Review: Gear.Club Unlimited 3

Goede racegames zonder karts zijn schaars op Nintendo-consoles. Op de eerste Switch was de keuze al beperkt, en ook op de Switch 2 is het aanbod nog dun. Met de komst van GRID Legends lijkt daar langzaam verandering in te komen. Nu probeert Gear.Club Unlimited 3 zich ook in dat rijtje te mengen. Met gelicentieerde auto’s, een verhaalmodus en verbeterde graphics mikt het op een plek tussen de serieuze racers. Helaas blijft het resultaat hangen in de middenmoot.

Op de Switch 2 kun je kiezen tussen een Graphics-modus van 30 frames per seconde en een Performance-modus van 60 frames per seconde. Voor een racegame is 60 fps eigenlijk de standaard, omdat het zorgt voor soepelere besturing en snellere reacties.

De Performance-modus is dan ook duidelijk de beste keuze. De Graphics-modus probeert 30 fps te halen, maar slaagt daar niet stabiel in. Tijdens races ontstaan haperingen en vertragingen die het rijden verstoren. Het verschil in beeldkwaliteit is bovendien klein. Alleen rook en lichteffecten lijken iets mooier. Daardoor voelt de Graphics-modus overbodig.

De verhaalmodus plaatst je als beginnende coureur in een grote raceorganisatie. Al snel versla je een ervaren rijder en neem je zijn plek over in een Japans kampioenschap. In plaats van rivaliteit of drama wordt hij echter je mentor. Daarmee mist het verhaal een kans om echt spannend te worden.

Alle dialogen worden verteld via tekstvakken met statische afbeeldingen. Dat benadrukt het beperkte budget. Het verhaal dient vooral als uitleg voor nieuwe menu’s en evenementen. Het blijft oppervlakkig en weinig memorabel.

De auto’s zelf maken een sterke eerste indruk. Ze zijn gedetailleerd gemodelleerd en zien er glanzend en realistisch uit. Met 39 voertuigen is het aanbod niet groot, maar de selectie oogt verzorgd.

Het rijden voelt degelijk, maar mist karakter. Je kunt instellingen aanpassen zoals remhulp en antislip. Met deze opties uitgeschakeld voelt het spannender, maar ook minder stabiel. Driften is het grootste probleem. Het voelt onnatuurlijk en weinig precies. Bochten kun je soms nemen op een manier die niet logisch aanvoelt, zonder veel tijd te verliezen.

Een extra nadeel is het ontbreken van analoge triggers voor gas en rem. Andere titels op het platform bieden daar creatieve oplossingen voor, maar hier ontbreekt die verfijning.

Tijdens races merk je regelmatig rubber banding. Je haalt tegenstanders gemakkelijk in, maar kort daarna verschijnen ze plots weer achter je en halen ze je in. Dat voelt kunstmatig.

Er is een puntensysteem dat schoon rijden beloont, vergelijkbaar met oudere arcade racers. Toch voelt dit systeem oppervlakkig en weinig belangrijk voor je voortgang.

De game is op zijn best tijdens duels op drukke Japanse snelwegen. Deze races doen denken aan Tokyo Xtreme Racer. Het manoeuvreren tussen verkeer zorgt voor spanning. Een kleine fout kan je echter direct laten spinnen, wat soms frustrerend werkt.

Naast racen beheer je je eigen club. Je breidt een grote garage uit, huurt technici in en verbetert werkplaatsen. Upgrades voor je auto’s zijn gekoppeld aan deze faciliteiten. Dat geeft extra motivatie om races te blijven rijden.

Toch valt de voortgang soms stil. Nieuwe upgrades en medewerkers worden schaars, waardoor je vooral blijft herhalen wat je al deed. De kaart verandert weinig en biedt weinig verrassingen.

Er is ook een Free Roam-modus waarin je zonder druk kunt rondrijden, alleen of met een vriend. Dit klinkt aantrekkelijk, maar de wereld voelt leeg. Er is weinig te ontdekken buiten de vaste circuits.

De muziek is erg repetitief. Na korte tijd wil je het volume al lager zetten. Daarnaast kwamen er tijdens het spelen crashes voor die het spel volledig afsloten. Dat schaadt het vertrouwen in de stabiliteit.