Review: Dragon Ball: Sparking! Zero (Switch 2)

Toen Dragon BallL: Sparking! Zero vorig jaar verscheen op de andere platforms, drong het pas echt tot me door hoeveel tijd er was verstreken sinds de vorige game in deze reeks. Ik zat toen nog op school. Nu staat de Switch 2 voor de deur en vliegen de ports je om de oren, waaronder deze. Gelukkig voelt Sparking Zero verrassend comfortabel op Nintendo’s nieuwe systeem, al moet je een paar haperingen door de vingers kunnen zien.

Visueel maakt de game meteen indruk. In docked-modus spat de kleurrijke, herkenbare stijl van het scherm en oogt alles opvallend scherp. In handheld is het wat minder feest, want de kartelige randen rond personages vallen behoorlijk op, soms zelfs storend. Toch wordt veel daarvan weggepoetst door de snelheid waarmee alles voorbij knalt. De actie is zo explosief dat je al snel te druk bent met uitwijken, opladen en rondbeuken om nog op die rommelige lijnen te letten. De 30fps-lock is jammer vergeleken met andere versies, maar begrijpelijk als je ziet wat het systeem allemaal te verstouwen krijgt.

De cinematografie tijdens gevechten doet ook veel goed. Zodra je een speciale aanval inzet, verandert de camera van plek alsof hij live door een Dragon Ball-regisseur wordt bediend, met herkenbare anime-hoeken die de nostalgie meteen aanwakkeren. De stemmen dragen daar net zo goed aan bij, want bijna alles klinkt precies zoals je het je van de serie herinnert.

Dan is er het paradepaardje: die krankzinnige selectie van meer dan 180 personages uit elke uithoek van het Dragon Ball-universum, inclusief de films. Ja, je krijgt een leger aan Goku-varianten, maar elke versie weerspiegelt precies het moment uit de reeks waar hij vandaan komt. Ze spelen subtiel anders, hebben elk hun eigen ritme en weten ondanks de overlap toch hun eigen smaak te behouden. Daarbovenop geven de verschillen tussen typen personages — androids die hun ki niet handmatig opladen, gigantische apen die niet te grijpen zijn — nog wat extra karakter.

De kern van de game zit in de Episode Battles, een verkorte maar slim samengestelde doorloop van de belangrijkste momenten uit de reeks. Acht personages staan centraal, met paden die je langs de iconische gevechten slepen, van Namek tot de Cell Games. Wat het fris houdt, zijn de aftakkingen die je soms kunt kiezen. Wat als iemand anders het duel aangaat? Wat als een sleutelmoment anders afloopt dan in de serie? Die zeldzame vertakkingen voelen altijd als verrassende kleine cadeautjes.

Soms kun je zulke alternatieve scenario’s ook ontgrendelen door verborgen voorwaarden te halen, maar de game vertelt je nooit welke. Aangezien we op Switch en Switch 2 pas ruim een jaar na release instappen, is dat online makkelijk op te zoeken, maar het blijft een gemiste kans dat de game zelf zo geheimzinnig doet.

Op technisch vlak begint de Switch 2-versie hier en daar te kreunen. Stripboekachtige cutscenes haperen bij het wisselen van panelen en menu’s kunnen onverwachts in slow motion vervallen. Zodra je vecht, verdwijnen die problemen bijna volledig, maar erbuiten merk je ze helaas regelmatig.

Het goede nieuws is dat de voortgang prettig ritmisch loopt. Met de Zeni die je verdient, kun je personages en outfits vrijspelen zonder dat het aanvoelt alsof je naar de shop wordt geduwd. De microtransacties bestaan, maar voelen totaal optioneel. De Custom Battle-modus, waarin je eigen scenario’s kunt bouwen, is aardige extra vulling maar niet de plek waar je lang blijft hangen.

Online vechten is dat wél. De gevechten liepen bij mij vlekkeloos, zonder haperingen. Het DP-systeem, waarbij je team maximaal 15 punten mag kosten en sterke personages daar een flinke hap uit nemen, zorgt voor slimme keuzes in teamopbouw. Transformeren midden in een gevecht voegt nog een laag strategie toe. Je kunt dus met een ogenschijnlijk goedkope versie van Goku beginnen en hem via transformaties uitbouwen tot een monster, terwijl je de hogere instapkosten omzeilt. Dat zorgt voor spannende potten waarin je nooit blindweg op de sterkste vechters vertrouwt.