Review: Hell is Us

Hell is Us is zonder twijfel een van de meest bijzondere games van 2025. Het is een mix van een Soulslike, een avonturenspel en een detective, waarin je puzzels oplost, mysteries ontrafelt en meedogenloze gevechten voert. De game is donker, complex en enorm gedetailleerd, iets zoals dit speel je maar zelden.

Je kruipt in de huid van Remi, een sociopaat die terugkeert naar zijn geboorteland Hadea. Als kind werd hij daar vandaan gesmokkeld, maar nu komt hij terug om zijn ouders te zoeken. Zijn enige aanknopingspunt? De naam van zijn geboortedorp, Jova, en dat zijn vader daar smid was.

Vanaf hier begint een reis vol raadsels en geheimen. Je krijgt geen traditionele kaart of wegwijzers. Alles wat je nodig hebt, vind je in de omgeving: aanwijzingen in documenten, hints van NPC’s en visuele details in het landschap. Het voelt alsof je zelf echt een onderzoeker bent die stukje bij beetje de puzzel legt.

In plaats van een overzichtelijke questlog moet je goed opletten en zelf notities maken. Je datapad houdt enkel de hoofdlijnen bij; bij sidequests (Good Deeds) moet je zelf de details onthouden. Dat klinkt zwaar, maar de wereld is zo slim ontworpen dat je nooit echt verdwaalt. Beschrijvingen van NPC’s, subtiele geluid- en beeldsignalen en herkenbare oriëntatiepunten zorgen ervoor dat ontdekken altijd logisch en bevredigend aanvoelt.

Hadea is een land verscheurd door religieuze conflicten en burgeroorlog. De sfeer is intens en vaak beklemmend: straten vol lijken, gruwelijke scènes van genocide, en duistere monsters die overal op de loer liggen. Het conflict tussen Palomisten en Sabinians lijkt oppervlakkig, ze haten elkaar zonder duidelijke reden, maar naarmate je verder graaft, ontdek je dat de wortels veel dieper liggen.

Tijdens je reis ontmoet je allerlei personages die je aanwijzingen geven, maar ook om hulp vragen. Soms moet je een sleutel vinden, medicijnen brengen of een obstakel uit de weg ruimen. Deze kleine missies leveren niet altijd grote beloningen op, maar verrijken wel je begrip van de wereld.

Wat Hell is Us echt bijzonder maakt, is dat het verhaal zich vooral richt op de eeuwenoude geschiedenis van Hadea. Je vindt oude geschriften, bezoekt grotten en ruïnes, en ontdekt duistere waarheden over inquisities, koninklijke intriges en bloedige opstanden. Het voelt alsof je in een mix van Indiana Jones en Uncharted bent beland, maar dan in een veel grimmiger jasje.

De gameplay draait om twee pijlers: puzzels en combat. Puzzels zijn vaak het vinden van codes, sleutels of artefacten om nieuwe deuren te openen. Het doet denken aan de levelstructuur van Resident Evil: langzaam maar zeker open je steeds meer van een level, waardoor alles met elkaar verbonden raakt. Sommige raadsels zijn pittig, maar nooit frustrerend. Combat is intens en meedogenloos. Je gebruikt zwaarden, bijlen, speren of grote zwaarden, die je kunt upgraden en voorzien van elementaire krachten. Je drone Kapi helpt je daarbij met extra vaardigheden. Vijanden zijn taai en vaak beschermd door een mysterieuze kracht, de “Haze”, die je eerst moet vernietigen.

De gevechten kunnen zwaar zijn, vooral op hogere moeilijkheidsgraden, maar er zit een slim mechanisme in: door op het juiste moment R1 te gebruiken kun je gezondheid terugwinnen. Hierdoor draait elk gevecht om timing en strategie. Sterf je toch? Dan verlies je gelukkig weinig voortgang, want verslagen vijanden blijven dood zolang je in hetzelfde level blijft.

Grafisch is Hell is Us indrukwekkend. Van donkere kerkers tot uitgestrekte velden, alles is sfeervol vormgegeven. Op PlayStation 5 draait de game soepel, met hier en daar wat haperingen bij gebiedsovergangen. Op de PlayStation 5 Pro is de ervaring nagenoeg vlekkeloos. Ook de subtiele haptische feedback van de DualSense-controller draagt bij aan de beleving.

De sfeer wordt versterkt door het visuele design: verlaten kerken, kapotgeschoten steden en oude torens ogen angstaanjagend echt. Dit maakt elke ontdekking nog meeslepender.