Review: Final Fantasy Resonance

Final Fantasy heeft de afgelopen tien jaar zijn koers meerdere keren verlegd. Van actie-RPG’s tot episodische remakes, de reeks experimenteert en evolueert, en niet altijd tot tevredenheid van fans die opgroeiden met de klassieke turn-based formule. Die fans hebben lang gewacht op een teken dat Square Enix het verleden niet is vergeten. Final Fantasy Resonance is dat teken, en het is overtuigender dan velen hadden durven hopen.

Resonance speelt zich af in Lapis, een wereld die wordt beschermd door elementaire kristallen. Wanneer een van die kristallen wordt vernietigd door een machtige donkere ridder die deel uitmaakt van een groep superschurken, beginnen hoofdpersonages Rain en Lasswell aan een avontuur dat snel uitgroeit van lokale noodtoestand naar wereldreddende onderneming. Onderweg sluiten ze een amnesisch meisje aan dat uit het verbroken kristal is ontsprongen, en ontdekken ze de kracht van Visions, geesten van vroegere Final Fantasy-protagonisten die hen te hulp schieten.

Het verhaal is goed genoeg om de wereld interessant te houden maar heeft zijn beperkingen. De personages zijn charmant en vullen elkaar goed aan, maar leunen op herkenbare JRPG-archetypen zonder altijd verder te gaan dan die oppervlakte. De zijquests zijn echter een uitzondering: ze geven de hoofdpersonages meer diepte en verbinden hen op betekenisvolle manieren met de wereld om hen heen. Wie de moeite neemt die te verkennen, vindt een rijker verhaal dan de hoofdverhaallijn alleen biedt.

Het gevechtssysteem is de kern van de Resonance-ervaring, en het is uitstekend uitgebalanceerd. Elke vijand heeft een stagger-balk onder zijn gezondheid die slinkt bij schade en snel wordt afgebroken door elementaire zwakheden. Een verslagen vijand verliest zijn beurt en geeft de aanvaller een bonusactie. Wanneer alle vijanden tegelijk worden verslagen, activeert een groepsbrede speciale aanval die het gevecht in één klap kan beslissen.

De beurt-tijdlijn bovenaan het scherm laat zien wanneer elk personage en elke vijand handelt, wat vooruitplannen lonend maakt. Een grote aanval van een vijand die in de volgende ronde volgt, geeft je de kans om verdedigende maatregelen te nemen. Dat systeem is niet complex, maar het nodigt uit tot nadenken en beloont wie zijn team doordacht samenstelt.

Het Visions-systeem is het meest creatieve element van het spel. Elke Vision vertegenwoordigt een protagonist uit een eerder Final Fantasy-deel. Cloud, Tidus, Lightning, Noctis: ze zijn er allemaal, elk met eigen vaardigheden en passieve bonussen die je kunt toewijzen aan partijleden. Hoe langer je een Vision gebruikt, hoe meer je zijn Mastery Rank verhoogt en hoe meer vaardigheden permanent beschikbaar worden.

De diepgang zit in de combinaties. Een Vision die MP-kosten halveert gecombineerd met een Vision die spreukschade verdubbelt maar de kosten verhoogt: op het juiste personage geplaatst levert dat een magiër op die spelwereld verscheurt. Naarmate je meer Visions verzamelt, groeit het aantal mogelijke synergieën exponentieel, wat het samenstellen van je team vers houdt gedurende het hele avontuur.

De buitenwereld is navigeerbaar per chocobo en gevuld met steden, kerkers, grotten en bezienswaardigheden die wachten op ontdekking. De opzet is grotendeels niet-lineair, wat betekent dat nieuwsgierigheid eerder de route bepaalt dan een verplichte volgorde. Fast travel en gedetailleerde zijquesttracking voorkomen dat verkenning uitgroeit tot doelloos rondzwerven.

De HD-2D-engine van Square Enix wordt hier op zijn fraaiist ingezet tot nu toe. Zestig beelden per seconde, dynamische camerahoeken in tussenfilmpjes en een hi-bit spritekunststijl die ver uitstijgt boven wat vroeger mogelijk was: Resonance ziet er prachtig uit. Baasgevechten zijn visuele hoogtepunten met gedetailleerde animaties die de schaal van de strijd voelbaar maken. De enige kleine incongruentie is dat de hyperrealistische stijl van summon-animaties soms vreemd afsteekt tegen de pixelstijl van de rest, maar die animaties gaan snel voorbij en kunnen worden overgeslagen.

De soundtrack combineert tientallen originele nummers met herwerkte klassieke Final Fantasy-thema’s die het gevoel versterken dat je een vergeten retro-installatie speelt die nooit is uitgebracht. Het stemwerk is expressief, aangenaam overdreven op de juiste momenten en tilt de tussenfilmpjes ver boven wat tekstboxen ooit hadden kunnen bereiken.