Review: Lost Soul Aside

Na bijna tien jaar ontwikkeling is Lost Soul Aside eindelijk verschenen. Wat begon als het soloproject van één ontwikkelaar, Yang Bing, groeide dankzij Sony’s China Hero Project uit tot een grootschalige actie-RPG. Het resultaat is een game die tegelijk bewondering en frustratie oproept: momenten van pure pracht worden afgewisseld met ontwerpfouten die je uit de ervaring kunnen halen. Toch, wanneer het gevechtssysteem volledig tot zijn recht komt, laat de game zien hoeveel potentie er in zit.

Het verhaal volgt Kaser, een jonge strijder wiens zus Louisa wordt ontvoerd door buitenaardse wezens, de Voidrax. Samen met een verzetsgroep neemt hij het op tegen een kwaadaardig rijk. Klinkt bekend? Dat klopt. Het plot voelt alsof het samengesteld is uit een lijst met clichés die je al tientallen keren bent tegengekomen in anime en JRPG’s. Van de ‘rebellen tegen het keizerrijk’ tot het ontwaken van een oeroude vijand – het is allemaal voorspelbaar.

Daarbovenop verdrinkt de game in uitleg en achtergrondverhalen via documenten en lange dialogen, waardoor de vertelling soms eerder vermoeiend dan meeslepend wordt.

Onder dat magere verhaal schuilt gelukkig een gevechtssysteem dat de show steelt. De actie voelt als een mix van Devil May Cry en Final Fantasy: vloeiende combo’s, stijlvolle animaties en vrijheid om je eigen speelstijl te vinden.

Kaser kan vier wapens gebruiken die je naadloos in elkaar over kunt laten vloeien:

– het snelle zwaard voor vlugge aanvallen
– het zware greatsword om verdedigingen te breken
– de poleblade voor bereik en controle
– de scythe voor krachtige area-attacks

Door vijanden aan te vallen bouw je een meter op waarmee je “Fusion Merge” activeert, een tijdelijke krachtmodus die al je aanvallen versterkt.

Daar komt nog bij dat je een draak, Arena, aan je zijde hebt. Deze voegt extra lagen toe met aanvallen, buffs en helende vaardigheden. Wanneer alles samenkomt – het wisselen van wapens, het pareren en ontwijken op het juiste moment, en Arena’s krachten inzetten – voelt elke strijd als een spectaculair schouwspel.

De baasgevechten zijn vaak het hoogtepunt van de game. Vijanden als de Rose Queen en Commander Victor dagen je uit om alle systemen volledig te benutten. Het zijn epische gevechten waarbij timing en creativiteit worden beloond.

Maar hier liggen ook de grootste frustraties. Veel bazen hebben meerdere levensbalken, wat de gevechten onnodig lang en soms repetitief maakt. Daarnaast hebben ze vaak “hyper armor”, waardoor veel van je mooiste combo’s nutteloos worden. In plaats van snelle, dynamische gevechten moet je dan methodisch en defensief spelen, wat niet altijd past bij de energie van de rest van het vechtsysteem.

Het progressiesysteem bestaat uit een skill tree die je uitbreidt naarmate je ervaringspunten verzamelt. Zowel Kaser als Arena hebben hun eigen upgrades, die later mooi samenkomen. Uniek is het accessoire-systeem voor wapens, waarmee je niet alleen stats aanpast (zoals extra schade of elementaire effecten), maar ook de visuele stijl verandert – een leuke toevoeging voor wie graag sleutelt aan zijn uitrusting.

De game bevat daarnaast een New Game Plus-modus en drie moeilijkheidsniveaus (Normal, Hard en Nightmare), wat hardcore spelers flink wat extra uitdaging biedt. Er zijn ook extra modi, zoals arena-uitdagingen en een Boss Rush, maar deze voelen meer als losse mini-games dan als volwaardige content.

Op de PlayStation 5 draait de game verrassend stabiel. De performance-modus levert vloeiende framerates, en laadtijden zijn kort. Ook op de PS5 Pro ziet het er fantastisch uit, al zijn er kleine schoonheidsfoutjes, zoals wat haperende overgangen naar cutscenes en het niet kunnen aanpassen van de knoppen.

Visueel leunt de game zwaar op Final Fantasy-achtige stijl, met flamboyante personages en indrukwekkende omgevingen. Sommige eindbazen zijn visueel adembenemend, maar de meeste omgevingen zijn lineair en nauwelijks te verkennen.

De muziek en geluidseffecten zijn wisselend. De soundtrack, waaraan ook Yoko Shimomura heeft meegewerkt, is groots en meeslepend. Helaas valt de Engelse voice acting vaak tegen, en de audio-mix is onregelmatig, waardoor muziek soms abrupt wegvalt.