt om hun upgrades te benutten. Van granaatwerpers die veranderen in kleefbommen tot SMG’s met een sniper-modificatie: het wapenarsenaal is klein, maar ontzettend divers. Voeg daar Aska’s unieke Core-Ripping mechaniek aan toe – waarbij je de levensenergie van vijanden uit hun borst rukt om ze te doden, jezelf te genezen of een vernietigende Super Punch los te laten – en je krijgt een gevechtssysteem dat vloeiend, creatief en ongelooflijk bevredigend is.
Toch is Metal Eden niet perfect. Het leveldesign is vaak lineair, met frustrerende onzichtbare muren die je dwingen een vooraf bepaalde route te volgen. De Balvorm, duidelijk geïnspireerd door Samus’ Morph Ball, is een leuke toevoeging, maar wordt te weinig gebruikt en voelt daardoor als een gemiste kans. Ook de momenten van verkenning en puzzels zijn schaars en hadden voor meer afwisseling kunnen zorgen.
Het grootste minpunt is echter de lengte: de campagne is in minder dan zes uur te voltooien. Er is geen New Game Plus of extra endgame-content, waardoor de herspeelbaarheid beperkt blijft. Voor sommigen zal dit een teleurstelling zijn, zeker gezien de prijs. Voor anderen kan het korte, intensieve avontuur juist precies genoeg zijn.
Visueel en auditief stelt Metal Eden absoluut niet teleur. De kleurrijke, flitsende omgevingen zijn een lust voor het oog en de zware elektronische soundtrack tilt de actie naar een hoger niveau – een game die schreeuwt om gespeeld te worden met een koptelefoon die de bass aankan. Ook de voice-acting is sterk, waardoor de zwakke, voorspelbare verhaallijn toch overtuigend wordt gebracht. Technisch draait de game soepel, zonder noemenswaardige bugs of crashes.
-
Gameplay
-
Graphics
-
Geluid
-
Replay Value
Samenvatting
Metal Eden is een korte maar krachtige adrenaline-trip. Het verhaal is mager en de speelduur teleurstellend, maar het razendsnelle, veelzijdige combatsysteem en de explosieve presentatie maken het een shooter die fans van Doom-achtige actie absoluut moet ervaren. Voor de volle prijs voelt het misschien wat karig, maar zodra de game in de aanbieding is, is er geen reden om Moebius City niet in te duiken.