Life Is Strange: Reunion is een verhalend avonturenspel van Deck Nine Games, uitgegeven door Square Enix. Het volgt reeksprotagonist Max Caulfield terwijl ze haar nieuwe thuis probeert te redden van een verwoestende brand, met de hulp van haar teruggekeerde grote liefde Chloe Price. Er waren duizend manieren waarop dit spel mis had kunnen gaan. Na de omstreden afsluiting van het vorige deel en de verrassende aankondiging dat Chloe zou terugkeren, leek Reunion eerder het definitieve einde van een geliefde reeks dan een waardige afsluiting. Maar tegen alle verwachtingen in slaagt het spel er grotendeels in om die verwachtingen te overtreffen.
Het kloppende hart van Reunion is de hereniging van Max en Chloe. Hoe die hereniging tot stand komt en hoe het verhaal Chloe’s terugkeer weeft in de hoofdverhaallijn is knap gedaan. Het bouwt voort op de gebeurtenissen van Double Exposure en versterkt die, terwijl het tegelijkertijd slim terugverwijst naar het originele spel. Maar wat nog indrukwekkender is dan Chloe’s terugkeer zelf, zijn de interacties tussen de twee hoofdpersonages.
Spelers wisselen af tussen het besturen van Max en Chloe, wat een dieper begrip van beide personages oplevert. Tijdens dialoogscènes behoud je de controle over beide kanten van het gesprek, waardoor er geen moment verkeerd kan uitpakken als je dat niet wilt. Sommigen zullen daar vraagtekens bij plaatsen, omdat het de uitdaging uit gesprekken haalt. Maar voor een verhaal dat zo nauw verbonden is met de gevoelens van veel spelers, is die keuze meer dan verdedigbaar.
Wie ervoor kiest om de romance tussen Max en Chloe te laten ontvlammen, ervaart een van de best geschreven liefdesverhalen in games. De manier waarop de twee elkaar steunen, koesteren en liefhebben is oprecht en overtuigend, zowel in de tekst als in het stemwerk. Deck Nine geeft elk personage de ruimte om zichzelf te zijn, terwijl de ander hen daar volledig voor accepteert. De opbouw naar de belangrijkste momenten in hun verhaal is geduldig en elegant, en er is zelfs een ingenieuze scène die Max’s tijdmanipulatievermogens op een charmante manier inzet.
Die authenticiteit strekt zich uit tot het volledige personagebestand. Elk personage voelt consistent en geloofwaardig aan, wat het makkelijker maakt om in te schatten hoe je het beste met hen kunt omgaan. Deck Nine weigert Chloe’s karakter te verzachten, en dat is een bewuste en juiste keuze. Haar directe, soms rauwe manier van communiceren is wie ze is, en het spel staat haar toe om dat volledig te zijn. Waar in de meeste keuzespellen een bot antwoord vrijwel altijd leidt tot een slechte uitkomst, laat Reunion regelmatig zien dat Chloe’s aanpak gewoon de juiste is. Dat maakt haar niet alleen authentieker, maar ook een stuk leuker om te spelen.
Het centrale plot volgt Max die terugkeert naar Caledon College om een brand te voorkomen die haar nieuwe thuis zal verwoesten. De manier waarop het spel de spanningen tussen de elite universiteit en de omliggende gemeenschap uitwerkt is genuanceerd en meeslepend. Alle betrokken partijen hebben begrijpelijke motivaties, wat leidt tot een geloofwaardig web van conflicten.
De grootste misstap is de uiteindelijke onthulling van wie er achter de brand zit. Die onthulling voelt geforceerd aan en past niet bij de toon van de rest van het verhaal. Het lijkt alsof de antagonisten zijn gekozen vanwege hun potentieel als verrassende plotwending, in plaats van omdat het logisch voortvloeit uit de karakters. Juist omdat de rest van het verhaal zo sterk is geschreven, valt dit des te meer op.
De tijdmanipulatie van Max functioneert goed als spelmechanisme. In onderzoeksscènes kun je gesprekken opnieuw spelen met nieuwe informatie, wat slim en bevredigend aanvoelt. In spanningsvolle momenten leidt het tot puzzels waarbij je door middel van meerdere terugspoelbewegingen situaties oplost die aanvankelijk onmogelijk lijken. Muziek en rumble-ondersteuning versterken deze momenten uitstekend, waardoor er een gevoel van groeiende spanning ontstaat dat je instinctief laat reageren.
Visueel sluit het spel nauw aan bij zijn voorganger. De omgeving van Caledon College is herkenbaar voor wie Double Exposure heeft gespeeld. De surrealistische sequenties zijn sterk vormgegeven en voegen een verontrustende laag toe aan het verhaal. Toch zijn er ook grafische slordighedenn, zoals personages wier haar plotseling wit kleurt zonder aanleiding, en gezichtsuitdrukkingen die de emoties van een moment niet altijd goed overbrengen.
-
Gameplay
-
Graphics
-
Geluid
-
Replay Value
Samenvatting
Life Is Strange: Reunion is geen perfect spel, maar het raakt de belangrijkste noten met verve. De hereniging van Max en Chloe is een ontroerende en goed geschreven ervaring die aanvoelt als een waardig afscheid van twee personages die voor velen veel betekenen. De plotonthulling aan het einde en een aantal visuele gebreken houden het spel net buiten het hoogste niveau, maar wie van de reeks houdt zal hier meer dan genoeg vinden om van te genieten.