Review: Anno 117: Pax Romana

Grote uitgevers kunnen soms wankelen, maar bepaalde studio’s lijken daar nauwelijks last van te hebben. Ubisoft Mainz is daar een goed voorbeeld van. Terwijl het moederbedrijf de afgelopen jaren in onrust verkeerde, bleef deze studio onverstoorbaar verder bouwen aan zijn niche: strategiegames die net diep genoeg gaan om interessant te blijven zonder te verzanden in de complexiteit van series als Civilization of de titels van Paradox.

Anno 117: Pax Romana past precies in dat straatje. Voor mij was Anno 1800 de kennismaking met de reeks en deze nieuwe titel bevestigt opnieuw hoe goed Mainz begrijpt wat het genre nodig heeft. De keuze voor de Pax Romana is daarbij perfect. Niet een Rome dat constant in oorlog verkeert, maar een rijk dat floreert, groeit en bestuurlijk uitdagend is. Je bent niet alleen bezig met het zoveelste conflict, maar vooral met het bouwen van stabiliteit en welvaart.

Het verhaal begint met een simpele, maar sfeervolle keuze: je speelt als Marcia Tertia of Marcus Naukratius, twee personages met uitgesproken karakters en genoeg persoonlijkheid om je door de campagne te trekken. De openingshoofdstukken functioneren slim als tutorial, waarna je al snel op eigen benen staat en wordt geconfronteerd met de grillen van het Romeinse bestuur.

De game laat je vervolgens kennismaken met twee totaal verschillende werelden. Latium straalt rust en voorspoed uit en legt de nadruk op goed bestuur. Problemen ontstaan vooral door eigen overmoed, zoals wanneer je te snel uitbreidt en je economie instort. Albion is het complete tegenovergestelde. Het eiland is ruw, vijandig en vol leiders die weinig geven om Romeinse wetten of cultuur. Hier dwingt de situatie je al vroeg om te militariseren en ontdek je dat een leger onderhouden net zo duur is als een hele stad draaiende houden.

Die afwisseling houdt de campagne interessant, al is de opbouw soms wat rommelig. Op het ene moment word je overspoeld met gebeurtenissen en keuzes, en even later is het weer uren muisstil. Nooit zo stil dat je afhaakt, maar wel zodanig dat je je soms afvraagt waarom je niet gewoon endless mode speelt.

Qua gameplay bouwt Anno 117 verder op de basis van Anno 1800. Het oogt meer Romeins, maar de structuur is herkenbaar. Je legt wegen aan, bouwt voorzieningen, vult behoeften in en houdt ondertussen je economie in balans. Niets lijkt ingewikkeld, tot elke nieuwe oplossing weer een nieuw probleem veroorzaakt. Wie houdt van puzzelen met productie, voorraden en logistiek, zit hier precies goed. Oorlogen zijn minder spectaculair dan ze eruitzien, met eenvoudige gevechtsmechanieken, maar strategisch gezien hebben ze veel impact door handelsroutes en bevoorrading te beïnvloeden. Dat maakt het grotere plaatje boeiender dan de afzonderlijke veldslagen.

Wat Anno 117 onderschat aantrekkelijk maakt, is de presentatie. De personages zijn misschien geen meesterlijke acteurs, maar ze hebben charme en karakter, en hun dialogen geven de campagne net dat beetje extra sfeer. De wereld ziet er levendig uit, met bewoners die daadwerkelijk hun werk doen, grondstoffen die zichtbaar worden vervoerd en steden die onder je ogen tot leven komen. Het draagt allemaal bij aan dat gevoel dat je niet alleen cijfers aan het beheren bent, maar echt een samenleving aanstuurt.

Een twijfelachtig element is de vorm van een battle pass, waarin goden verstopt zitten als beloningen. Het past bij het multiplayeraspect, maar voelt als een onnodige toevoeging die meer cosmetisch had mogen zijn. Toch doet het weinig af aan wat de game wél goed doet.

Anno 117 vertelt uiteindelijk een menselijk verhaal verscholen in een economische strategiegame. Fouten maken, verantwoordelijkheid nemen, leren omgaan met tegenslag en soms een stap terug doen om vooruit te komen: het zit allemaal verweven in je opmars van simpele bestuurder naar machtige provinciegouverneur.