Review: Greedfall: The Dying World

Met GreedFall wist ontwikkelaar Spiders destijds een RPG neer te zetten die ondanks zijn gebreken indruk maakte. De game had een opvallende setting, sterke personages en een wereld die verrassend donker en complex kon aanvoelen. De nieuwe titel Greedfall: The Dying World bouwt daarop voort, maar kiest een andere invalshoek. In plaats van een kolonist speel je nu iemand van de inheemse bevolking van het eiland Teer Fradee.

Het verhaal speelt zich drie jaar vóór de gebeurtenissen van het eerste spel af. Je personage, bekend als Rootless of Vriden Gerr afhankelijk van de taal, staat aan het begin van een belangrijke overgangsritueel. Om een wijze van de stam te worden, moet je onderzoeken waarom mensen in het dorp ziek worden. Daarmee begint meteen een probleem dat regelmatig terugkomt in het verhaal: veel ontwikkelingen voelen voorspelbaar.

Waar het eerste spel regelmatig verrassende wendingen had, ligt de oorzaak van veel problemen hier al snel voor de hand. Omdat je het verhaal vanuit het perspectief van de oorspronkelijke bewoners beleeft, voelt het vaak alsof de schuldvraag al beantwoord is voordat het onderzoek überhaupt begint. Daardoor missen sommige plotontwikkelingen de impact die ze hadden kunnen hebben.

Na een lange openingsfase op Teer Fradee verandert de setting drastisch. Je personage wordt gevangen genomen en naar het vasteland gebracht. Vanaf dat moment probeert het verhaal meer tempo te maken, maar het duurt alsnog geruime tijd voordat de wereld echt open wordt. Nieuwe gebeurtenissen en missies blijven het gevoel geven dat het avontuur telkens nét weer wordt afgeremd voordat het echt op gang komt.

Ook de manier waarop sommige verhaalelementen worden gepresenteerd kan wat overdreven aanvoelen. Schurken laten soms letterlijk documenten achter waarin hun plannen en motieven tot in detail staan beschreven. Daardoor verdwijnen subtielere vormen van storytelling en voelt het geheel soms wat geforceerd.

Toch heeft het spel ook sterke punten. De wereldopbouw blijft indrukwekkend en de verschillende metgezellen zorgen voor interessante dynamiek binnen het verhaal. Personages zoals de smokkelaar Ludwig en andere bondgenoten geven het avontuur kleur en persoonlijkheid.

Het gevechtssysteem vormt een ander belangrijk onderdeel van de ervaring, maar daar gaat niet alles soepel. Het spel probeert een middenweg te vinden tussen actiegerichte combat en een meer tactische aanpak, vergelijkbaar met systemen uit oudere RPG’s zoals Dragon Age: Origins. In de praktijk voelt deze combinatie echter wat onhandig aan. Veel vaardigheden lijken sterk op elkaar en de tactische besturing via de interface kan op een controller omslachtig zijn.

Tijdens gevechten kunnen er bovendien frustrerende situaties ontstaan. Teamleden kiezen soms onlogische doelen of rennen zonder duidelijke reden naar andere vijanden, waardoor strategieën uit elkaar vallen. Dat kan vooral vervelend zijn wanneer je probeert samen te blijven om een grote groep tegenstanders te overleven.

Technische problemen maken het geheel helaas nog rommeliger. Er komen verschillende bugs voor, variërend van kleine glitches tot storende fouten tijdens gevechten. Soms werkt de camera niet goed, verschijnen er tijdelijke namen uit de code van het spel, of reageren personages alsof gesprekken hebben plaatsgevonden die je juist had vermeden. In een extreem geval kan het systeem zelfs zo ontregelen dat personages niet meer automatisch aanvallen.

Visueel voelt de game ook niet helemaal bij de tijd. De graphics doen denken aan een titel van een vorige generatie consoles. Dat is minder storend dan de gameplayproblemen, maar het versterkt wel het gevoel dat het project nog niet volledig is afgewerkt.

Ondanks alle tekortkomingen zijn er nog steeds elementen die de moeite waard zijn. De dialogen, het wereldontwerp en sommige personages laten zien dat er interessante ideeën achter het project zitten. Helaas worden deze sterke punten regelmatig overschaduwd door technische problemen en een gevechtssysteem dat nooit echt overtuigt.