Review: Elden Ring: Tarnished Edition (Switch 2)

Er zijn weinig spellen die de wereld van games zo fundamenteel hebben veranderd als Elden Ring. FromSoftware heeft met zijn soulslike-formule een genre gecreëerd dat inmiddels door vrijwel elke grote ontwikkelstudio als referentiepunt wordt gebruikt, en Elden Ring is het voorlopige hoogtepunt van die evolutie.

Prijzen, records en een bijna unaniem lovende kritische ontvangst: het verhaal is bekend. De vraag die de Tarnished Edition voor de Switch 2 moet beantwoorden is een andere. Kan dit spel, gebouwd voor de krachtigste hardware van zijn generatie, de overstap naar een handheld maken zonder zijn ziel te verliezen?

The Lands Between is op de Switch 2 nog altijd een van de meest fascinerende spelwerelden die het medium heeft voortgebracht. De donkere sprookjesachtige esthetiek, met instortende kastelen, uitgestrekte horizonten en misvormde bewoners, verliest niets van zijn impact op een kleiner scherm. Er is zelfs iets passends aan het feit dat je dit sinistere universum nu mee kunt nemen, klaar om op elk moment van de dag in een gevecht te worden gegooid.

Het verhaal doet weinig moeite om zichzelf duidelijk te maken. De Elden Ring is vernietigd, de Lands Between zijn in chaos, en jij bent een naamloze Tarnished die wordt teruggeroepen om orde te scheppen. Details over wat er werkelijk speelt worden verspreid over NPC-dialogen, itemomschrijvingen en omgevingsdetails die je actief moet opzoeken. Dat is geen tekortkoming maar een ontwerpkeuze. De wereld onthult zichzelf op jouw tempo en in jouw volgorde, wat de ontdekking van lore even bevredigend maakt als de ontdekking van een verborgen kerker.

Wat Elden Ring onderscheidt van zijn voorgangers is de open wereld, en die wereld is op de Switch 2 volledig intact. Na een korte introductie word je losgelaten zonder duidelijke richting. Sites of Grace bieden af en toe een suggestie, maar de beslissing over waar je naartoe gaat en in welke volgorde je de wereld aanpakt ligt volledig bij jou.

Die vrijheid heeft een effect dat moeilijk te beschrijven is maar onmiddellijk voelbaar. Wanneer je Margit, de eerste grote baas, voor het eerst ontmoet en je realiseert dat je er volledig niet klaar voor bent, is de wereld groot genoeg om weg te rijden op Torrent en ergens anders sterker te worden. Die mogelijkheid haalt de angel uit frustratie zonder de uitdaging te verwijderen. Elden Ring is niet gemakkelijk, maar het is het meest toegankelijke spel dat FromSoftware ooit heeft gemaakt.

De minikerkers verspreid over de wereld zijn een persoonlijk hoogtepunt. Compacte avonturen van een half uur, met een doolhofachtige structuur, goed verborgen vijanden en een baas aan het einde die een waardevolle beloning achterlaat. Ze zijn klein genoeg om niet af te leiden maar groot genoeg om te verrassen. De Legacy Dungeons, de grote uitgebreide niveaus die de kern van de soulslike-traditie vertegenwoordigen, bieden de diepere en gevaarlijkere uitdagingen voor wie er klaar voor is.

Baasgevechten zijn het spektakel van het spel. De veldbazen die je tegenkomt tijdens het verkennen, waarbij Torrent beschikbaar is als rijdier en vluchtoptie, voegen een dimensie toe die voorgaande FromSoftware-titels nooit hadden. De eerste ontmoeting met een Erdtree Avatar terwijl je totaal onvoorbereid bent, gevolgd door de vlucht die daarop volgt en de uiteindelijke triomf bij terugkeer, is het soort verhaal dat spelers jaren bijblijft.

De Tarnished Edition bevat ook de uitbreiding Shadow of the Erdtree, en die toevoeging alleen al rechtvaardigt de aanschaf. Het Realm of Shadow is een apart en verticaler ontworpen gebied dat tientallen uren aan inhoud biedt, met nieuwe wapentypes, een aanvullend progressiesysteem via Scadutree Fragments en een moeilijkheidsgraad die merkbaar hoger ligt dan het basisspel. Voor wie Elden Ring al heeft uitgespeeld is dit het perfecte excuus om terug te keren. Voor wie het voor het eerst speelt is het een overweldigende bonus die wacht aan het einde van een al overweldigende reis.

De port is na een vertraging grondig afgewerkt en het resultaat is indrukwekkend. In zowel docked als handheld modus streeft het spel naar dertig beelden per seconde en haalt dat vrijwel constant. Occasionele dalingen in drukke buitengebieden of tijdens massieve baasgevechten zijn de enige noemenswaardige technische kanttekeningen, en ze zijn te zeldzaam en te mild om de ervaring te verstoren. De resolutie ligt dicht bij 1080p en levert een scherp en helder beeld op dat bijzonder goed werkt op het handheld-scherm.

Dit is niet de mooiste manier om Elden Ring te spelen. Wie de keuze heeft tussen een krachtige pc of een moderne console en de Switch 2, kiest beter voor de eerste optie. Maar als handheld-versie van een van de beste spellen ooit gemaakt is de Tarnished Edition een prestatie die niet onderschat mag worden.