Review: The Dark Pictures Anthology: House of Ashes

The Dark Pictures Anthology: House of Ashes is verreweg de beste Dark Pictures-game tot nu toe.

Voor sommigen waren verhalende avonturengames slechts een rage om zoveel mogelijk licenties binnen te halen voor een snelle doorlooptijd zonder veel innovatie. Ontwikkelaar Supermassive Games bewijst echter dat er nog genoeg ruimte is om te groeien in dit genre, met angstaanjagende nieuwe verhalen om te vertellen en nieuwe manieren om ze te vertellen. The Dark Pictures Anthology: House of Ashes geeft spelers het derde deel in deze serie en waarschijnlijk de beste van het stel. Het fungeert als een opeenstapeling van feedback van de vorige inzendingen die niet bang is om nieuwe dingen te proberen.

The Dark Pictures Anthology: House of Ashes  verspilt geen tijd door zich te onderscheiden, want we bevinden ons in 2003 in Irak, toen het Amerikaanse leger op zoek was naar massavernietigingswapens. Luitenant Eric King is toegewezen aan een groep mariniers die toevallig geleid worden door zijn vrouw Rachel King, en ze staan ​​momenteel niet echt op goede voet. Er is zoveel ruimte in deze algemene opstelling voor de vier bestuurbare personages dat je vrij bent om hun persoonlijkheid te vormen zoals jij dat wilt.

Afgezien van de ruzie van de minnaar, heb je een heethoofdige Amerikaanse soldaat genaamd Jason die vastbesloten is de regels te volgen en te vechten voor Amerikaanse vrijheid, een emotionele soldaat genaamd Nick die soms als een schone lei optreedt, maar verweven is in het drama van alle kanten wat hem tot een noodzakelijk personage maakt, en een Iraakse soldaat genaamd Salim die geen deel wil uitmaken van deze oorlog.

De cast is ongelooflijk geschreven met open doelen en mogelijkheden die je smeken om het spel opnieuw te spelen. De fouten die je de eerste keer maakt, zijn misschien helemaal geen fouten, maar ik vond iets leuks aan elk van deze personages in alle drie mijn playthroughs. Ik deed mijn best om de cast wakker te schudden en ze reageerden briljant op mijn reacties. De agency-spelers die tijdens de dialoog over deze personages beschikken, is lovenswaardig, aangezien een vroeg gemaakte keuze van invloed is op het hele verhaal.

De gruwel van deze game komt naar voren nadat een missie naar de hel gaat en zowel de Amerikaanse als de Iraakse soldaten in een ondergrondse grot vallen die een oude vloek wekt. De overlevering rond deze demonen gaat diep en verspreid zijn bevindingen van archeologen die vastzaten. Er is een aanzienlijke detaillaag die aan spelers is verstrekt, maar daarvoor zouden alle tekstprompts van de interessante punten moeten worden gelezen. Gelukkig vatten de karakters het samen in een paar zinnen, maar ik merkte dat het lezen van alle tekst hielp bij onderdompeling.

Verkenning is de helft van het plezier van dit avontuur, aangezien de decorstukken in de loop van het verhaal belangrijker worden. De grotten zorgen voor een gevoel van verwarring alsof je in cirkels rondloopt en echt verdwaald bent, wat ik op prijs stelde. Hoe verder je de hel ingaat, hoe opmerkzamer je wordt, en dan veranderen ze het landschap, zodat je weer verdwaald bent.

De dreiging van de demonen dwingt je om alert te zijn, maar de grotten en vijandelijke soldaten zullen ook de voortgang belemmeren. Zoals verwacht, vereisen evenementen snelle druk op de knop en de ontwikkelaar biedt verschillende moeilijkheidsgraden voor spelers om te krijgen wat ze willen van deze functie. Ik hou ervan, maar haat het verdriet in mijn hart als ik de verkeerde keuze maak. Gelukkig mag je fouten maken zonder levensbedreigende gevolgen, maar verwacht niet te veel kansen. De ontwikkelaars geven je ook de mogelijkheid om gewoon niets te doen wat negatieve en positieve resultaten kan hebben.

Karakteranimaties zien er voor het grootste deel geweldig uit. Het is gemakkelijk te zien hoeveel dit team is verbeterd in het verkopen van de emoties van deze personages. Sommige bewegingen kunnen een beetje stijf lijken, maar gelaatstrekken zijn altijd perfect. Ik vind dat de acteurs die deze rol op zich hebben genomen fantastisch werk hebben geleverd door middel van reacties en stemwerk.

De verlichting is voor het grootste deel uitstekend, maar het wisselt soms lukraak tussen scènes tijdens een dialoog of bij interactie met een object. Er zijn ook enkele consistentie-onderbrekingen tussen secties, omdat het verhaal je van het ene gebied naar het andere leidt, dus het is moeilijk om bij te houden waar je bent.

The Dark Pictures Anthology: House of Ashes  introduceert ook een nieuw camerasysteem waarmee spelers de camera kunnen bedienen terwijl ze door de podia navigeren. Dit is de eerste keer in de serie, de ontwikkelaars hebben uitstekend werk geleverd met de implementatie, waardoor ze items kunnen verbergen of meer meeslepende omgevingen kunnen creëren. Verder is de Curator’s Cut terug en is het een absolute must om met een vriend te spelen. De multiplayer-functies zijn al ongelooflijk, maar het is ongeëvenaard om jou en een vriend als twee verschillende personages tegelijk te laten spelen en het verhaal op unieke wijze te beïnvloeden. Als je dit spel speelt, een keer alleen speelt en dan nog een keer in Curator Mode, zul je er geen spijt van krijgen.