Review: Styx: Blades of Greed

Styx: Blades of Greed brengt de sluwe goblin Styx terug in een nieuw avontuur, ontwikkeld door Cyanide Studio, dezelfde studio achter eerdere games zoals Call of Cthulhu en Blood Bowl. Ze keren hiermee terug naar de roots van de serie, bijna tien jaar na Styx: Shards of Darkness. Samen met uitgever Nacon willen ze de franchise nieuw leven inblazen en een mix van oude klassiekers met moderne gameplay-elementen bieden.

Het stealth-genre heeft in de afgelopen tien jaar veel veranderingen doorgemaakt, van titels als Ghost of Tsushima tot de nieuwste Assassin’s Creed games. Toch is een echte stealth-ervaring zoals Styx nog zeldzaam. Blades of Greed combineert klassieke stealth-mechanics met een aantal nieuwe vaardigheden die Styx kan gebruiken dankzij de kracht van Quartz, een magische steen die nieuwe mogelijkheden zoals mind control en snelheid geeft. Dit zorgt voor veel vrijheid in hoe je uitdagingen aanpakt.

De kern van het spel blijft het sluipen, stelen en sabotage uitvoeren. Styx kan vijanden afleiden, elimineren of zelfs tegen elkaar uitspelen. Elke situatie biedt meerdere strategieën: een fles gooien om af te leiden, iemand van een klif duwen met mind control, of gewoon ongezien langs patrouilles glippen. Spelers hebben veel vrijheid om hun favoriete speelstijl te kiezen.

Een opvallend kenmerk is dat Styx aan het einde van elke act nieuwe vaardigheden krijgt, zoals een glider, waarmee je in het volgende deel van het spel nieuwe routes en strategieën kunt ontdekken. Hoewel dit een leuke beloning is, voelt het soms ook beperkend. Je wordt als speler bijna gedwongen om het verhaal te volgen om de nieuwe tools te kunnen gebruiken, in plaats van de vrijheid te hebben ze meteen uit te proberen.

Het spel is grotendeels open-world. Je kunt drie grote locaties verkennen: The Wall, Turquoise Dawn en Akenash Ruins. Elke plek heeft verschillende fast travel punten, maar je moet deze eerst vrijspelen. Elk gebied voelt uniek aan; van menselijke vijanden en gebouwen in The Wall tot een meer natuurlijke omgeving met kleine dieren en Orcs in Turquoise Dawn. Er is veel te ontdekken, van geheime doorgangen tot collectibles en zijmissies, waardoor het verkennen van de wereld echt lonend is.

Het verhaal is eenvoudig en fungeert vooral als een kader voor het gameplay. Styx is niet langer volledig gefixeerd op Amber, maar heeft nu Quartz als nieuwe obsessie. Samen met oude en nieuwe bondgenoten probeert hij de wereld te redden, al blijft het meeste van zijn tijd besteed aan sluipen, stelen en sabotage. Voor nieuwe spelers kan het begin verwarrend zijn, omdat het verhaal direct aansluit op het vorige deel, zonder uitleg of terugblik. Voor terugkerende spelers is het juist een directe en vertrouwde ervaring.

Visueel ziet het spel er over het algemeen goed uit. De omgevingen zijn gedetailleerd en duidelijk, wat essentieel is voor stealth. Wel zijn er enkele problemen met de weergave in luchtgevechten en tijdens gebruik van de glider, waarbij sommige objecten in de lucht vreemd kunnen verschijnen en de kwaliteit tijdelijk afneemt. Desondanks draait het spel vloeiend, ook tijdens chaotische gevechten.

Blades of Greed biedt een uitdagende ervaring, zelfs op normale moeilijkheid. Je zult vaak sterven, maar dat voelt eerlijk en stimuleert creatief denken. De AI is slim genoeg om patrouilles en schuilplaatsen te controleren, vijanden in te schakelen en samen te werken tegen Styx. Daarnaast kun je je vaardigheden op het luchtvaartuig resetten en experimenteren met verschillende speelstijlen, wat de replaywaarde verhoogt.

Styx: Blades of Greed is een aanrader voor stealth-liefhebbers. Het combineert klassieke elementen van de serie met nieuwe mechanics en uitdagende gameplay. Het verhaal is eenvoudig en functioneert vooral als context voor Styx’ avonturen, maar dat doet niets af aan de kern: sluipen, stelen en creatief omgaan met uitdagingen. Voor fans van de eerdere Styx-games is dit een nostalgische en toch frisse ervaring. Voor nieuwkomers biedt het spel voldoende uitdaging en plezier om direct in te duiken.