Review: Reigns: The Witcher

Fans van The Witcher 3: Wild Hunt weten dat Geralt in dat avontuur behoorlijk wat meemaakt, maar in Reigns: The Witcher gaat het soms wel erg ver. In deze speelse spin-off kan de beroemde monsterjager namelijk sterven aan de meest bizarre oorzaken. Het spel neemt het verhaal van Geralt totaal niet serieus en speelt vrolijk met de bekende wereld van The Witcher.

Het uitgangspunt is simpel maar slim bedacht. Je speelt een sterk overdreven versie van Geralt, terwijl zijn avonturen worden verteld door bard en vriend Dandelion. Omdat hij de verhalen vertelt, is het niet erg dat gebeurtenissen compleet uit de hand lopen of totaal niet kloppen met de officiële canon. Dat zorgt voor veel humor en onverwachte situaties.

De gameplay draait om snelle keuzes maken. Net als in andere Reigns-games verschijnen er kaarten op het scherm met een korte situatie of vraag. Door naar links of rechts te swipen kies je hoe Geralt reageert. Elke beslissing beïnvloedt vier belangrijke statistieken: zijn relatie met mensen, monsters, tovenaars en zijn focus als witcher.

Het doel is om deze meters in balans te houden. Wordt een waarde te hoog of juist te laag, dan eindigt je avontuur meestal abrupt. Misschien verlies je de steun van mensen, raak je je concentratie kwijt of trek je de verkeerde vijanden aan. Daardoor voelt het spel een beetje als jongleren met verschillende belangen terwijl je steeds nieuwe gebeurtenissen voorgeschoteld krijgt.

De situaties zelf zijn vaak absurd en grappig. Je kunt bijvoorbeeld een dorp binnenkomen dat juist blij is met de monsters in de buurt, of een aspirant-witcher tegenkomen die iets te enthousiast is over het vak. Sommige keuzes zijn ronduit twijfelachtig, zoals groepen mensen meenemen op een monsterjacht en ze vervolgens aan hun lot overlaten. Het spel moedigt je eigenlijk aan om af en toe de slechte of egoïstische optie te kiezen, gewoon om te zien wat er gebeurt.

Visueel blijft het trouw aan de minimalistische stijl van de eerdere Reigns-games. De illustraties zijn eenvoudig maar charmant en passen goed bij de luchtige toon van het spel. Ondanks de simpele presentatie voelt de wereld toch herkenbaar voor fans van Geralt’s avonturen.

Af en toe wordt het kaartensysteem onderbroken door korte actie-elementen. Tijdens gevechten moet je op het juiste moment van links naar rechts bewegen om aanvallen te ontwijken en zelf toe te slaan. Deze stukjes zijn vrij simpel, maar ze herinneren je er wel aan dat Geralt in de kern nog steeds een zwaardvechtende monsterjager is.

Een slimme keuze is dat elke speelsessie wordt gepresenteerd als een nieuw verhaal van Dandelion. Wanneer Geralt sterft, begint simpelweg een ander verhaal. Dat past goed bij de roguelite-structuur van het spel. Tijdens nieuwe runs ontgrendel je extra personages, spreuken en doelen die nieuwe situaties opleveren.

Toch heeft het spel ook een klein nadeel. Soms voelt het alsof beslissingen te willekeurig uitpakken. Je ziet wel welke statistieken worden beïnvloed, maar niet altijd of ze omhoog of omlaag gaan. Daardoor kan een keuze onverwacht het einde van je avontuur betekenen. Voor spelers die de serie nog niet kennen kan dat in het begin wat frustrerend zijn.

Gelukkig blijft het spel dankzij zijn humor en korte speelsessies makkelijk om opnieuw op te pakken. Zelfs wanneer een avontuur eindigt omdat Geralt plotseling te populair wordt of in een bizarre situatie sterft, voelt het nooit als een groot verlies. Je begint gewoon opnieuw en ontdekt weer een ander verhaal.