Review: Godbreakers

Sommige games roepen een bekend gevoel op zonder dat je meteen weet waarom. Zo verging het mij met Godbreakers, de nieuwe third-person co-op roguelike van To the Sky en Thunderful Publishing. Na een paar uur wist ik het: deze game ademt de snelle intensiteit van Risk of Rain 2, gemengd met de vloeiende gevechtsstijl en mythologische grandeur van Hades 2. Het resultaat is een energieke mix van chaos, stijl en ambitie, die zowel fascineert als frustreert.

In Godbreakers neem je letterlijk de rol aan van een godendoder. Jouw taak is het bevrijden van werelden die onder het juk van tirannieke goden lijden. Elke overwinning brengt je dichter bij je uiteindelijke doel: Monad, de machtigste entiteit van allemaal. De goden die je onderweg verslaat schenken je hun krachten, waardoor je langzaam sterker wordt in je missie om het goddelijke gezag omver te werpen.

Zoals het een roguelike betaamt, eindigt je run zodra je sterft. Je keert dan terug naar een centrale hub, waar je nieuwe wapens, skins en permanente upgrades kunt vrijspelen. Daar kun je experimenteren met de zes verschillende wapenstijlen, van zware pilaren tot bliksemsnelle dubbele zwaarden. Elk wapen heeft zijn eigen ritme, waardoor je voortdurend wordt aangemoedigd om te experimenteren en je speelstijl aan te passen.

Wat Godbreakers onderscheidt, is zijn razendsnelle, vloeiende combat. Elke arena wordt overspoeld door vijanden, en het is aan jou om met perfecte timing, dashes en combo’s de controle te behouden. Je kunt elk moment uit een aanval cancelen met een dash, wat de gevechten een bijna ritmisch gevoel geeft. De game beloont agressie, maar straft onvoorzichtigheid meedogenloos.

Elke wapenklasse beschikt over unieke vaardigheden. Zo kunnen de twin blades tussen meerdere vijanden stuiteren, terwijl een elementaire aanval op R1 bijvoorbeeld een bom werpt of een debuff toevoegt. Toch zijn deze elementaire aanvallen in balans nog niet perfect: zelfs na upgrades voelen ze wat zwak aan, zeker in de latere werelden waar de vijandendruk toeneemt.

Het meest unieke systeem in de game is zonder twijfel het Godbreak-mechanisme. Wanneer een vijand verzwakt is, kun je hem absorberen en zijn kracht tijdelijk gebruiken. Dat levert niet alleen spectaculaire explosies op, maar ook unieke aanvallen en buffs. Van vertragende vloeken tot vernietigende energieblasts: elke Godbreak voelt krachtig en visueel indrukwekkend.

Tijdens gevechten met vrienden komt dit systeem pas echt tot leven. Goed getimede Godbreaks kunnen een gevecht volledig kantelen, en het samenspel van verschillende spelers maakt elk gevecht tot een georganiseerde chaos vol lichtflitsen, explosies en geschreeuw.

Visueel maakt Godbreakers meteen indruk. De minimalistische, kleurrijke stijl heeft iets buitenaards dat perfect past bij het thema van goddelijke strijd. Elke wereld heeft zijn eigen sfeer, van dorre vlaktes tot hemelse tempels. Toch begint de visuele pracht na een paar runs te vervagen door een gebrek aan variatie. De omgevingen en vijandpatronen veranderen nauwelijks, waardoor de herhaling snel toeslaat.

Hetzelfde geldt voor de structuur. Hoewel er zes werelden zijn, doorloop je er per run maar vier, waarvan de derde en vierde altijd vaststaan. De eerste runs voelen fris aan, maar na verloop van tijd sluipt de voorspelbaarheid erin. Dat is jammer, want het gevechtssysteem verdient meer diversiteit in vijanden en arena’s.

De hoogtepunten van Godbreakers zijn ongetwijfeld de bossfights. Elke wereld eindigt met een indrukwekkend duel dat qua schaal en intensiteit doet denken aan Monster Hunter. Zo is er Uhr, een gigant die nucleaire aanvallen loslaat terwijl hij zich verschuilt achter magische schilden, en Alphatane, die het scherm vult met projectielen, wortels en explosies. Deze gevechten zijn uitdagend, chaotisch en precies wat je verwacht van een game met deze naam.

Toch voelt de balans niet altijd goed aan. De moeilijkheid piekt abrupt rond de derde wereld, waardoor solospelers vaak blijven steken in een lus van overleven en opnieuw beginnen. De game lijkt duidelijk ontworpen met co-op in gedachten, en alleen spelen voelt daardoor soms oneerlijk zwaar.

Er is veel om van te houden in Godbreakers. De combat is strak, het gevoel van impact fantastisch en de audiovisuele stijl fris en onderscheidend. Toch is de inhoud op dit moment wat mager. Vijf wapenstijlen en zes werelden zijn niet weinig, maar door de herhaling en het beperkte aantal variabelen voelt het aanbod dun voor doorgewinterde roguelike-fans. Het spel vraagt om toekomstige updates die nieuwe vijanden, modifiers of werelden toevoegen om de herhaalbaarheid te versterken.