Review: God of War Sons of Sparta

Als je de geschiedenis van Kratos een beetje kent, weet je dat zijn leven zelden rustig verloopt. Toch probeert Sons of Sparta juist een moment te laten zien waarin de zaken nog relatief stabiel zijn. Het verhaal speelt zich af in een periode voordat de tragedie die zijn leven bepaalt plaatsvindt. Kratos leeft nog met zijn familie en vertelt zijn dochter Calliope over een avontuur uit zijn jeugd, waarin hij samen met zijn broer Deimos op pad ging. Voor fans van de serie is dat meteen interessant, omdat beide personages in eerdere games slechts een kleine rol speelden. Hier krijgen ze eindelijk wat meer aandacht.

Het verhaal richt zich vooral op karakterontwikkeling. Je ziet een jongere Kratos die nog volledig gelooft in de idealen van Sparta. Discipline, loyaliteit en militaire eer staan voor hem centraal. Tegelijkertijd zijn er kleine momenten die laten zien dat zijn bekende woede al ergens onder de oppervlakte zit. Die combinatie maakt het verhaal verrassend persoonlijk. De schaal is veel kleiner dan de epische oorlogen tegen goden die de serie later zou laten zien, maar juist daardoor werkt het einde emotioneel goed. Het laat zien hoe zijn opvoeding en ervaringen hem langzaam vormen tot de man die spelers later kennen.

Helaas is de gameplay minder sterk dan het verhaal. De game kiest voor een Metroidvania-structuur, waarin je een grote wereld verkent en nieuwe vaardigheden verzamelt om eerder afgesloten gebieden te bereiken. In theorie past dat goed bij een personage als Kratos, maar de uitvoering voelt vrij standaard. Beweging en platforming missen soms soepelheid, waardoor het verkennen niet altijd prettig aanvoelt. Het vechtsysteem heeft hetzelfde probleem. Gevechten zijn functioneel, maar missen variatie. Vaak komt het neer op het ontwijken van een aanval en vervolgens toeslaan, zonder dat er echt nieuwe strategieën ontstaan.

De lengte van het spel helpt ook niet mee. Met een speeltijd van rond de dertig tot vijfendertig uur voelt het avontuur langer dan nodig. In een genre dat draait om verkennen en experimenteren is een goed tempo belangrijk, maar hier zakt de spanning regelmatig weg. Reizen door de wereld kan bovendien omslachtig zijn. Een snellere manier om tussen gebieden te bewegen komt pas laat beschikbaar, waardoor je lange tijd heen en weer moet lopen. Dat haalt de vaart uit het spel.

Soms zorgen ook kleine ontwerpkeuzes voor frustratie. Vijanden staan bijvoorbeeld regelmatig op plekken waar je ze moeilijk kunt bereiken, zoals direct bij de rand van een platform. Daardoor ontstaat een vreemd moment waarbij je eerst probeert een positie te vinden voordat het gevecht überhaupt kan beginnen. Het zijn geen grote fouten, maar ze komen vaak genoeg voor om op te vallen.

Op visueel vlak heeft de game wel een duidelijke eigen stijl. De pixelachtige presentatie geeft de wereld een andere uitstraling dan de moderne 3D-games van de serie. Achtergronden zijn vaak gedetailleerd en herkenbare elementen uit de God of War-wereld krijgen een nieuwe vorm. Tegelijkertijd zijn er momenten waarop de afwerking minder sterk is. Kleine technische foutjes, zoals vreemde animaties of korte glitches, halen soms de polish weg die je normaal met de serie associeert.

Toch heeft Sons of Sparta iets wat het de moeite waard maakt voor fans: het verhaal. Het spel laat een kant van Kratos zien die we niet vaak krijgen. Een jongere versie van het personage, nog niet volledig gevormd door verlies en wraak. Dat maakt sommige momenten verrassend menselijk. Het probleem is alleen dat je door een middelmatige gameplay-ervaring moet gaan om die momenten te bereiken.