Review: Dragon Quest VII Reimagined

Sommige klassiekers verdwijnen langzaam achter gesloten winkels en stoffige consoles. De oorspronkelijke PlayStation-versie van Dragon Quest VII en de latere 3DS-remake zijn tegenwoordig lastig te bemachtigen, waardoor deze nieuwe heruitgave meer is dan zomaar een opfrisbeurt. Dragon Quest VII Reimagined voelt als een poging om een monumentale RPG opnieuw relevant te maken voor een modern publiek, zonder de ziel van het origineel uit het oog te verliezen.

Het avontuur begint bescheiden. Op het afgelegen eiland Estard lijkt de wereld letterlijk op te houden bij de horizon. Wanneer de jonge held en zijn vrienden oude ruïnes onderzoeken, stuiten ze op mysterieuze fragmenten die wijzen op een veel grotere wereld die ooit heeft bestaan. Wat volgt is een tijdreisstructuur waarbij je verdwenen eilanden in het verleden herstelt, zodat ze in het heden weer verschijnen. Elk eiland vertelt zijn eigen verhaal, vaak met een afgerond conflict dat thematisch aansluit bij het grotere geheel.

Die episodische opbouw is nog steeds een van de sterkste elementen van deze game. Sommige eilanden voelen als korte sprookjes, andere als tragische legendes met zwaardere morele dilemma’s. Het spel weet een bijna kinderlijke verwondering te combineren met serieuze thema’s zoals verlies, geloof en verantwoordelijkheid. Daardoor blijft het tempo afwisselend, zelfs wanneer het hoofdverhaal op de achtergrond suddert.

Visueel kiest deze remake niet voor een retrobenadering zoals de recente HD 2D-updates van oudere delen, maar voor volledig 3D met een zachte, bijna handgemaakte uitstraling. De personages ogen als zorgvuldig geboetseerde figuren, met expressieve gezichten en subtiele animaties. Dat geeft de wereld een charmante, bijna diorama-achtige sfeer. Vooral dorpen en interieurs profiteren van die stijl, met warme kleuren en veel kleine details.

Een van de grootste verbeteringen is de toevoeging van volledige stemacteurs. Waar eerdere versies het moesten doen met tekst, krijgen de personages hier meer persoonlijkheid door hun stemmen. De koppige energie van Prins Kiefer en de bedachtzame wijsheid van Sir Mervyn komen veel sterker over, waardoor dialogen minder statisch aanvoelen. Het zorgt ervoor dat emotionele momenten beter landen.

Op gameplayvlak is er duidelijk gekozen voor toegankelijkheid. Willekeurige gevechten zijn beter gebalanceerd, voortgang is overzichtelijker en sommige lange, trage segmenten uit eerdere versies zijn ingekort of gestroomlijnd. Dat maakt het avontuur aangenamer voor nieuwe spelers. Tegelijkertijd is de uitdaging merkbaar afgezwakt. Wie het origineel speelde en zich herinnert hoe meedogenloos sommige kerkers konden zijn, zal hier minder snel vastlopen.

Het klassensysteem blijft een van de kernpijlers. Naarmate je verder komt, ontgrendel je nieuwe beroepen waarmee je personages unieke vaardigheden leren. Het experimenteren met combinaties blijft verslavend, vooral wanneer gevechten complexer worden. Toch voelt het geheel minder veeleisend dan vroeger. Optimaliseren is leuk, maar zelden noodzakelijk om te overleven.

Dragon Quest VII Reimagined is daardoor een comfortabele reis. Het tempo is vriendelijker, de presentatie moderner en de instapdrempel lager dan ooit. Maar in dat proces is ook een deel van de ruwe randjes verdwenen die het origineel zo memorabel maakten. Voor nieuwkomers is dit zonder twijfel de beste manier om dit hoofdstuk uit de serie te beleven. Voor veteranen is het een warm weerzien, al mist het misschien net dat beetje spanning dat vroeger elke overwinning extra zoet maakte.