Review: Destiny 2: Renegades

Destiny 2: Renegades is een gewaagde stap voor Bungie, en dat in meerdere opzichten. Voor het eerst duikt de studio een bestaande licentie in – Star Wars – en verweeft die met het eigen universum. Het resultaat is verrassend geslaagd: geen directe cameo’s van Luke of Rey, maar subtiele referenties in muziek, esthetiek en personages maken het geheel herkenbaar zonder opdringerig te zijn. Spider, bijvoorbeeld, voelt als een duidelijke knipoog naar Jabba the Hutt, en Drifter doet sterk denken aan een Han Solo-achtig type. Zelfs de omgevingen sluiten moeiteloos aan: Mars als Tatooine, Io als Dagobah en Europa als Hoth.

Het verhaal van Renegades draait om twee parallelle lijnen. De eerste volgt drie splinterfacties van bestaande Destiny-rassen, die hun thuisbasis in een Marsse Cantina hebben opgezet. Het is een luchtige, humoristische invalshoek die het spel nieuwe charme geeft. De Vex, bijvoorbeeld, hebben zich losgemaakt van de Hive-mind en zijn volledig geobsedeerd geraakt door mode – vooral capes. Deze facties sturen je op bounty hunts door drie locaties vol vijanden en gevarieerde taken. Het blijft vooral knallen, maar Destiny blinkt daar nu eenmaal in uit. Strategems (of hoe Bungie ze noemt: abilities) zoals luchtaanvallen, voertuigen en helende drones geven je net dat beetje ademruimte in de hectiek van de gevechten.

De campagne zelf is met zo’n acht uur op normale moeilijkheid compact, met epische missies die de Star Wars-sfeer prachtig vertalen. Helaas heeft het snelle doorlopen van de uitbreiding gevolgen voor het sociale aspect: vroeger logden spelers wekelijks in voor gezamenlijke Nightfalls en Raids, nu wordt alles in één of twee dagen afgewerkt. Hierdoor voelt het verhaal gehaast aan, met plotwendingen die te snel voorbijgaan om echt te landen.

Qua wapens en gameplay biedt Renegades een leuke Star Wars-touch: Han Solo-blasters en de zogenaamde Praxis Blades – een Destiny-versie van lightsabers – laten je klassieke Jedi-moves uitvoeren met bijbehorende geluidseffecten. Kostuums, zoals Boba Fett, zijn beschikbaar maar zitten achter een betaalmuur.

Het andere verhaal borduurt voort op The Nine, dat begon in The Edge of Fate. Voor nieuwkomers is dit lastig te volgen, want de plotreferenties zijn cryptisch. Een catch-up film helpt gedeeltelijk, maar een echte Star Wars-achtige introductie had de toegankelijkheid voor nieuwe spelers veel beter gemaakt. Interessant genoeg gaf de aankoop van Renegades toegang tot The Edge of Fate, wat het eerste kennismaken met het vernieuwde Destiny 2 vergemakkelijkt.

Het is echter duidelijk dat Bungie de wereldbouw van vroeger grotendeels heeft ingeruild voor een takenlijst-structuur: je vliegt van planeet naar planeet, voert missies uit en volgt een lineaire workflow. Het voelt meer als werk dan als vrije exploratie, waardoor het spel soms mechanisch aanvoelt – een contrast met de eerdere charme van het universum vol onverwachte ontmoetingen en spontane events.