Review: Sleep Awake

In Sleep Awake voelt het alsof je in een wereld bent beland waar slapeloosheid niet alleen een marteling is maar een dreigend einde. Het begint allemaal vanuit een herkenbaar gevoel, dat wanhopig verlangen naar slaap dat verandert in pijn en angst wanneer je lichaam het niet meer volhoudt. De game zet dat gevoel uitvergroot in een setting waarin slaap letterlijk dodelijk is en waar de mensheid zich wanhopig vastklampt aan manieren om wakker te blijven, zelfs als dat betekent dat de realiteit langzaam in stukken valt.

Het verhaal volgt Katja, die leeft in een stad die nog net overeind blijft na een reeks rampen. Daar zweeft een bovennatuurlijk gevaar als een sluier over iedereen heen en raakt de samenleving steeds verder verstrikt in bizarre systemen die bedoeld zijn om te overleven maar eigenlijk vooral laten zien hoe mensen in paniek totale onzin kunnen omarmen. Je komt langs resten van mislukte technologie, verstikkende regelgeving, pijnrituelen die als nieuwe wijsheid worden verkocht en religieuze energieverslaving die bijna absurdistisch aandoet. De wereld voelt tegelijkertijd grotesk en herkenbaar, alsof het slechts een paar stappen verwijderd is van hoe mensen in het echt omgaan met crises.

Katja probeert overeind te blijven met behulp van een dubieuze maar hoopvolle oplossing die haar vader heeft achtergelaten. Oogdruppels die slaap onderdrukken, gemaakt van planten en geluidsgolven, geven haar net genoeg tijd om door te gaan maar slopen tegelijk haar grip op wat echt is. Hallucinaties, tijd die wegvalt, plekken die veranderen zonder waarschuwing, ze worden een integraal onderdeel van de reis terwijl ze probeert degene die ze nog heeft te helpen, al is het nooit helemaal duidelijk of dat nog verstandig is.

De gameplay houdt zich meestal gedeisd en laat je vooral door de wereld dwalen, puzzeltjes oplossen en langzaam verder schuiven terwijl Katja’s waarneming in alle richtingen ontspoort. De beelden zijn fel, agressief en soms bijna hypnotisch, alsof de game je wil laten voelen hoe het is om voortdurend tegen je eigen lichaam in te gaan. Het werkt, want je raakt zelf een beetje verdwaald in de sfeer, precies zoals de game het wil.

Wanneer de sluipmomenten opduiken, voelt het alsof de vaart abrupt tot stilstand komt. De spanning van het verhaal neemt af zodra de bekende spelregels van stealth hun intrede doen en je bezig bent met patroontjes volgen in plaats van meegesleurd worden door de chaos van Katja’s geest. Het haalt even de energie uit het geheel, alsof de game op zulke momenten vergeet wat hem uniek maakt.

Uiteindelijk probeert het verhaal nog een grote onthulling te doen, maar juist daar begint het wat te wankelen. Het mysterie rondom het kwaad dat iedereen bedreigt is het sterkst zolang het ongrijpbaar blijft. Zodra er te veel uitleg wordt gegeven en alles richting een voorspelbare eindconfrontatie wordt geduwd, voelt het minder overtuigend dan de opbouw. Toch komt er aan het einde een moment dat genoeg emotionele lading heeft om de rit tot een waardige afronding te maken.