Review: MIO: Memories In Orbit

MIO: Memories In Orbit is een spel dat tegelijk betovert en uitdaagt, maar je ook flink op de proef kan stellen. Het is prachtig om te zien, zit slim in elkaar en biedt stevige uitdagingen, al zal niet iedereen die moeilijkheid even goed kunnen waarderen.

Spelers die houden van messcherpe platformactie en veeleisende eindbaasgevechten zullen hier helemaal op hun plek zijn. Wie minder geduld heeft met herhalingen en strakke timing, kan juist regelmatig gefrustreerd raken. Zelf zat ik daar precies tussenin. Het kostte me bijna vijftig uur om het verhaal uit te spelen en zelfs daarna zijn er nog delen van The Vessel die ik niet heb ontdekt.

Het verhaal speelt zich af op The Vessel, een enorm generatieschip dat bedoeld was om mensen, door de robots aan boord The Travellers genoemd, naar een nieuwe thuiswereld te brengen. Door een ramp zijn alle mensen verdwenen, terwijl het schip zijn reis bleef voortzetten en langzaam in verval raakte. Wanneer MIO arriveert, blijkt dat de Pearls, de verschillende AI entiteiten die het schip draaiende hielden, hun taken hebben opgegeven. Daardoor heeft een mysterieuze corruptie vrij spel gekregen en zijn veel robots vijandig geworden. MIO begint aan een tocht door een schip dat letterlijk en figuurlijk uit elkaar valt, op zoek naar de waarheid achter de verdwijning van de Pearls.

The Vessel zelf is enorm en opvallend gevarieerd. Elk gebied voelt visueel en thematisch anders aan. Vanuit Nexus in het hart van het schip kun je meerdere kanten op, bijvoorbeeld richting de groene en open ruimtes van Haven of juist naar de industriële Metropolis. Later ontvouwen zich nog meer zones, zoals diepere delen van het schip en hoger gelegen gebieden die bijna buitenaards aandoen. Die plekken zijn echter zelden makkelijk bereikbaar. Door de beschadigde structuur van het schip en het genadeloze platformwerk voelt elke verplaatsing als een beproeving.

Naarmate je vordert, krijgt MIO nieuwe manieren om zich door het schip te bewegen. Dat betekent veel heen en weer reizen tussen districten om nieuwe paden, geheimen en bazen te bereiken. De platformsecties vragen om precisie en snelle reflexen en worden steeds ingewikkelder naarmate je meer vaardigheden combineert. Daarbij moet je ook constant letten op MIO’s energie, wat de spanning nog verder opvoert. Meestal voelt dit eerlijk en uitdagend, maar af en toe slaat het door. Sommige stukken zijn zo precies en lang dat falen betekent dat je dezelfde reeks sprongen telkens opnieuw moet doen, en dat haalt de vaart uit de ervaring.

Het vechten lijkt in eerste instantie eenvoudig, met een basisaanval en een ontwijking, maar al snel blijkt dat timing en patroonherkenning allesbepalend zijn. Gewone vijanden worden beheersbaar naarmate je sterker wordt, maar de bazen blijven tot het einde toe pittig. Elke eindbaas heeft zijn eigen arena, aanvallen en extra gevaren om rekening mee te houden. Ze zijn zwaar, maar zelden oneerlijk. Succes draait vooral om weten wanneer je moet toeslaan en wanneer je beter afstand kunt nemen. De ontwerpen van deze gevechten zijn sterk en blijven hangen, zeker wanneer een baas onverwacht opduikt tijdens je verkenning van het schip.

Om MIO sterker te maken kun je Modifiers installeren die je speelstijl beïnvloeden. Sommige zorgen voor extra schade aan het einde van een combo, andere geven je meer ruimte om aanvullende upgrades te gebruiken. Daar staat wel iets tegenover, want hoe meer slots je activeert, hoe groter de kans dat Nacre Basins ongebruikt blijven. Dat zijn rustpunten waar je je gezondheid kunt herstellen, iets wat cruciaal is voor lastige platformstukken en bazen. Nacre fungeert bovendien als betaalmiddel voor upgrades, waardoor je voortdurend moet afwegen wat je belangrijker vindt.

Visueel is MIO: Memories In Orbit ronduit indrukwekkend. De handgetekende omgevingen en animaties geven elk gebied een eigen identiteit. Sommige locaties sprongen er voor mij echt uit, vooral plekken waar natuur en verval samenkomen. Ook de personages zijn sterk vormgegeven. Zelfs zonder gezichten weten hun houding en animaties emoties duidelijk over te brengen. Die visuele aantrekkingskracht was voor mij een belangrijke reden om door te blijven spelen, ook op momenten dat de uitdaging me bijna te veel werd. De muziek versterkt dat gevoel, met sfeervolle en soms spookachtige melodieën die perfect passen bij het idee van een schip op zijn laatste reis.