Review: MLB The Show 26

MLB The Show 26 is een moeilijk spel om eerlijk te beoordelen. Aan de ene kant is het nog steeds een van de beste sportgames die je op dit moment kunt spelen. De nieuwe functies zijn welkom, de bekende spelmodi zijn sterk als altijd en de basis is solide. Aan de andere kant groeit het gevoel dat San Diego Studio het maximale uit deze formule heeft gehaald, en dat de gebreken steeds moeilijker te negeren zijn.

De kern van MLB The Show is door de jaren heen weinig veranderd, en dat is geen probleem. Baseball leent zich van nature goed voor het videogameformaat. Het is een constant strategisch steekspel waarbij je beide kanten van het veld bespeelt, en de presentatie van MLB The Show doet daar al jaren recht aan. Het spel weet ook goed de balans te bewaren tussen toegankelijkheid en realisme. Dat een slagman die slechts drie op de tien keer raak slaat als een ster wordt beschouwd, wordt goed weerspiegeld in de gameplay. Frustrerend wanneer je een perfecte swing plaatst en de bal toch recht in de handschoenen van de centerfielder vliegt, maar ook authentiek.

De Plate Coverage Indicator biedt meer controle over je swings, maar vereist voortdurend het vasthouden van de analoge stick. MLB The Show 26 lost dit op door je PCI-zone vast te zetten zonder die constante invoer. Een kleine maar merkbare verbetering voor spelers die geen professionele slagman zijn. Ook het pitchen krijgt aandacht via Bear Down Pitching, waarmee je op cruciale momenten net iets dieper kunt gaan en die beslissende worp kunt plaatsen.

Diamond Dynasty blijft een van de sterkste verzamelmodi in sportgames, mede omdat de monetisatie tot nu toe minder agressief is dan bij concurrerende titels. Al zijn er signalen dat dit in de toekomst kan veranderen, en dat is iets om in de gaten te houden.

Franchise Mode is eveneens uitstekend en biedt de beste simulatie van het runnen van een baseballfranchise die er momenteel te vinden is. Het is ook de enige plek in het spel waar teams buiten de Los Angeles Dodgers geld lijken te hebben om vrije agenten te contracteren, wat als grap werkt maar ook een subtiele steek naar de werkelijkheid is.

De absolute parel blijft echter Road to the Show. Beginnen als middelbare scholier, kiezen tussen de MLB Draft of een collegejaar, en je vervolgens opwerken via de kleine competities naar de hoofdmacht van je favoriete team is een ervaring die weinig sportgames evenaren. MLB The Show 26 breidt deze modus verder uit in plaats van op zijn lauweren te rusten, en dat is een bewuste en juiste keuze. Zelfs als er dit jaar niets aan veranderd was, had het nog steeds de beste instap in het spel geboden.
Commentaar en presentatie hollen achteruit

Road to the Show is ook de modus waarin de gebreken van het spel het duidelijkst naar voren komen, en dan met name de presentatie. Het commentaar herhaalt zichzelf in een tempo dat al binnen het eerste uur irritant wordt. Constante herinneringen aan het feit dat een middelbareschoolgame maar zeven innings duurt in plaats van negen, of aan de grote beslissing tussen de draft en college, worden snel vermoeiend.

Vergeleken met andere sportgames schiet het commentaarteam hier tekort. Niet omdat de commentatoren slecht zijn in hun vak, maar omdat de dialooglijnen te beperkt zijn en te weinig variatie bieden. Het gevoel dat je een belangrijk evenement bijwoont, ontbreekt daardoor volledig.
Een kampioen die het laat afweten op het grote podium

In veel opzichten is Aaron Judge de perfecte coveratleet voor MLB The Show 26. Net als Judge presteert het spel uitstekend gedurende het reguliere seizoen. Het levert de cijfers, het verdient de erkenning en het is een goede aankoop. Maar op de momenten dat het er echt toe doet, weet het de verwachtingen niet waar te maken. Hoe meer tijd je erin steekt, hoe meer de frustratie oploopt, en dat is een gevoel dat bij eerdere edities nauwelijks aanwezig was. Technische problemen bij het online spelen maken dat nog eens extra duidelijk.