Review: Directive 8020

Supermassive Games slijpt al sinds 2019 aan hun horrorformule met de Dark Pictures Anthology, en elke nieuwe uitgave verfijnt de balans tussen cinematisch verhaal vertellen en door de speler aangestuurde spanning. Directive 8020 voelt als de volgende stap in die evolutie. Het laat de anthologiebranding los en presenteert zich als een zelfstandige ervaring, met hier en daar verwijzingen voor trouwe fans van de reeks.

Het verhaal speelt zich af aan boord van de Cassiopeia, een ruimteschip onderweg naar Tau Ceti F. Terwijl de rest van de bemanning in stasis verkeert, zijn slaaptechnici Simms en Carter de eersten die reageren wanneer het schip plotseling in chaos terechtkomt. Na het openingshoofdstuk worden de overige bemanningsleden geïntroduceerd, met indrukwekkende vertolkingen van Lashana Lynch als Brianna Young en Danny Sapani als Commander Stafford.
Directive 8020 draagt zijn liefde voor Alien en The Thing onverholen met zich mee. Het geïsoleerde ruimteschip, de uitgeputte bemanning die uit stasis wordt gehaald, de gangen die onder verontrustende hoeken zijn gekanteld en een vormeloos, vlezig organisme dat bemanningsleden perfect kan nabootsen: de invloeden zijn overal voelbaar. Dat maakt het verhaal op momenten voorspelbaar voor wie die films kent, maar de uitvoering is sterk genoeg om dat grotendeels te compenseren.

Waar eerdere Dark Pictures-titels regelmatig werden bekritiseerd omdat een deel van de cast inwisselbaar voelde, is dat hier niet het geval. Elk bemanningslid is genuanceerd uitgewerkt, met eigenschappen die hun gedrag en dialoog subtiel beïnvloeden naarmate het verhaal vordert. Een nieuw Fate-systeem verankert bepaalde verhaalontwikkelingen aan keuzes die je eerder in het spel hebt gemaakt, wat herhalingen de moeite waard maakt.

De overgangen tussen scènes zijn opvallend vloeiend, ongeacht welke keuzes je maakt. De emotionele continuïteit die in spellen met vertakkende verhalen zo vaak wordt opgeofferd is hier bewaard gebleven, en dat is een merkbare verbetering ten opzichte van voorgaande delen. Supermassive verdient ook een compliment voor de terloopse en vanzelfsprekende representatie van een homoseksuele relatie, die zonder nadruk of melodrama voorbijkomt zoals het hoort.
Stealth en spanning in donkere gangen

De gameplay is uitgebreider dan in eerdere Dark Pictures-titels. De omgevingen zijn opener en nodigen uit tot verkenning van logboeken, opnames en omgevingsdetails die het verhaal verdiepen. Quick time events zijn aanwezig maar aanzienlijk minder frequent. In plaats daarvan vormen volwaardige stealth-secties de kern van de spanning. Met een handscanner spoor je vijanden op, lokaliseer je stroomgeleiders en vind je objecten zoals batterijen om deuren te openen. De patrouillepatronen van de wezens zijn na enige observatie te doorgronden, wat de stealth uitdagend maar zelden oneerlijk maakt. Word je toch ontdekt, dan geeft een elektrische stok even respijt, maar herhaalde fouten zijn al snel fataal.

Supermassive heeft duidelijk geluisterd naar kritiek op goedkope sterfgevallen in eerdere delen. Directive 8020 biedt drie moeilijkheidsgraden die onder andere de reactietijd voor events aanpassen, samen met een Terugspoelfunctie waarmee je cruciale beslissingen opnieuw kunt nemen. Gezien het feit dat je een bemanningslid al binnen de eerste kwartier kunt verliezen, is dat een welkome toevoeging.

De Cassiopeia is een indrukwekkend vormgegeven ruimteschip. Gedetailleerde texturen en atmosferische belichting creëren een omgeving die de vergelijking met een Hollywoodproductie niet hoeft te schuwen. De menselijke karakters zijn bijzonder gedetailleerd uitgewerkt, met expressieve gezichten die emoties overtuigend overbrengen. Latere scènes duiken diep in groteske body horror, met schepseleffecten die ongemakkelijk en effectief zijn.

Het geluidsontwerp is van hoog niveau. Krakende constructies, borrelde vloeistoffen en dreigend gerommel worden ondersteund door een ambiante soundtrack die de spanning voortdurend voedt. De speelervaring is op zijn best in het donker met goed geluid, wat de vergelijking met een interactieve horrorfilm volkomen rechtvaardigt.

Het middenstuk van het spel verliest wat vaart ondanks dramatische flash-forwards die de spanning proberen vast te houden. Het Space WhatsApp-systeem waarmee bemanningsleden berichten naar elkaar sturen is een leuke manier om relaties verder te karakteriseren, maar verliest geloofwaardigheid wanneer personages beginnen te typen terwijl ze door een bloeddorstig ruimtewezen worden opgejaagd. Ook wordt de onthulling dat het organisme mensen kan nabootsen verrassend lang uitgesteld, om daarna opvallend weinig gevolgen te hebben voor de onderlinge interacties van de bemanning.

Het diepste probleem blijft structureel. Horror in de ruimte is een minder gevarieerd genre dan de vertrouwde horrorfilms in verlaten huizen of bossen, en dat maakt Directive 8020 op momenten meer afgeleid voelen dan voorgaande delen. Afgezien van de gebruikelijke Dark Pictures-twist biedt het verhaal weinig echte verrassingen.