Review: Bye Sweet Carole

Er zijn van die verhalen die de tand des tijds moeiteloos doorstaan. Klassiekers die blijven hangen, of het nu gaat om literatuur, muziek of film. Bye Sweet Carole probeert datzelfde gevoel van tijdloosheid op te roepen, maar dan in de vorm van een videogame. Het resultaat is een betoverende, handgetekende reis die de magie van Disney’s gouden jaren combineert met de duistere ondertoon van een gotisch sprookje.

Nog voordat het verhaal goed en wel op gang komt, weet Bye Sweet Carole indruk te maken met zijn presentatie. De hele game oogt alsof je midden in een klassieke animatiefilm uit de jaren vijftig bent beland. Elke scène beweegt met dat kenmerkende, wat schokkerige ritme dat destijds handwerk was. De kleuren zijn zacht, de belichting filmisch, en het geheel wordt omlijst door een warme, korrelige filter die doet denken aan een oude VHS-opname.

De omgevingen, van het mysterieuze Bunny Hall tot de wonderlijke wereld van Corolla, zijn rijk aan detail. Alles ademt liefde voor het vak. De muziek en stemacteurs versterken die indruk alleen maar: het is alsof je zélf in een verloren Disneyfilm speelt. De ontwikkelaars hebben hun inspiratie niet onder stoelen of banken gestoken, maar weten er wel een eigen draai aan te geven. Bye Sweet Carole is een eerbetoon aan Walt Disney, maar met genoeg lef en originaliteit om op eigen benen te staan.

In Bye Sweet Carole kruip je in de huid van Lara Benton, een jonge vrouw die op zoek gaat naar het verdwenen meisje Carole Simmons. Wat begint als een onschuldig mysterie verandert al snel in een donker avontuur waarin niets is wat het lijkt. Achter elk schattig konijn en elke vrolijke melodie schuilt iets dreigends.

De game weet op indrukwekkende wijze fantasie te combineren met maatschappelijk commentaar. Onder het sprookjesachtige oppervlak speelt een thema van vrouwelijke emancipatie en sociale ongelijkheid. Het verhaal werpt een kritische blik op de rol van vrouwen in een onderdrukkende samenleving en verweeft dit met een magische vertelling vol geheimen en symboliek.

Toch verliest de game nooit zijn gevoel voor verwondering. De toon is melancholisch, maar hoopvol. Het doet denken aan animatiefilms als Anastasia of Coraline: verhalen die jong en oud aanspreken, met net dat vleugje duisternis dat ze onvergetelijk maakt.

Op zijn sterkst is Bye Sweet Carole wanneer het zich volledig richt op puzzels en verkenning. De game doet denken aan de klassieke avonturenspellen van LucasArts, zoals Monkey Island en Day of the Tentacle. Je onderzoekt omgevingen, verzamelt voorwerpen en combineert ze op slimme manieren om obstakels te overwinnen.

De puzzels zijn uitdagend, maar zelden oneerlijk. Ze zorgen voor dat heerlijke eureka-moment wanneer alles op zijn plaats valt. De voldoening na een geslaagde oplossing wordt nog groter dankzij de speelse animaties en kleine verhaalmomenten die daarop volgen. Het is duidelijk dat dit het hart van de game vormt.

Helaas wordt dat plezier soms overschaduwd door technische problemen. Puzzels reageren niet altijd zoals ze zouden moeten, wat af en toe tot frustratie leidt. Een enkele keer moest ik de game herstarten om een fout op te lossen. Toch blijft het overgrote deel van deze breinbrekers een plezier om te spelen.

Jammer genoeg wil Bye Sweet Carole meer zijn dan een puzzelavontuur. De ontwikkelaars hebben geprobeerd om stealth, platforming en zelfs actie-elementen toe te voegen, maar juist daar laat de game steken vallen. De besturing voelt traag en stroef, sprongen missen precisie, en vijanden gedragen zich onvoorspelbaar.

De sluipmomenten, bedoeld om spanning op te bouwen, zorgen vooral voor frustratie. Soms word je betrapt zonder duidelijke reden, of blijft een vijand vastzitten in het decor. Ook de actiesequenties met het personage Baesie overtuigen niet: ze zijn traag, repetitief en voegen weinig toe aan het geheel. Zelfs de muzikale ritmesecties, die vermoedelijk als afwisseling zijn bedoeld, voelen meer als opvulling dan als creatieve vondst.

Het is jammer, want deze onnodige toevoegingen halen de vaart uit de game en doen afbreuk aan wat juist zo goed werkt. Als Bye Sweet Carole zich had beperkt tot puzzels en verhaalvertelling, had het een veel sterkere indruk achtergelaten.