Review: LEGO Batman: Legacy of the Dark Knight

Er zijn van die spellen waarvan je al bij de aankondiging weet dat ze iets bijzonders gaan worden. LEGO Batman: Legacy of the Dark Knight was zo’n aankondiging. De combinatie van een van de meest geliefde superhelden ter wereld met het bewezen LEGO-format leek op papier al een winnende formule. Maar wat TT Games en Rocksteady samen hebben neergezet gaat verder dan dat. Dit is niet zomaar een goede LEGO-game. Dit is een liefdesbrief aan alles wat Batman ooit groot heeft gemaakt.

Wat Legacy of the Dark Knight direct onderscheidt van zijn voorgangers is de schaal waarop het de bronmaterialen omarmt. Van de campy jaren zestig tot de duistere trilogie van Christopher Nolan, van Tim Burtons gotische visie tot de grimmige wereld van Matt Reeves: elk tijdperk krijgt zijn moment. Het hoofdverhaal verdeelt zich over zes hoofdstukken, elk geworteld in een specifieke film of interpretatie van het personage. Die aanpak had gemakkelijk kunnen resulteren in een rommelig geheel, maar de schrijvers weten de verschillende verhaallijnen op creatieve wijze aan elkaar te knopen. Het speelt het iets veilig om echt als een volledig eigen verhaal te functioneren, maar als eerbetoon aan alles wat Batman in zeventig jaar heeft opgebouwd werkt het uitstekend.

De details zijn waar de echte magie zit. Meer dan honderd kostuums wachten op ontdekking, elk voorzien van een beschrijving die de herkomst toelicht op een manier die afwisselend informatief en grappig is. Voertuigen variëren van de meest iconische Batmobielen tot curiosa die zelfs doorgewinterde fans zullen verrassen. Dialoogregels uit films worden herschreven en gehercontextualiseerd op manieren die wisselend ontroerend en hilarisch uitpakken. Hoe dieper je kennis van het bronmateriaal, hoe meer je eruit haalt.

De personagelijst is indrukwekkend breed. Aan heldhaftige kant staan Batman, Batgirl, Robin, Nightwing, Catwoman, Jim Gordon en Talia al Ghul, elk met eigen vaardigheden die onmisbaar zijn voor het oplossen van puzzels. De schurken zijn minstens zo goed vertegenwoordigd. De grote namen zoals Joker, Bane, Two-Face, Riddler en Mr. Freeze zijn allemaal aanwezig, maar het zijn de obscuurdere keuzes die het meest indruk maken. Condiment King, Kite-Man en Deadshot duiken op op momenten waarop je ze het minst verwacht, en hun aanwezigheid bewijst dat de makers echt hun huiswerk hebben gedaan. Als je een favoriet hebt uit de uithoeken van het Batman-universum, is de kans groot dat die ergens te vinden is.

De belofte van Arkham-achtige gevechten in een LEGO-omgeving klonk te mooi om waar te zijn, maar de samenwerking met Rocksteady heeft zijn vruchten afgeworpen. Aanvallen, ontwijken, counters en speciale zetten vloeien naadloos in elkaar over. Het ritme van de gevechten voelt direct vertrouwd aan voor wie de Arkham-reeks kent, maar is volledig omgevormd naar de speelse toon die LEGO kenmerkt. Je kunt kiezen voor een directe aanpak of juist geduldig vijanden één voor één uitschakelen vanuit de schaduwen. Beide werken goed, en die vrijheid geeft het spel een fijne herspeelbaarheid.

Elk hoofdstuk introduceert nieuwe gadgets die slim zijn geïntegreerd in de levelopbouw. Catwoman bestuurt een echte kat om krappe ruimtes te verkennen. Batgirl plaatst drones als grijppunten en hackt terminals via een leuke minigame. Gordon saboteert machines met een schuimkanon. Geen enkel gadget voelt als opvulling. Ze zijn allemaal ontworpen met een duidelijk doel, en het is steeds opnieuw bevredigend om te zien hoe een level is gebouwd rond hun specifieke mogelijkheden.

De grootste verrassing is misschien wel hoe vol en levendig Gotham als open wereld aanvoelt. Overvallen stoppen, achtervolging beëindigen, Riddler-puzzels oplossen en honderden verzamelobjecten vinden: de hoeveelheid activiteiten is duizelingwekkend. Na het uitspelen van het hoofdverhaal in ruim elf uur bleek de algehele voltooiing slechts 43 procent. Dat zegt genoeg over de omvang van wat er nog te ontdekken valt.

De Batcave vormt een persoonlijke thuisbasis die steeds uitgebreider en indrukwekkender wordt naarmate je verder speelt. Aanpasbaar met vrijgespeelde objecten en uit te breiden met studs, de valuta van het spel, geeft het een gevoel van eigenaarschap dat de betrokkenheid bij de wereld versterkt. Drie moeilijkheidsgraden zorgen ervoor dat het spel zowel toegankelijk is voor de jongste spelers als uitdagend genoeg blijft voor wie meer wil.

Technisch gezien is het spel opvallend gepolijst voor een productie van deze omvang. Een enkele crash, een soms lastige camera en een handvol kleine onvolkomenheden zijn de enige noemenswaardige problemen in een verder soepele ervaring.