Dragon Ball: Sparking Zero was bij launch al een bijzonder moment. Na jaren wachten op de terugkeer van de Budokai Tenkaichi-reeks leverde Spike Chunsoft een spel af dat de essentie van die klassiekers wist te vangen en die naar moderne standaarden tilde. Een enorme roster, gevechten die aanvoelen als een echte Dragon Ball-confrontatie en een presentatie die adembenemend was: het was alles wat fans hadden gehoopt.
Toch duurde de algemene waardering niet lang. Maanden na de succesvolle lancering verschoof het sentiment. Klachten over een gebrek aan aanpassingsopties, een beperkte kaartselectie en het uitblijven van constante updates domineerden de gesprekken. Sparking Zero ging van verlosser naar zondebok in hoog tempo. Super Limit Breaking Neo voelt als het antwoord op die kritiek, een omvangrijke uitbreiding die de zwakke plekken van het basisspel aanpakt zonder aan te raken wat altijd al sterk was.
De meest tastbare toevoeging is de uitbreiding van het roster met 33 nieuwe vechters, inclusief transformaties. Dat Sparking Zero bij launch al een van de grootste selecties in het genre had maakt dit extra indrukwekkend. De nadruk ligt ditmaal op het originele Dragon Ball, een deel van de tijdlijn dat in het basisspel ondervertegenwoordigd was. Eighter, Nam, Ma Junior en World Tournament Goku zijn eindelijk aanwezig, en hun toevoeging voelt als een rechtmatige eerbetoon aan de wortels van de franchise.
De aanvullingen uit Dragon Ball Super, waaronder Jaco, Champa en Cheelai, zijn welkome gezichten, en de GT-selectie met Vegeta, Trunks en Super 17 zal fans van dat tijdperk tevreden stellen. Verloren Budokai Tenkaichi 3-karakters zoals King Vegeta en Supreme Kai keren eindelijk terug, en wilde keuzes zoals Mighty Mask en Chilled geven het roster een eigenaardigheid die past bij de reeks. Elk personage is met zorg uitgewerkt in dialoog, moves en presentatie. Of je nu een oude favoriet terugvindt of een nieuw personage ontdekt: de kwaliteit is consistent hoog.
Een van de meest gehoorde klachten over Sparking Zero was het gebrek aan cosmetische vrijheid. Buiten scouters en halo’s was er weinig te kiezen voor de meeste personages. Super Limit Breaking Neo pakt dit aan met een aanzienlijk pakket aan nieuwe outfits. Goku’s jasje uit de Cell Saga, Videls Great Saiyaman-kostuum, Teen Gohans Bojack-gi en Trunks in tanktop zijn stuk voor stuk toevoegingen die fans al lang wensten. Sommige alternatieve kostuums komen bovendien met unieke ultimates, wat ze meer dan puur decoratief maakt.
De vier nieuwe strijdtonelen, waaronder Kame House, Kami’s Lookout en twee ruimtekaarten, lossen een ander hardnekkig punt van kritiek op. De beperkte locatieselectie was na honderden uren spelen merkbaar vermoeiend geworden, en de nieuwe toevoegingen brengen een welkome verademing. Het zijn voor een groot deel bestaande locaties die eindelijk hun weg vinden naar het spel, maar het effect op de speelervaring is groter dan verwacht.
Meer zou welkom zijn geweest, en sommige personages hebben nog altijd aanzienlijk minder aanpassingsopties dan Goku’s uitgebreide garderobe. Maar de richting is goed, en de hoop is dat dit slechts het begin is.
De grootste toevoeging van Super Limit Breaking Neo is geen karakter of kaart maar een volledig nieuwe spelmodus: Limit Breaker Journey. Je kiest een personage, traint het op via gevechten tegen willekeurige tegenstanders, leert Battle Arts van meesters en neemt deel aan unieke evenementen op een wereldkaart. Het resultaat is een licht roguelite-achtige ervaring die Sparking Zero een nieuwe laag van doel en variatie geeft.
De modus wijkt niet ver af van de kern van het spel maar voegt genoeg toe om het anders te laten aanvoelen. De balans van uithouding managen, de willekeurige samenstelling van uitdagingen en de voortgang die je opbouwt met een personage naar keuze maken het verslavend. Na tachtig uur in het basisspel was Limit Breaker Journey verantwoordelijk voor een significante nieuwe golf van speelplezier, meer dan verwacht bij de aankondiging.
Een wens die onvervuld blijft is de mogelijkheid om vrij rond te vliegen op de wereldkaart, zoals in Budokai Tenkaichi 2. De kaart is er, maar de verkenning ontbreekt.
Eén punt van zorg is de moeilijkheidsgraad. Het basisspel werd bekritiseerd omdat de CPU te gemakkelijk was, en Spike Chunsoft heeft dat gecorrigeerd, maar is daarin te ver gegaan. Gevechten voelen soms onredelijk zwaar aan, en de nieuwe Episode Battles hebben dat probleem overgenomen. Er is een verschil tussen uitdagend en frustrerend, en de huidige balans zweeft te vaak naar de verkeerde kant. Een toekomstige patch die de CPU wat bijstelt zou welkom zijn.
-
Gameplay
-
Graphics
-
Geluid
-
Replay Value
Samenvatting
Super Limit Breaking Neo is een uitbreiding die doet wat goede DLC hoort te doen: het bouwt voort op de sterke punten van het basisspel en pakt de zwakheden aan zonder de identiteit te verliezen. De nieuwe vechters zijn een vreugde, de aanpassingsopties zijn eindelijk serieus genomen, de kaarten ademen nieuw leven in de speelervaring en Limit Breaker Journey is een toevoeging die op zichzelf de prijs rechtvaardigt. De moeilijkheidsbalans heeft aandacht nodig, en meer was altijd welkomer geweest. Maar Dragon Ball: Sparking Zero was al de beste Dragon Ball-game ooit gemaakt. Met Super Limit Breaking Neo is het dat nog meer.