Review: Just Dance: Decades of Hits

Just Dance is een reeks die zichzelf al jarenlang in stand houdt op de kracht van een simpel maar sterk concept: goede muziek, beweging en plezier. Dat concept werkte bij de lancering, werkt nu nog steeds en zal waarschijnlijk blijven werken. Maar na jaren van vrijwel identieke edities was de vraag niet óf Just Dance populair kon blijven, maar of het ook beter kon worden. Decades of Hits probeert dat antwoord te geven. Deels lukt dat uitstekend, deels valt het tegen.

Het concept van Decades of Hits is slim en direct: in plaats van uitsluitend in te zetten op recente hits worden nummers uit meerdere decennia samengebracht. De jaren zeventig tot de jaren twintig van deze eeuw zijn allemaal vertegenwoordigd, wat betekent dat er voor vrijwel elk publiek iets herkenbaars tussen zit.

De setlist bevat dit keer vijfendertig nummers in plaats van de gebruikelijke veertig, maar dat kleinere aantal gaat gepaard met een hogere gemiddelde kwaliteit. Moderne pophits als Midnight Sun van Zara Larsson, Manchild van Sabrina Carpenter en Drop Dead van Olivia Rodrigo staan naast tijdloze klassiekers als Wannabe van de Spice Girls, Uptown Girl van Billy Joel en Mamma Mia van ABBA. Sommige nummers die eerder in de reeks verschenen kregen nieuwe choreografie, wat laat zien dat Ubisoft bereid is geweest om bestaand materiaal serieus te herwerken in plaats van het ongewijzigd te hergebruiken.

De grotere Joy-Con 2-controllers liggen goed in de hand en vangen dansbewegingen op een prettige manier op. De beloofde hogere resolutie en framerate zijn tijdens het dansen merkbaar aanwezig, wat het visuele geheel een kwaliteitsimpuls geeft. De laadtijden zijn aanzienlijk korter dan op de vorige Switch, wat de overgang tussen nummers soepeler maakt.

Jammer genoeg zijn de menu’s een ander verhaal. Scrollen en wisselen tussen modi gaat nog altijd gepaard met merkbare hapering, ondanks de kracht van het nieuwe hardware. Voor een game die draait om energie en ritme is die menutraagheid een storende onderbreking. Dat de belofte van een volledig vloeiende ervaring niet volledig is ingelost is een gemiste kans.

De twee nieuwe modi zijn de grootste toevoeging van deze editie, en hun kwaliteit verschilt sterk. De verhaalmodus volgt een meisje genaamd Lyra die door verschillende tijdperken reist om haar vader te redden. Per tijdperk verken je een kleine hubwereld, dans je op nummers, doorloop je quizzen en bouw je ervaringspunten op. Op papier klinkt dat aanlokkelijk.

De uitvoering hapert echter fundamenteel. De voortgang binnen een tijdperk is niet gekoppeld aan het voltooien van alle nummers maar aan één enkel sleutelnummer. In de praktijk betekent dat je na het dansen op één nummer al door kunt naar het volgende decennium, waardoor de tijdperken geen tijd krijgen om te resoneren. De hubwerelden zijn klein, de dialogen wisselend van kwaliteit en de verhaallijnen herhalen zichzelf te snel. Met meer doordacht progressieontwerp had dit een echte reden kunnen zijn om de setlist van alle kanten te verkennen. Nu voelt het als een doorloop die je nauwelijks afremt.

De partymodus doet wat de verhaalmodus niet kan: het dansen zelf interessanter maken zonder het te compliceren. Met één tot zes spelers kies je een tijdsduur en moeilijkheidsgraad, waarna willekeurige nummers worden gecombineerd met live-challenges. Plotseling minder zicht, verplicht stilstaan of je controller schudden op een specifiek moment: het zijn eenvoudige ingrepen maar ze breken het ritme op een manier die het dansen afwisselender maakt. Als feestspel voor een groep mensen is dit een welkome aanvulling die de kern van Just Dance verrijkt zonder het te overschaduwen.