Assassin’s Creed bestaat inmiddels twintig jaar en is in die tijd uitgegroeid tot een gigantische reeks vol tijdreizen, spin-offs en uitbreidingen, met een trouwe fanbase die met elke nieuwe titel weer hoopt op een frisse impuls. Na een periode waarin de serie vooral draaide om enorme open werelden met lichte RPG-elementen en eindeloze questlijsten, was het succes allerminst vanzelfsprekend. Mirage werd lauw ontvangen en het vertrouwen in Ubisoft brokkelde af. Een setting in het feodale Japan voelde daardoor haast als een laatste reddingspoging, maar gelukkig pakt het verrassend goed uit. Shadows is een van de meeslependste werelden die de serie heeft gebouwd, gedragen door twee hoofdpersonages die zo verschillend zijn dat ze elk nieuw leven in het avontuur blazen.
Voor het eerst sinds Black Flag op de Wii U verschijnt een hoofddeel van de serie weer op een Nintendo-console. Het is een enorm, visueel indrukwekkend spel dat zelfs de Switch 2 tot het uiterste drijft. Toch draait het over het algemeen solide, al zijn er hier en daar wat kanttekeningen. Shadows speelt zich af aan het einde van de Sengoku-periode en volgt twee afzonderlijke reizen in de Kansai-regio. Naoe wil haar vader wreken en een mysterieus familiestuk terugvinden door de Onryo-stam op te sporen, terwijl de Mozambikaanse slaaf-turned-samurai Yasuke onder Oda Nobunaga dient en worstelt met identiteit en moraliteit. Uiteindelijk kruisen hun paden, bundelen ze hun krachten en trekken ze samen ten strijde tegen de corrupte machten die het land in hun greep houden. De Animus is nog slechts een fluistering op de achtergrond, maar duikt af en toe op als herinnering dat je niet alleen Naoe en Yasuke bestuurt, maar ook iemand die hén bestuurt.
De grootste troef van Shadows schuilt in het contrast tussen de twee speelstijlen. Naoe is de klassieke sluipmoordenaar, snel, lenig en volledig gericht op schaduw, rooftops en ontsnappingstools. Lichtbronnen doof je om betere schuilplekken te creëren en haar verborgen mes blijft het dodelijkste wapen in nauwkeurig geplande infiltraties. Yasuke is het tegenovergestelde. Een wandelende stormram die deuren vernielt, groepen vijanden domineert en in elk gevecht de frontlinie vormt. Waar Syndicate zijn personages nog min of meer gelijk behandelde, blijven Naoe en Yasuke echt twee aparte ervaringen, versterkt door uitgebreide upgradepaden die het verschil alleen maar vergroten. Yasuke is te log voor acrobatiek, terwijl Naoe binnen enkele seconden sneuvelt in directe confrontaties. Het spel wisselt soms verplicht tussen hen, maar meestal kun je zelf bepalen wie je inzet, wat elke aanval op een vijandelijke basis het gevoel geeft dat je telkens een nieuwe aanpak overweegt.
De gevechten zelf zijn gevarieerd, met verschillende wapensets en projectielen die elk hun eigen charme hebben. Naoe’s kusarigama is een heerlijk wapen om mee te spelen, terwijl Yasuke’s vuurwapens en explosieven een lompe maar effectieve kracht vormen. Daarnaast is er een enorme hoeveelheid uitrusting om te verzamelen, verbeteren en cosmetisch aan te passen. De onvermijdelijke microtransacties bestaan, maar je kunt ze probleemloos negeren.
Zoals gebruikelijk in moderne Assassin’s Creed-games barst de wereld van de activiteiten. De hoofdverhaallijn kan makkelijk tachtig tot honderd uur in beslag nemen en daarbovenop komen talloze sidequests en oneindig genereerde Animus-missies. Zelfs met extra minigames zoals schilderen of een simpele maar charmante basebuilder voelt het soms wat uitgerekt en verlang je naar de gestroomlijnde avonturen van Altair en Ezio. Toch blijft het een reusachtige speeltuin voor wie graag honderden uren in één wereld duikt.
Wat betreft performance doet de Switch 2-versie het verrassend goed. Ubisoft was opvallend open over de optimalisatie en gebruikt onder andere DLSS en VRR om het spel soepel te laten draaien. Om dat te bereiken is er wel gesneden in detail, waardoor sommige personages wat wasachtig ogen en af en toe een omgevingstekstuur niet helemaal meewerkt. Drukke steden zoals Osaka kunnen voor framedrops zorgen, vooral in handheldmodus, maar de meeste gevechten blijven stabiel en stealth met Naoe voelt nooit haperend aan, wat essentieel is voor haar speelstijl. In grote lijnen is dit een indrukwekkende port die soms kraakt onder de ambitie, maar zelden echt onderuitgaat.
De wereld zelf is misschien wel de grootste ster. De levendige landschappen van Kansai, de wind die bladeren optilt terwijl je te paard over bospaden raast, de seizoenen die het landschap constant veranderen, het voelt allemaal rijk en dynamisch. Touch controls zijn beperkt tot menu’s en basebuilding, muisbesturing ontbreekt, maar cross-save via Ubisoft Connect werkt uitstekend. Alle reeds uitgebrachte patches zitten in deze versie, al moet je de Claws of Awaji-uitbreiding apart aanschaffen zodra die beschikbaar komt.
-
Gameplay
-
Graphics
-
Geluid
-
Replay Value
Samenvatting
Shadows is in zijn kern een frisse en sfeervolle heruitvinding van de serie. Ondanks wat technische haperingen op de Switch 2 blijft het een meeslepende belevenis, met het meest intrigerende open wereld-ontwerp tot nu toe en twee protagonisten die elkaar perfect aanvullen. Het feodale Japan wordt met liefde en detail neergezet en voelt als een wereld waar je je graag in verliest, ongeacht of je als sluipende schim of als donderende krijger te werk gaat.