Review: My Hero Academia: All’s Justice

Met My Hero Academia: All’s Justice komt er echt een einde aan het verhaal dat zoveel fans jarenlang heeft gevolgd. Na de afsluiting van de anime laat deze game je de belangrijkste momenten uit de laatste verhaallijn opnieuw beleven. Er zijn al veel animegames verschenen, vooral in het arena fighter genre, maar de My Hero Academia titels wisten zich meestal net iets te onderscheiden. Ook dit keer merk je dat de makers goed begrijpen voor wie ze deze game maken. Alles draait om de fans en hun band met de personages.

De verhaalmode volgt de gebeurtenissen uit het laatste seizoen van My Hero Academia. Grote gevechten en emotionele confrontaties staan centraal, maar wat opvalt is dat je soms kunt kiezen welke verhaallijn je eerst speelt. Gebeurtenissen die in de serie tegelijk plaatsvinden, worden hier apart speelbaar gemaakt. Daardoor krijg je beter inzicht in wat elk personage doormaakt tijdens de chaos van de eindstrijd. Het zorgt ook voor wat vrijheid in de volgorde waarin je alles beleeft.

De moeilijkheidsgraad verraste me positief. Ik had verwacht dat de game vooral toegankelijk zou zijn voor een jonger publiek, maar al snel bleek dat enige ervaring met eerdere delen bijna noodzakelijk is. De gevechten vragen om timing en inzicht, zeker door de toevoeging van teams van drie personages die samen speciale combinaties kunnen uitvoeren. Dat geeft de gameplay meer diepgang en spanning. Wie vooral voor het verhaal komt, kan gelukkig gebruikmaken van opties die het wat makkelijker maken.

Op het gebied van presentatie doet ontwikkelaar Byking sterk werk. De mix van 3D gevechten en animefragmenten zorgt voor een vloeiende overgang tussen gameplay en verhaal. Wel valt op dat de lipsynchronisatie in de Engelse versie niet altijd klopt, omdat de animaties duidelijk zijn afgestemd op de Japanse stemmen. Dat haalt je soms uit het moment, zeker bij emotionele scènes. Aangezien veel internationale fans de Engelse dub volgen, voelt dit als een gemiste kans.

Naast de verhaalmode zijn er meerdere extra modi die geleidelijk vrijkomen. In Team Up Missions stel je een groep samen en verken je een virtuele stad. Deze missies hebben een lichtere toon, wat een prettige afwisseling is na de intense hoofdverhaallijn. Sommige opdrachten zijn verrassend pittig en vragen om een goede samenwerking tussen je personages. Ook de Archive Battles zijn een sterke toevoeging. Hier kun je iconische gevechten uit eerdere seizoenen opnieuw spelen. Voor fans is dit pure nostalgie, zeker omdat de eindbazen niet zomaar verslagen worden.

De gevechten vormen de kern van de ervaring. Met 68 speelbare personages is het aanbod indrukwekkend, al gaat dat soms ten koste van balans. Dat stoort minder dan je zou denken, omdat het in de serie zelf ook vaak draait om ongelijke krachtsverhoudingen. Het wisselen tussen teamleden kan een verloren gevecht ineens kantelen. In het begin voelt het vechtsysteem wat chaotisch en is het lastig om counters en ontwijkingen goed onder de knie te krijgen. Tegenstanders lijken je regelmatig een stap voor te zijn. Maar na een paar uur begint alles logisch aan te voelen en wordt het combineren van Quirks en speciale aanvallen juist erg bevredigend. Zodra je het ritme te pakken hebt, vloeien gevechten natuurlijk in elkaar over.

Visueel ziet de game er sterk uit. Personages zijn expressief en de stemacteurs leveren overtuigend werk, zowel in het Japans als in het Engels. Op technisch vlak draait alles soepel, zelfs tijdens drukke gevechten met veel effecten op het scherm. De virtuele stad waarin sommige modi zich afspelen oogt wat eenvoudig, maar omdat het duidelijk als speelse hub is bedoeld, stoort dat niet echt.