Review: Avatar: Frontiers of Pandora – From the Ashes

Avatar: Frontiers of Pandora – From the Ashes kwam voor ons echt als een verrassing uit de hoek. Deze DLC is geen simpele uitbreiding, maar een opzichzelfstaand verhaal dat zich afspeelt na de hoofdgame. Dit keer kruip je niet in de huid van je eigen personage, maar volg je So’Lek, een Na’Vi-strijder die eerder vooral een bijrol had. Hij staat lijnrecht tegenover de Ash Clan, een agressieve factie die Pandora letterlijk in vuur en as zet.

De bekende Kinglor Forest is bijna onherkenbaar terug. Waar het gebied in de basisgame barstte van kleur en leven, is het nu verstikt door rook en verbrand landschap. Dat verlies aan schoonheid doet ergens pijn, maar het werkt uitstekend binnen het verhaal. De toon is een stuk somberder en confronterender. So’Lek wordt gedwongen om zichzelf af te vragen hoe ver hij wil gaan om zijn nieuwe thuis te beschermen, zelfs als dat betekent dat hij afwijkt van de waarden van de Na’Vi. Daarbij maak je voor het eerst kennis met kwaadaardige Na’Vi, wat de wereld van Avatar een interessante, moreel grijze laag geeft.

Sterker nog: het verhaal hier wist ons meer te grijpen dan dat van de hoofdgame. Het is compacter, met zo’n vijftien tot twintig uur aan content, maar voelt daardoor ook gerichter. De schurken worden beter neergezet, de samenwerking tussen de RDA en de Mangkwan-Na’Vi is intrigerend en So’Lek blijkt een veel boeiendere hoofdpersoon dan de anonieme protagonist uit de basisgame. Ook de zijmissies dragen bij aan de wereld en zitten vol lore en kleine details.

Wat From the Ashes extra sterk maakt, is hoe goed het aansluit bij het grotere Avatar-universum. Het voelt niet als een geforceerde koppeling met de films, maar wel als een logisch verlengstuk ervan. Bekende namen, groepen zoals de Wind Traders en natuurlijk de Ash-clan zorgen ervoor dat Pandora meer als één samenhangende wereld aanvoelt. Het is leuk om al die subtiele verwijzingen te ontdekken.

Qua gameplay is de DLC een stuk gestroomlijnder. Er is minder focus op jagen en loot, het ingewikkelde gear-systeem is vervangen door een simpelere XP-structuur en je ontgrendelt slechts een beperkt aantal wapens en uitrustingsstukken. Dat haalt wat RPG-diepte weg, maar maakt de ervaring ook toegankelijker. Dit voelt meer als een zorgvuldig gekozen stukje Pandora dan als een allesomvattende sandbox, waardoor je je makkelijker kunt laten meeslepen door het verhaal en de omgeving.

Er is ook een nieuw gebied: The Ravines. Dit rotsachtige landschap dwingt je om te voet te verkennen, omdat je Ikran hier niet kunt gebruiken. Hoewel het er indrukwekkend uitziet, voelt het ontwerp wat nauwer en minder vrij dan Kinglor Forest, wat het navigeren soms wat stroperig maakt.

Een grote toevoeging is de nieuwe third-person modus, die zowel in de DLC als in de hoofdgame beschikbaar is. Voor ons tilt dit de beleving enorm omhoog. Het geeft een beter gevoel voor schaal en maakt de wereld nog indrukwekkender. Hoewel je af en toe merkt dat de game oorspronkelijk volledig in first-person is ontworpen — bijvoorbeeld bij zwemmen of het kalmeren van dieren — voelt de derde persoon nooit als een goedkope toevoeging. De nieuwe cinematics helpen daar ook bij.

Bovendien speelt de combat in third-person gewoon beter. Gevechten voelen sneller en vloeiender, zeker met de nieuwe Warrior-modus en de extra finishers, al worden die op den duur wat repetitief. Wat wel teleurstelt, is hoe de nieuwe Ash-vijanden worden ingezet. In plaats van interessante standaardtegenstanders zijn ze vooral opgevoerd als logge eindbazen met enorme health bars, wat sommige gevechten onnodig langdradig maakt.

Gelukkig blijven de RDA-mechs heerlijk om tegen te vechten en zorgen nieuwe vijanden, zoals de mechanische honden, voor afwisseling. Richting het einde van de DLC ben je bovendien zo sterk dat het ronduit bevredigend is om door hordes vijanden heen te maaien.

Technisch gezien is dit op PS5 opnieuw een visueel paradepaardje. De omgevingen zijn adembenemend, er zijn meerdere grafische modi om uit te kiezen en de DualSense-haptics versterken de ervaring op indrukwekkende wijze. Afgezien van een paar kleine visuele foutjes liep alles soepel.