Review: Dragon Quest Heroes: Torneko’s Mystery Dungeon Classic HD

Een spel recenseren dat meer dan dertig jaar oud is, is een bijzondere opgave. De vraag is niet alleen of het goed is, maar voor wie het goed is en wat de maatstaf überhaupt zou moeten zijn. Dragon Quest Heroes: Torneko’s Mystery Dungeon Classic HD is de geremasterde versie van het eerste Japanse roguelike-spel ooit gemaakt, een titel die buiten Japan nauwelijks bekend is maar binnen de industrie een fondament heeft gelegd waarop tientallen games zijn gebouwd. Dat historische gewicht is reëel, en tegelijkertijd is het geen excuus voor tekortkomingen.

Je speelt als Torneko Taloon, een handelaar die een droom koestert: de beste winkel van het land opbouwen. Die winkel financieren doe je door kerkers in te duiken op zoek naar schatten, uitrusting en goud. Dat is het verhaal. Meer heeft het niet nodig, want het verhaal is hier een raamwerk, geen doel op zich.

De gameplay volgt een ijzersterk principe: elke stap die jij zet, zet de vijand ook. Elke actie die jij onderneemt, reageert de wereld op. Dat turn-based systeem in een roguelike-context vraagt om aandacht en geduld. Vijanden hebben eigen gedragspatronen, vaardigheden en zwakheden. Een legerdeman die je in slaap tovert terwijl je al laag op gezondheid zit, is geen pech maar een gevolg van slechte voorbereiding. Een golem negeren in de hoop dat je hem gewoon kunt verslaan met basis-aanvallen is een recept voor vroegtijdige dood.

Resourcefulness is het kernwoord. Inventaris is beperkt, items zijn willekeurig verdeeld en situaties vragen om improvisatie. Lopen is soms de slimste aanval. Een specifiek kruid inzetten om een onzichtbaar monster zichtbaar te maken voordat het je verrast, is een overwinning die jij hebt verdiend. Dat gevoel van eigen verantwoordelijkheid voor succes en mislukking is wat roguelikes tijdloos maakt, en Torneko’s Mystery Dungeon heeft het in zijn meest pure vorm.

Eén speelsessie illustreert het beter dan elke beschrijving. Vloer zeventien bereiken terwijl je Torneko aan het verhongeren is omdat er in de hele run geen brood is verschenen. Kruiden met negatieve effecten eten om vijf procent verzadiging te winnen. Dan een groot brood vinden, een Liquid Metal Slime-zwaard oppakken en opeens het gevoel hebben dat je onoverwinnelijk bent. En vervolgens op vloer drieëntwintig een kamer vol monsters inlopen, omsingeld worden en sterven voordat je je ontsnappingsscrol kunt gebruiken.

Die cyclus van opbouw en vernietiging, van euforie en woede, is precies hoe een roguelike hoort te werken. De Classic HD-versie voegt een Adjust Game Balance-systeem toe waarmee je de moeilijkheid kunt aanpassen, zij het ten koste van achievements en scoreregistratie. Het is een nuttige tussenstap voor wie de systemen wil leren kennen voordat de eerste echte run begint.

De winkelupgrade-structuur geeft voortgang een tastbaar resultaat. Meer klanten, nieuwe dialoog, een opslag waarmee je items kunt meenemen naar een volgende run: het zijn kleine beloningen die de motivatie levend houden ook wanneer een run opnieuw mislukt.

Classic HD is vrijwel identiek aan het originele Super Famicom-spel. De graphics zijn opgefrist, er zijn kwaliteits- en toegankelijkheidsopties toegevoegd en de interface is iets moderner, maar de gameplay-ervaring is onveranderd. Dat is zowel de kracht als de beperking van deze release.

Voor wie de oorsprong van het Mystery Dungeon-genre wil begrijpen is dit de meest directe weg. Voor wie op zoek is naar de diepgang en variatie van moderne roguelikes zoals Shiren the Wanderer of Pokémon Mystery Dungeon, biedt dit te weinig. Het is een eerlijke beperking, en de ontwikkelaars lijken zich daar bewust van te zijn. Dit is geen poging om de markt te veroveren maar om een stuk geschiedenis toegankelijk te maken.

Het verhaal is dun en de koppeling met Dragon Quest IV is los. De herhaling wordt na verloop van tijd voelbaar. Maar de één-meer-poging-impuls die goede roguelikes definiëren is er onmiskenbaar aanwezig, zelfs in deze primitieve vorm.