Review: Dragonkin: The Banished

Dragonkin: The Banished is een actie-RPG in de stijl van Diablo, maar dan met draken als middelpunt. Het bloed van corrupte drakenheersers heeft de wereld vergiftigd, en het is aan jou om hen allemaal op te sporen en te verslaan. Dat betekent grote gevechten, bergen aan loot en een gestage stroom van ervaringspunten. De basis is solide, maar het spel heeft ook een aantal zwakke plekken die je na verloop van tijd niet kunt negeren.

De kern van Dragonkin is sterk. Het gevecht is vloeiend en responsief, en je vaardigheden voelen krachtig aan. Vijanden vliegen door de lucht wanneer je ze verslaat, wat een bevredigend gevoel geeft. Soms gedragen vijanden zich bij hun dood wat onnatuurlijk, zelfs wanneer ze sterven aan iets zonder fysieke impact zoals vergif. Het is een kleine slordigheid, maar het valt wel op.
Visueel maakt het spel een goede indruk. De omgevingen zijn een echte uitblinker, vooral wanneer de camera breed uitzoomt om een panoramisch uitzicht te tonen. De prestaties zijn over het algemeen stabiel tijdens gameplay, al treden er soms korte haperingen op tijdens tussenfilmpjes.
Een vaardighedensysteem vol mogelijkheden

Het interessantste onderdeel van Dragonkin is het vaardighedensysteem. In plaats van vaardigheden te ontgrendelen via levelups, vind je ze als loot of als beloningen voor quests. Vervolgens plaats je ze in een hexagonaal raster, waarbij aangrenzende bonussen de vaardigheden kunnen versterken of aanvullen. Die bonussen variëren van extra schade tot verhoogde aanvalssnelheid, maar ook zogenaamde Wyrmling-vaardigheden die worden uitgevoerd door de babydraken die je begeleidt. Die kleine draken kunnen bliksemschichten afvuren, een tweede draakje oproepen of buffs verlenen aan de speler.

Het systeem biedt veel ruimte voor creativiteit. Je kunt slechts vijf vaardigheden tegelijk uitrusten, waardoor de rest van het raster benut moet worden voor bonussen. Vaardigheden kunnen bovendien tot level vier worden opgewaardeerd afhankelijk van het aantal actieve buffs. Het aanpassen en optimaliseren van je loadout is ronduit verslavend. Een vaardigheid die je personage achteruit laat springen terwijl er een val wordt geplaatst, kan bijvoorbeeld worden uitgebreid met bonussen voor aanvalssnelheid, extra schade en versterkte gifeffecten, waardoor het zowel een ontsnappingsmiddel als een offensief wapen wordt.

Het grootste nadeel is dat er te weinig unieke basisvaardigheden zijn. Al snel merk je dat je steeds dezelfde vaardigheden tegenkomt, maar dan met andere bonussen. Bovendien is het sorteren ervan omslachtig: alles wordt weergegeven als pictogrammen en kleuren in een raster, zonder duidelijke filtering of overzicht.
Loot die tegenvalt

De uitrusting heeft een vergelijkbaar probleem. Er is veel loot, maar het overgrote deel is een flinke stap achteruit ten opzichte van wat je al hebt. Legendarische voorwerpen zijn teleurstellend zeldzaam en bieden nauwelijks meer dan een gewoon zeldzaam item. Zodra je een goede set vaardigheden en uitrusting bij elkaar hebt gesprokkeld, wordt de rest van de loot grotendeels irrelevant. Dan loop je urenlang door gebieden zonder dat er iets zinvols opduikt.

Ook het levelsysteem voelt halfslachtig aan. Omdat vaardigheden losgekoppeld zijn van levelups, kun je bij het stijgen van een level enkel vier attribuutpunten toewijzen die nauwelijks merkbaar verschil maken.

Het verhaal van Dragonkin is ambitieus maar ongestructureerd. Het is niet oninteressant, maar het is zo uitgebreid en woordrijk dat je al snel het overzicht verliest. De gebieden zijn bovendien aan de grote kant, met te weinig variatie in vijanden. Op een gegeven moment was ik geneigd om groepen vijanden gewoon te negeren en door te lopen, simpelweg omdat het te lang duurde en te eentonig aanvoelde. Het stemmenwerk is wisselend van kwaliteit, al zijn de grote drakenbazen indrukwekkend neergezet.
Naast het hoofdavontuur bouw je ook de stad Montescail verder uit naarmate je zelf groeit. In de praktijk kies je simpelweg tussen upgrades voor voorzieningen zoals een winkel, wapensmederij of enchanters, zonder echte stadsplanning of resourcebeheer. De manier waarop de camera bij het reizen binnen de stad uitzoomt en weer inzoomt is technisch gezien een leuk detail.
Balans als aandachtspunt

De moeilijkheidsgraad vraagt ook om aandacht. Bepaalde vaardigheden zijn zo krachtig dat ze baasgevechten triviaal maken. Een vaardigheid die een regen van pijlen op een gebied laat neerkomen, bleek zo overpowered dat de meeste uitdagingen er moeiteloos mee werden overwonnen. Tegelijkertijd zijn er momenten waarop de moeilijkheid onverwacht oploopt, wat het evenwicht verder verstoort.