Review: Octopath Traveler 0

Octopath Traveler 0 voelt meteen als een bijzonder project. Wat ooit begon als een free-to-play mobiele gacha is nu omgevormd tot een volwaardige JRPG zonder microtransacties, zonder online ballast en zonder de losse, episodische structuur die de oorspronkelijke app zo kenmerkte. Het resultaat is geen nieuwe hoofddeel en geen simpele port, maar iets ertussenin: een compactere, coherente versie van een spel dat jarenlang in stukken werd uitgebouwd. En gek genoeg werkt dat uitstekend.

Het grootste verschil zit in de manier waarop het verhaal wordt verteld. Je volgt dit keer geen acht helden die ieder hun eigen pad bewandelen, maar één hoofdpersonage dat je zelf samenstelt. Je begint in Wishvale, een warm dorpje dat al snel in een nachtmerrie verandert wanneer een groep schurken het met de grond gelijkmaakt. Jaren later trek je eropuit om de leiders van die aanval op te sporen en je wraak te halen. Elk hoofdstuk draait rond een van die antagonisten, waardoor ze veel meer gewicht krijgen dan de doorsnee JRPG-schurk. Ze zijn niet alleen kwaadaardig, maar vaak ook verrassend menselijk, met motieven en momenten die je soms even stil doen staan. Dat geeft elke confrontatie een fijne dramatische lading.

De schaal van de campagne is enorm. De oorspronkelijke mobiele versie werd jarenlang aangevuld met nieuwe arcs en die volledige nalatenschap zit hier in deze consoleversie verwerkt. De ontwikkelaars schatten dat je ongeveer honderd uur nodig hebt om de hoofdverhaallijn uit te spelen en daar zitten de vele optionele verhaaltjes nog niet bij. Dat zorgt soms voor tempowisselingen of stukken die wat uitgesmeerd aanvoelen, maar het geheel blijft meeslepend genoeg om door te blijven spelen.

Qua gameplay blijft Octopath Traveler 0 trouw aan het vertrouwde recept: een groot continent vol steden, zijmissies, dungeons en NPC’s met wie je kunt interacteren via Path Actions. Je gezelschap groeit geleidelijk uit tot meer dan dertig personages. Nieuw is dat je tijdens gevechten acht actieve partijleden hebt, waarvan er vier tegelijk op het veld staan. Op elk moment kun je een personage naar voren halen of juist weer naar achteren sturen. De achterste rij herstelt automatisch HP en SP, waardoor je veel meer kunt schuiven met rollen en tempo. Je bouwt Boost Points sneller op en kunt daardoor krankzinnige kettingaanvallen opzetten als je je formatie slim plant. Dat geeft de bekende turn-based combat net genoeg nieuwe smaak om fris te blijven.

Waar iets aan glans verloren gaat, is in de manier waarop personagegroei werkt. Multiclassing is verdwenen. Iedereen blijft binnen zijn vaste rol en je varieert vooral met extra vaardigheden die je van NPC’s leert. Daarmee kun je nog steeds leuke combinaties maken, maar het haalt een deel van die creatieve vrijheid weg die eerdere delen zo leuk maakte. Je kunt je team nog steeds sterk uitbouwen, maar zelden op die heerlijk overdreven manieren die Octopath-fans gewend zijn.

Omdat er nu maar één hoofdpersonage is, kan die alle Path Actions gebruiken. De kans van slagen hangt af van drie stats: rijkdom, kracht en faam. Die bouw je op door quests te voltooien en ontmoetingen met NPC’s aan te gaan. Daardoor heb je goede reden om regelmatig terug te keren naar eerdere steden, waar bewoners in eerste instantie veel te hoog voor je zijn.

Een van de charmantste toevoegingen is het herbouwen van Wishvale. Je plaatst nieuwe gebouwen, versiert de omgeving en nodigt NPC’s uit heel de wereld uit om zich er te vestigen. Elk van hen draagt iets bij aan de groei van het dorp, of dat nu hogere opbrengsten, extra JP of andere voordelen zijn. Je kunt deze functie grotendeels links laten liggen, maar het is verrassend sfeervol en geeft het spel een extra laag waar je steeds weer naar terugkeert.

Grafisch ligt Octopath Traveler 0 precies tussen de eerste twee hoofdgames in. De HD2D-stijl schittert nog steeds, met hergebruikte assets uit het eerste deel en net genoeg visuele verfijning om modern aan te voelen. Op Switch 2 loopt alles vloeiend op 60fps en ziet het er tijdens beweging prachtig uit. De soundtrack volgt een vergelijkbare filosofie: veel remixes en bekende thema’s met wat nieuwe stukken ertussen. Misschien niet compleet nieuw, maar wel consistent mooi.