Review: Reanimal

Reanimal is in de basis een avonturenspel: je loopt vooruit, ontwijkt een vroege dood, verzamelt sleutels en werkt samen om te ontsnappen. Maar onder die eenvoudige structuur schuilt een veel zwaarder thema. Deze nieuwe titel van Tarsier Studios is een grimmige reflectie op de prijs van oorlog, en vooral op de kinderen die, altijd onschuldig, de littekens dragen van volwassen hebzucht, wreedheid en moreel verval.

Tarsier levert hier zijn sterkste gameplay tot nu toe af. De cinematografie is filmisch en beklemmend, de puzzels macaber en doordrenkt van symboliek, en het spel introduceert een dynamisch arsenaal aan acties zoals schieten, slaan, wurgen, richten en rijden, die het klassieke avontuurformaat nieuw leven inblazen. Minder geslaagd is de co-op-opzet. Samen spelen voegt verrassend weinig toe, en met een AI-partner komt de ervaring zelfs beter tot zijn recht. Reanimal is op zijn krachtigst wanneer je het alleen speelt, in stilte, terwijl je de gruwelen absorbeert die Tarsier je voorschotelt.

Zoals de titel al doet vermoeden, spelen dieren een centrale rol in de vijf uur durende campagne. Ze fungeren als metafoor voor wat de mens kan worden wanneer het ergste in hem naar boven komt. De monsters die je achtervolgen zijn verwrongen, bloeddorstige creaturen, groteske weerspiegelingen van menselijke ontsporing. Dierenliefhebbers zijn gewaarschuwd: ik sloeg krijsende meeuwen dood met een koevoet, hoorde varkens gillen in een brandende schuur en vuurde raketten af op logge paarden. Het is grafisch en gruwelijk, maar binnen de logica van het verhaal noodzakelijk om de vrienden van de protagonist te redden.

Reanimal is niet vriendelijk, maar wel op een wrange manier ontroerend. Het toont hoe kinderen zich staande proberen te houden in straten die veranderd zijn in loopgraven, en hoe ver ze moeten gaan om een verloren onschuld terug te winnen. Je waardering voor deze game hangt volledig af van hoe ver jij bereid bent hen door de hel te volgen.

Je bestuurt de Boy, terwijl zijn zus, de Girl, standaard door AI wordt aangestuurd. Dat werkt beter dan lokale co-op, waarin je samen op de bank zit en onvermijdelijk praat, lacht of aanwijzingen roept. Die interactie breekt de spanning die juist essentieel is voor de beklemmende sfeer. Bovendien krijg je geen keuze wie welk personage speelt.

Tijdens het sluipen voor uitgerekte, misvormde mannen, wezens die nauwelijks nog menselijk ogen, vergat ik soms zelfs dat de Girl naast me liep, op haar sporadische geluiden na. Terwijl eenzelfde monster de koude huid van lijken streek die uit appartementen puilen, voelde ik geen moment paniek over haar positie. De AI redt zich prima, en de stilte versterkt de dreiging.

Toch kent co-op enkele sterke momenten. In compacte gevechtsarena’s en bij baasgevechten verhoogt samen spelen de intensiteit. Achtervolgingsscènes, waarin je richting het scherm rent en obstakels ontwijkt terwijl een afschuwelijke kruising tussen mens en lam je op de hielen zit, zijn spectaculair en zenuwslopend.

Het genre zelf, het filmische en puzzelgedreven avontuur, is de laatste jaren wat sleets geworden. Springen over gaten, luiken openen waarvoor twee handen nodig zijn, simpele omgevingspuzzels oplossen, het begint voorspelbaar te voelen. Tarsier lijkt zich daarvan bewust. Door agressievere en actievere werkwoorden toe te voegen, krijgt Reanimal meer dynamiek dan veel tijdgenoten binnen dit subgenre.

Op audiogebied zit het uitstekend. Geluid en muziek versterken elke stap en elke klap. Visueel is het spel technisch indrukwekkend en draait het soepel, maar de omgevingen zijn grauw en somber: anonieme flatgebouwen, een overwoekerde snelweg en een door oorlog verscheurde stad. Dat past bij het thema, maar biedt weinig visuele variatie. Juist daardoor vallen momenten van kleur, explosies, vuur en bloed, des te harder op tegen het grijze canvas.