Review: Little Nightmares 3

De Little Nightmares-reeks wist zich vanaf het eerste deel te onderscheiden binnen het horrorgenre. De eerste twee games, ontwikkeld door Tarsier Studios, boden een unieke mix van spanning, beklemming en verbeelding. De kleine protagonisten in groteske werelden maakten wereldwijd indruk, niet door schrikmomenten, maar door hun sfeer, symboliek en slimme puzzels. Toen Bandai Namco in 2023 aankondigde dat Supermassive Games, bekend van Until Dawn en The Quarry, de derde game zou ontwikkelen, fronsten veel fans de wenkbrauwen. Zou deze studio, groot geworden met verhalende keuzes, dezelfde magie kunnen oproepen in een angstaanjagend kleine wereld?

Het antwoord is genuanceerd. Little Nightmares 3 is sfeervol, meeslepend en trouw aan de serie, maar tegelijkertijd veiliger en minder intens dan gehoopt. In Little Nightmares 3 volg je twee nieuwe protagonisten, Low en Alone. Hun namen zijn symbolisch, want hoewel ze samen op pad zijn, blijft een gevoel van isolatie en wanhoop over hun reis hangen. De game legt, net als zijn voorgangers, weinig uit. Er is geen gesproken dialoog, geen duidelijke context en geen expliciete uitleg. Het is aan de speler om betekenis te halen uit de omgeving, de geluiden en de manier waarop de wereld op je reageert.

Tijdens de tocht ontvouwt zich langzaam een verhaal dat schuilgaat achter groteske decors. Flashbacks bieden fragmenten van inzicht, maar nooit volledige antwoorden. De kracht van de game ligt in dat mysterie. Het onbekende trekt je voort, drijft je om elke hoek te verkennen en elk detail te onderzoeken. Tegen de tijd dat de aftiteling rolt, na ongeveer vier uur speeltijd, blijft een melancholisch gevoel hangen. Er is verlies, er is pijn, en er is iets kinderlijks aan de manier waarop Little Nightmares 3 zware thema’s aanraakt zonder ze ooit te benoemen.

Wie gevoelig is voor onderliggende symboliek merkt dat de game meer zegt over angst en trauma dan op het eerste gezicht lijkt. Supermassive Games heeft zonder twijfel de sfeer van de eerdere delen weten te behouden. De visuele stijl, met vervormde perspectieven en schaduwrijke hoeken, blijft fascinerend. Elk decor is zorgvuldig samengesteld: verlaten fabrieken, ondergrondse gangen en een lugubere kermis in de regen. Het is een wereld die lijkt te rotten van binnenuit maar toch ademt, stil maar dreigend.

Toch is Little Nightmares 3 minder angstaanjagend dan zijn voorgangers. Waar Tarsier Studios soms durfde te choqueren, kiest Supermassive vaker voor spanning dan voor pure horror. De game weet je ongemakkelijk te maken maar zelden echt bang. Nervositeit treedt op tijdens confrontaties met groteske wezens, maar deze momenten zijn beperkt. Slechts één scène, waarin je vlucht voor een monster, levert een echte adrenalinestoot op.

Dat neemt niet weg dat de sfeer fantastisch is. Licht en geluid vertellen meer dan veel andere titels met woorden doen. Het gekraak van hout, het gefluister op de achtergrond en het zwakke licht van een zaklamp dat door mistige gangen snijdt vormen horror design op zijn best. Alleen breekt het nooit volledig los in pure paniek.

Qua gameplay blijft Little Nightmares 3 trouw aan zijn wortels, een mix van platforming, stealth en lichte puzzels. De besturing is eenvoudig en intuïtief. Je sluipt, springt en trekt hendels om de weg vrij te maken. Nieuw in dit deel zijn de verschillende wapens van de twee hoofdpersonages. Low gebruikt een boog om knoppen te activeren of touwen door te schieten terwijl Alone een zware moersleutel hanteert om obstakels te breken.

Het idee is sterk maar de uitvoering is onevenwichtig. Low krijgt veel meer te doen terwijl Alone vaak een ondersteunende rol speelt. Dit maakt de volledig online co-op ervaring, zonder lokale splitscreen, minder gebalanceerd. Spelers die Alone besturen voelen zich soms meer toeschouwer dan deelnemer.

Toch kent de samenwerking hoogtepunten. Sommige puzzels vragen precisie en timing tussen beide spelers, en gevechten tegen groteske vijanden komen het beste tot hun recht in co-op. In een memorabel moment moet Low met zijn boog de hoofden van vijanden afschieten waarna Alone toeslaat om ze voorgoed uit te schakelen. Zulke scènes tonen wat Little Nightmares 3 had kunnen zijn als het samenspel vaker werd benut.

De puzzels zelf zijn functioneel maar voorspelbaar. Alleen in het laatste hoofdstuk verrast het spel met een dubbele wereld-mechanisme, waarbij je via een speciaal voorwerp een tweede dimensie tevoorschijn tovert. Deze mechanic levert originele puzzels en een vleugje magie die in eerdere hoofdstukken ontbreekt.

Ondanks zijn gebreken is Little Nightmares 3 een meeslepende ervaring. De speelduur van ongeveer vier uur maakt het een compacte reis die je in één of twee avonden voltooit. De eenvoudige gameplay werkt in dit voordeel: de game is laagdrempelig maar behoudt intensiteit door de constante dreiging van de wereld om je heen.

Technisch gezien doet Supermassive het goed. De animaties zijn vloeiend, de omgevingen vol detail en de belichting zorgt voor dramatische contrasten. De soundtrack is subtiel maar effectief, een mengsel van kinderlijke melodieën en ongemakkelijke stiltes.

Toch blijft er een gevoel hangen dat er meer had ingezeten. Het spel wekt constant de indruk op te bouwen naar iets groters dat nooit volledig tot ontlading komt. De horror blijft te netjes en de gameplay te veilig. Dit maakt het spel echter niet minder sfeervol of boeiend.