Review: Code Vein II

Code Vein II heeft me veel harder verrast dan ik ooit had verwacht. Het eerste deel vond ik al erg leuk, maar dat voelde destijds vooral als een stijlvolle anime-variant van Dark Souls, in een periode waarin dat soort games nog minder concurrentie had. Een vervolg leek logisch, maar ik ging er eerlijk gezegd vanuit dat het vooral meer van hetzelfde zou zijn. Na tientallen uren spelen bleek het tegendeel waar. Dit is geen veilige herhaling, maar een game met een uitgesproken eigen identiteit en een duidelijke visie die nergens half werk levert.

In de eerste uren dacht ik nog dat ik het spel meteen doorhad. Zodra de wereld zich opent en je op een motor door een uitgestrekt landschap rijdt, schoot direct de vergelijking met Elden Ring door mijn hoofd. Rustpunten werken vertrouwd, vijanden komen terug na je dood en verloren grondstoffen kun je opnieuw ophalen als je het redt. Zelfs als het daarbij was gebleven, had ik dat prima gevonden. De wereld is prachtig in haar leegte, met verlaten steden, ingestorte bouwwerken en kille stranden die meer sfeer oproepen dan lange dialogen ooit zouden kunnen. Het voelde vanaf het begin heerlijk om van het pad af te wijken en zomaar de wereld in te trekken, op zoek naar verborgen vijanden en vergeten plekken.

Maar Code Vein II blijkt al snel veel ambitieuzer. Wat meteen opvalt, is hoe nadrukkelijk het verhaal aanwezig is. Dit is een postapocalyptisch vampieravontuur waarin tijdreizen en een dreigend einde van de wereld centraal staan. Het spel gooit al die elementen zonder veel uitleg op je af, wat soms verwarrend is, maar ook nieuwsgierig maakt. De kern van het verhaal, waarbij je samen met je mysterieuze metgezel Lou honderd jaar terug in de tijd reist om het heden te redden, is verrassend goed te volgen. Andere details blijven vaag, maar dat voelt vaak bewust, alsof het spel informatie achterhoudt om later emotioneel harder toe te slaan.

Juist het gebruik van tijdreizen maakt hier indruk. Het is niet ingewikkeld of vol paradoxen, maar vooral bedoeld om een emotionele band op te bouwen. Je brengt veel tijd door in het verleden, leert legendarische figuren kennen en vecht zij aan zij met hen. Wanneer je later terugkeert naar het heden en diezelfde personages tegenkomt als verdorven tegenstanders, krijgt elk gevecht extra gewicht. De keuzes die je vervolgens voorgeschoteld krijgt, waarbij het redden van vrienden mogelijk ten koste gaat van je eigen tijdlijn, voelen oprecht zwaar en betekenisvol.

Ook op het gebied van gameplay heeft Code Vein II zichzelf opnieuw uitgevonden. Bijna alle systemen uit het eerste deel zijn verdwenen of volledig herwerkt. Zo is het oude Blood Veil-systeem verdwenen en is kleding nu volledig cosmetisch. Dat geeft ruimte aan een ongelooflijk uitgebreide character creator, misschien wel de meest gedetailleerde die ik in jaren heb gezien. Van nagelontwerpen tot haarkrullen en het combineren van kledinglagen, alles kan. Het kostte me zonder moeite net zoveel tijd om mijn personage te maken als om het eerste spelgedeelte te spelen, en dat zegt genoeg.

Zodra je tevreden bent met je uiterlijk, begint het echte bouwen pas. Je speelstijl wordt niet bepaald door klassieke statistieken, maar door hoe je je uitrusting combineert. Wapens, speciale vaardigheden, schilden, Blood Codes en andere systemen grijpen allemaal in elkaar. Kies je te eenzijdig, dan krijg je nadelige effecten zoals stamina verlies of schade over tijd. Weet je de balans te vinden, dan kun je juist krachtige bonussen activeren. Zelf speelde ik meestal veilig, maar de mogelijkheden om te experimenteren zijn enorm.

De wapens voelen divers en creatief aan, van snelle messen tot zware knuppels en hybride afstandswapens. De vaardigheden die je eraan koppelt bepalen grotendeels hoe je vecht, en het zoeken naar een ritme dat bij je past is enorm bevredigend. Niet elk systeem is even sterk uitgewerkt, maar vooral de schilden en speciale aanvallen voegen veel toe aan de gevechten. Het opbouwen en beheren van Ichor, de belangrijkste energiebron, speelt daarin een centrale rol en dwingt je constant om bewust keuzes te maken.

Een van de leukste momenten in mijn speeltijd was het aanpassen van mijn build voor een specifieke baas. Door één onderdeel te wisselen veranderde mijn hele aanpak en werd een onmogelijk gevecht ineens beheersbaar. Dat soort momenten laten zien hoe flexibel het systeem is en hoezeer het spel je aanmoedigt om te blijven experimenteren.

Daarnaast word je vergezeld door partners die elk hun eigen stijl en bonussen hebben. Je kunt er zelfs voor kiezen om ze tijdelijk op te nemen in jezelf, waardoor ze niet meer meevechten maar je wel extra voordelen geven. Het is een interessant systeem dat goed past bij de thematiek, al blijft het jammer dat de co op uit het eerste deel volledig is verdwenen. De eenzaamheid past bij de sfeer, maar voelt niet als een noodzakelijke keuze.

Technisch gezien is Code Vein II indrukwekkend, al niet foutloos. De wereld is groot en visueel sterk, maar de framerate kan op de PlayStation 5 af en toe haperen, ongeacht de gekozen modus. Het breekt de ervaring niet, maar het is wel iets dat opvalt in een verder gepolijste game.