Review: Elden Ring: Nightreign

Toen Elden Ring: Nightreign werd aangekondigd, was er scepsis. Een roguelite spin-off van een van de meest geprezen actie-RPG’s ooit, met een battle royale-achtige krimpende cirkel? Voor veel spelers, waaronder de schrijver van deze recensie, klonk het als een gimmick die het origineel zou kunnen ontheiligen. Maar na tientallen uren in deze alternatieve versie van The Lands Between, blijkt Nightreign meer dan een experiment – het is een beknopte, zenuwslopende samenvatting van alles wat Elden Ring bijzonder maakt, maar dan geperst in runs van 45 minuten.

Nightreign speelt zich af in Limveld, een parallelle versie van de startzone van Elden Ring. Je kiest uit acht speelbare personages, de zogenoemde Nightfarers, en neemt het in runs van drie in-game dagen op tegen hordes vijanden en eindbazen. Elke succesvolle run eindigt in een gevecht met een Nightlord – versla er vijf, en je bereikt de credits.

Tussen de regels door wordt een summiere verhaallijn verteld, vooral ter ondersteuning van de gameplay. Verwacht geen diepgaande lore zoals in het hoofdspel, maar er is net genoeg om het kader te schetsen.

Elk van de acht Nightfarers speelt anders. Ironeye, de snelle boogschutter, is bijzonder waardevol door haar mobiliteit en bereik, terwijl de Guardian met zijn tijdelijke onkwetsbaarheid juist als tank fungeert. Speciale “Remembrance”-missies zorgen ervoor dat je elk personage écht leert kennen, met persoonlijke doelstellingen en beloningen in de vorm van outfits of relieken – permanente upgrades die runs drastisch kunnen beïnvloeden.

Waar je in het begin nog rustig rondloopt en loot zoekt alsof je in de originele Elden Ring zit, dwingt Nightreign je snel tot een andere speelstijl. Alles draait om efficiëntie. Iedere seconde telt. Verkenning, improvisatie of geheimen ontdekken? Vergeet het – tenzij je bereid bent te falen.

Inmiddels, na 40+ uur en het verslaan van elke Nightlord, zijn de runs strak gepland. Het pad van dag één wordt al uitgestippeld terwijl je nog aan het laden bent, en er is amper tijd om op adem te komen. Het resultaat is intens, zenuwslopend en verslavend.

Nightreign behoudt de typische FromSoftware-gevechtsstijl, maar perst deze in een race tegen de klok. Iedere dag eindigt met een eindbaas, en aan het einde van dag drie wacht de Nightlord. Daarvoor moet je stijgen in niveau, wapens vinden (idealiter afgestemd op de kwetsbaarheid van de eindbaas) en belangrijke locaties veroveren.

De game straft getreuzel, foutieve inschattingen en onvoorbereidheid hard af. In de beste runs voel je je als een generaal die het slagveld perfect kent. Maar er zijn ook runs die al na de eerste minuut verloren aanvoelen – simpelweg door pech.

Zoals bij elke roguelite speelt willekeur een grote rol. Soms krijg je precies de juiste kampen op de kaart – bijvoorbeeld die met holy-wapens voor een kwetsbare Nightlord. Soms krijg je ze niet, en ben je kansloos tenzij je extreem goed improviseert. Die afhankelijkheid van randomness kan frustreren. Net als het storm-mechanisme dat je van waardevolle content dwingt weg te rennen.

De willekeur leidt niet altijd tot interessante nieuwe strategieën. De moeilijkheidsgraad is dermate strak afgesteld, dat een suboptimale start vaak simpelweg resulteert in een gefaalde run. Je hebt geen ruimte om te experimenteren of een alternatieve tactiek te ontwikkelen.

FromSoftware’s netcode blijft een probleem. Matchmaking is onbetrouwbaar, zelfs met vrienden. Soms lukt het feilloos, andere keren blijf je hangen zonder uitleg. Voor een game die gebouwd is rond drie-speler co-op is dit onacceptabel. Solo spelen is technisch mogelijk, maar zo slecht geschaald dat het alleen voor de meest geharde Souls-veteranen weggelegd is.

De afwezigheid van een simpele “restart run”-knop versterkt de frustratie nog: als je weet dat een run niet meer te redden is, moet je wachten op de dood om opnieuw te beginnen. Dat voelt onnodig traag voor een game die snelheid en efficiëntie centraal stelt.