Review: Screamer

Van de racegames op de PS2 die mijn liefde voor autoculuur aanwakkerden tot de huidige verwachting rondom Forza Horizon 6: het genre heeft me nooit losgelaten. Die achtergrond maakt het des te betekenisvoller dat Screamer erin slaagt om me te herinneren waarom ik als kind verliefd werd op racegames. Want dat doet het. Volop.

De Twin-Stick besturing die Screamer hanteert zal voor veel spelers onbekend terrein zijn. In plaats van traditioneel te sturen gebruik je beide analoge sticks om je voertuig te besturen, wat in het begin behoorlijk wennen is. Muren worden je beste bekenden voordat je begrijpt hoe het systeem werkt. Maar wie de tijd neemt om het onder de knie te krijgen, ontdekt een van de meest bevredigende rijgevoelens in het genre.

Het kloppende hart van de gameplay is het Echo-systeem, opgebouwd uit twee middelen. Sync is de blauwe balk die je opbouwt met succesvolle schakelingen en waarmee je boosts activeert. Entropy is de roze balk waarmee je tegenstanders tijdelijk uitschakelt via Strikes. Het systeem beloont betrokkenheid en aanwezigheid van geest. Wil je je Sync inzetten voor een boost, of spaar je hem op als schild tegen aankomende aanvallen? Die voortdurende afweging geeft Screamer een strategische diepgang die je van een arcaderacer misschien niet verwacht.

De leercurve is reëel. Van moeizaam bochten nemen tot soepel door brede bochten glijden met nauwkeurig gas- en rembeheer vergt tijd en oefening. Maar die ontwikkeling voelt als een echte prestatie. Elke coureur en elk voertuig gedraagt zich bovendien anders. De supercars van de Anaconda Corps zijn snel maar moeilijk te beheersen, terwijl de sportwagens van Jupiter Stormers en Strike Force Romanda minder topsnelheid bieden maar prettiger aansturen. De diversiteit in het rijden moedigt aan om meerdere karakters te verkennen.

De verhaalmodus, The Tournament, is waar Screamer echt zijn eigen identiteit neerzet. Mr. A, een raadselachtige figuur, nodigt een bont gezelschap van raceteams uit voor een mysterieus toernooi met een onbekende prijs. Popsterren, corrupte zakenlieden en rebelse ex-militairen strijden om de overwinning, elk met hun eigen drijfveren.

Het verhaal omvat meer dan honderd episodes, verdeeld over hoofdafleveringen en zijverhalen die de afzonderlijke karakters uitlichten. De nadruk ligt nooit te lang op één groep, wat het geheel een dynamisch gevoel geeft. De personages vertegenwoordigen verschillende culturele achtergronden en persoonlijkheden, en de taalbarrière tussen hen wordt slim opgelost via een fictieve universele vertaler, een knipoog naar de logica van Tekken. De animaties, verzorgd door Polygon Pictures, geven het geheel een stijlvolle uitstraling die perfect past bij de jaren negentig anime-inspiratie.

Het schrijfwerk heeft de toon van een B-actiefilm, bewust en met overtuiging omarmd. Intense dramatische scènes worden afgewisseld met luchtige humor en warmhartige momenten tussen karakters. Dat evenwicht werkt verrassend goed. De stemacteurs verdienen een speciaal woord. Róisín, met haar opvliegende Ierse persoonlijkheid, is een persoonlijke favoriet en heeft een aantal scènes die ronduit geweldig zijn. Troy Baker als Mr. A is uiteraard een genot om naar te luisteren.

Niet alles is echter even sterk. Sommige dialoogscènes klinken vlak, alsof de tekst wordt voorgelezen in plaats van beleefd. Aisha’s stemwerk is emotioneel in sommige scènes maar onaangenaam monotoon in andere. Voor een spel dat zo sterk inzet op verhaal en karakters valt dat op.

Buiten de verhaalmodus biedt Screamer een Arcademodus met meerdere evenementen. Time Attack laat je recordtijden neerzetten, Score Challenge beloont consistente prestaties over meerdere races en Overdrive is een overlevingsmodus waarbij je zo lang mogelijk op snelheid moet blijven. Multiplayer voor maximaal vier spelers en publieke matchmaking ronden het pakket af. De leaderboards geven competitieve spelers genoeg reden om te blijven terugkeren.

In Gage’s Garage kun je voertuigen visueel aanpassen, al blijven de opties beperkt tot kleurvarianten. Wie een uitgebreide tuningervaring verwacht zoals in Need for Speed, komt bedrogen uit. Het is een leuke toevoeging maar geen kernonderdeel van de beleving.

Screamer is niet foutloos. Sommige banen hebben scherpe bochten die het rijritme brutaal onderbreken en die pas na meerdere crashes beginnen te wennen. Wie verwacht meteen te kunnen genieten van de vloeiende kant van het rijsysteem, zal eerst door een frustrerende leerfase moeten. Bovendien zijn de aanpassingsopties voor voertuigen beperkt, en had de stemregie op een aantal plekken strakker gemogen.