Review: Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflection

Na het afronden van Monster Hunter Wilds voelde het prettig om opnieuw terug te keren naar de wereld van Monster Hunter. Dat gebeurt dit keer via Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflection, het nieuwste deel in de spin-offreeks waarin de bekende monsters centraal staan, maar de gameplay meer op een traditionele RPG lijkt. Het resultaat is een degelijk avontuur dat regelmatig leuk is om te spelen, maar zelden echt indruk maakt.

In het verhaal speel je als de prins of prinses van Azuria, een koninkrijk waar Riders leven. Deze mensen hebben een bijzondere band met monsters, die hier Monsties worden genoemd, en kunnen ze temmen en berijden. Als Ranger heb je nog meer verantwoordelijkheid. Je reist door de wereld om monster-eieren te verzamelen, ecosystemen te herstellen en nieuwe Monsties te trainen. Wanneer een mysterieuze natuurramp, de zogenaamde Encroachment, een buurland richting oorlog duwt, begint een reis over het hele continent om de oorzaak te stoppen.

Het verhaal volgt een vrij voorspelbare structuur. Er zijn af en toe verrassingen en grotere momenten die het tempo even verhogen, vooral richting het einde, maar het plot blijft meestal vrij eenvoudig. De meeste personages zijn rustig en redelijk, wat zorgt voor een ontspannen toon. Eén personage valt daardoor juist extra op: Rudy, je Palico-metgezel. Zijn overdreven beschermende houding en luidruchtige reacties botsen vaak met de rest van de cast, waardoor hij eerder irritant dan charmant overkomt.

Waar de game wel meteen indruk maakt, is de visuele stijl. Capcom heeft de presentatie duidelijk opgefrist. De wereld blijft kleurrijk en levendig, maar oogt tegelijkertijd iets realistischer dan in eerdere delen. Vooral de cutscenes zijn mooi vormgegeven en laten de monsters en omgevingen goed tot hun recht komen. Tijdens mijn speelsessie op de Switch 2 viel wel op dat sommige textures pas laat in beeld verschijnen, vooral na fast travel of tijdens korte scènes in de spelwereld. Het stoort niet enorm, maar het is wel zichtbaar.

De gevechten volgen het bekende turn-based systeem van de Stories-serie. De wapens en monsters zijn geïnspireerd op de actievolle gameplay van de hoofdreeks, maar vertaald naar een strategischer systeem. Een belangrijk onderdeel hiervan is het steen-papier-schaar principe van aanvalstypes. Power verslaat Technical, Technical verslaat Speed en Speed verslaat Power. Wanneer jij en een vijand tegelijk aanvallen, bepaalt deze verhouding wie extra schade doet.

Dat systeem werkt verrassend goed. Zodra je leert herkennen welk aanvalstype een monster gebruikt, ontstaat er een leuk tactisch spelletje. Daar komt nog bij dat elementen zoals vuur, water of bliksem ook invloed hebben op gevechten. Samen zorgen deze lagen voor genoeg strategie om gevechten interessant te houden.

Toch heeft het systeem ook nadelen. Later in het spel duren veel gevechten erg lang. Sommige vijanden hebben enorme hoeveelheden gezondheid, waardoor het soms voelt alsof je weinig vooruitgang boekt. In de laatste hoofdstukken lopen de moeilijkheidsniveaus bovendien flink op. Een paar keer werd ik gedwongen om eerst uren aan zijmissies te doen om genoeg levels te verdienen voordat ik verder kon met het verhaal. Dat haalt de vaart behoorlijk uit de campagne.

Naast het hoofdverhaal zijn er verschillende zijactiviteiten. Veel daarvan zijn vrij simpel, maar de persoonlijke missies van je teamgenoten zijn een leuke toevoeging. Elke bondgenoot heeft een reeks korte verhalen die hun achtergrond verder uitwerken. Die momenten voelen een beetje als extra afleveringen van een serie en geven personages die in het hoofdverhaal minder aandacht krijgen toch een kans om zich te ontwikkelen.

Een andere grote activiteit is het verkennen van Monster Dens. Daar vind je eieren die uitkomen in nieuwe Monsties voor je team. Je kunt deze monsters ook weer vrijlaten in de natuur, waardoor hun populatie groeit en je betere eieren kunt vinden. Het is een rustige grind, maar wel een ontspannende. Vooral het moment waarop een ei uitkomt en je een babyversie van een bekend monster ziet, blijft leuk.

De game legt bovendien veel nadruk op het beschermen van de natuur. Dat thema zit door het hele avontuur heen verweven. Het verzamelen en uitzetten van monsters laat zien dat de wereld niet alleen draait om vechten, maar ook om balans in de omgeving. Dat geeft het verhaal een duidelijke motivatie.

Nieuw is ook een systeem met invasieve monsters. Door bepaalde bedreigende soorten te verslaan, kunnen zeldzame monsters terugkeren naar een gebied. Het idee is interessant, maar omdat het systeem maar beperkt nodig is voor het verhaal, is het makkelijk om het grotendeels te negeren.