Review: Tomodachi Life: Living the Dream

Fans van het originele 3DS-spel uit 2014 hebben lang gewacht op een vervolg, en die wachttijd is nu voorbij. Tomodachi Life: Living the Dream is geen levenssimulator in de traditionele zin, maar een absurdistische, typisch Nintendo-achtige kijk op het samenleven van Mii-personages. Denk aan The Sims, maar dan simpeler, gekker en een stuk grappiger, althans in het begin.

Je bevolkt je eigen eiland met Miis naar keuze: jezelf, familieleden, vrienden, beroemdheden of personages uit films, series en games. Hoe meer bewoners je toevoegt, hoe meer gebouwen en winkels worden ontgrendeld en hoe groter het eiland wordt. De Mii-creator is uitgebreid en gedetailleerd, met honderden opties en de mogelijkheid om op het gezicht van je personage te tekenen. Het stemfiltersysteem is een directe aanleiding voor ongecontroleerd lachen: een personage dat alles als vraag uitspreekt of zo hoog piept dat het nauwelijks verstaanbaar is, zet de toon voor wat volgt.

De eerste speeluren zijn ronduit hilarisch. Bizarre dromen, absurde situaties in het eilandrestaurant en onverwachte vriendschappen zorgen voor een constante stroom aan grappige momenten. Het is alsof je in een Nathan Fielder-show belandt, maar dan met iets meer controle over de uitkomst. Dante uit Devil May Cry die met Guts uit Berserk praat over een man met zilveren haren, of Vivi uit Final Fantasy IX die een gesprek heeft over de dood nadat je dat woord aan het spel hebt toegevoegd: het zijn precies de absurde situaties waar Living the Dream in uitblinkt.

Ten opzichte van het 3DS-origineel is Living the Dream aanzienlijk interactiever. Miis lopen nu zelf over het eiland en zoeken contact met andere bewoners. Je kunt ze oppakken en ergens neerzetten, aaien, eten geven of nieuwe kleding schenken. Het geluk van je bewoners verhogen is het centrale doel, want gelukkige Miis leveren wensen op die je kunt besteden bij de Wensput.

De creatieve mogelijkheden zijn indrukwekkend. Naast gezichten tekenen kun je gebouwen ontwerpen, interieurs en exterieurs van huizen aanpassen, eigen voedsel, boeken en videogames maken en zelfs paden aanleggen. De aanraakschermfunctionaliteit ondersteunt dit gedeeltelijk, maar voelt merkwaardig beperkt aan. Miis oppakken of het eiland inrichten via het aanraakscherm is niet mogelijk, en de afwezigheid van Muismodus op de Switch 2 is een gemiste kans. Ook de framerate van dertig beelden per seconde op de nieuwe console valt op, zeker tijdens de levendige droomsequenties waar het frame rate merkbaar daalt.

Na ongeveer tien uur begint de nieuwigheid te slijten. De loop van het spel, bewoners voeren, problemen oplossen, nieuwe Miis toevoegen en minigames spelen, voelt na verloop van tijd voorspelbaar aan. Nieuwe gebouwen en af en toe een nieuwe cutscene brengen een vonkje afwisseling, maar wegnemen dat de ervaring soms leeg aanvoelt doen ze niet. Het is grotendeels een spel van kijken en reageren, vergelijkbaar met het fantaseren over de persoonlijkheden van goudvissen.

Relaties zijn een gebied waar Living the Dream duidelijke stappen vooruit zet. Er zijn geen beperkingen op het vlak van geslacht of relatietype, er is een non-binaire genderoptie, keuzevrijheid in voornaamwoorden en geen kledingbeperkingen per geslacht. Dat zijn welkome en significante verbeteringen. De romantiek zelf kan echter grillig verlopen, waarbij pogingen om bepaalde Miis samen te brengen eerder door toeval dan door inspanning lijken te slagen.

De onlinefunctionaliteit voelt beperkt aan. Het delen van Miis is aan restricties gebonden, wat begrijpelijk is maar het spel een eenzamere ervaring maakt dan het zou moeten zijn. Voor een spel dat draait om sociale dynamiek is dat een opvallende tekortkoming.