Review: The Legend of Heroes: Trails beyond the Horizon

Zelfs voor Trails-begrippen is Horizon absurd rijk aan informatie. Dit is zo’n vervolg waarbij de game er volledig vanuit gaat dat je het verleden van de serie door en door kent. Zelfs als je Daybreak en Daybreak 2 hebt gespeeld, is het eigenlijk geen slecht idee om vooraf nog eens een samenvatting te bekijken voordat je eraan begint.

Dat is meteen ook de kracht en de valkuil van deze reeks. Trails vertelt al meer dan twintig jaar één doorlopend verhaal, verspreid over dertien games. Dat niveau van samenhang is bijna nergens anders te vinden, maar het maakt instappen ook intimiderend. Horizon voelt daardoor extreem eigenwijs. Falcom maakt hier nul concessies aan nieuwe spelers. Dit is een game die volledig is gebouwd voor trouwe fans, en werkelijk niemand anders.

Horizon voelt als het samenkomen van verhaallijnen die al meerdere consolegeneraties sudderen. Het avontuur duurt zo’n tachtig uur en is verdeeld over drie verschillende speelbare groepen. In de kern is dit het derde deel van de Daybreak-verhaallijn, met opnieuw Van Arkride in de hoofdrol terwijl hij en zijn bondgenoten mysterieuze gebeurtenissen onderzoeken in de hoofdstad Edith, gelegen in Calvard.

Tegelijkertijd duiken er veel personages op uit oudere Trails-games, met name uit de Cold Steel-serie. Deze bekende gezichten worden slim ingezet om het verhaal van Horizon te verweven met de grotere mythologie van de franchise. Daardoor beleef je dezelfde gebeurtenissen vanuit meerdere invalshoeken, wat het geheel extra gewicht geeft.

De opening is echter stroef. Het eerste deel van het spel is naar mijn gevoel het zwakst, vooral omdat het overdreven veel tijd besteedt aan het opnieuw voorstellen van terugkerende personages. Van en zijn team kunnen nauwelijks een straat oversteken zonder dat er weer een oud bekende opduikt om aandacht op te eisen.

Wie daar doorheen bijt, wordt beloond. Zodra het verhaal eenmaal op gang komt, weet Horizon de spanning opvallend goed vast te houden. Vrijwel elk hoofdstuk eindigt met een stevige cliffhanger of onthulling, waardoor je constant benieuwd blijft naar wat er volgt. Falcom weet knap om te gaan met meerdere verhaallijnen tegelijk. Niet elke wending is verrassend, zeker niet als je bekend bent met de typische Trails-tropes, maar aan grote onthullingen geen gebrek.

En die onthullingen hebben niet alleen betekenis voor dit spel. Horizon breidt de wereld en haar geschiedenis op een indrukwekkende manier uit en geeft eindelijk duidelijkheid over thema’s waar fans al jaren over discussiëren. In dat opzicht voelt dit deel belangrijker dan sommige eerdere titels, die soms het verwijt kregen vooral tijd te rekken binnen het grotere verhaal.

Tegelijkertijd maakt Horizon duidelijk dat we er nog niet zijn. Hoewel sommige verhaallijnen een punt bereiken waar geen weg meer terug lijkt, worden er net zo goed nieuwe vragen opgeworpen. Het einde komt dichterbij, maar is nog steeds niet echt in zicht.

Op gameplayvlak verandert er minder. De structuur lijkt sterk op die van Daybreak 2, met vaste hoofdstukken waarin hoofdmissies, zijactiviteiten, verkenning en steeds intensere gevechten elkaar afwisselen. Ook de bekende optionele dungeon keert terug, zij het onder een nieuwe naam. De Grim Garten is er vooral om te experimenteren met teamcombinaties, levels te grinden en betere uitrusting te verzamelen.

Hoewel dit onderdeel wat herhalend kan aanvoelen, is het wel een fijne afwisseling na de enorme hoeveelheden dialoog die Horizon op je afvuurt. Het spel kan soms doorslaan in uitleg en personages, waardoor de balans tussen praten en spelen zoek raakt. De Garten fungeert dan als een welkome ontsnapping waar de RPG-systemen echt mogen schitteren.

Je krijgt opnieuw een grote cast aan personages om op te bouwen, met een enorme vrijheid in hoe diep of complex je builds wilt maken. Magie, passieve vaardigheden en uitrusting bieden genoeg ruimte om te experimenteren. Dat is typisch Trails, en het beloont spelers die bereid zijn zich erin te verdiepen.

Die diepgang geldt ook voor het vechtsysteem. Horizon voegt opnieuw extra lagen toe, bovenop wat Daybreak 2 al introduceerde. Zo zijn er nieuwe S-Boosts, een meter die je tijdens gevechten vult en kunt inzetten voor groepsbrede buffs of krachtige teamaanvallen. Daardoor komt er nog meer nadruk te liggen op timing en resourcebeheer, vooral in de lastigere gevechten.

Hoewel het systeem niet radicaal anders aanvoelt, geeft het wel extra tactische vrijheid. Toch moet ik eerlijk zeggen dat ik persoonlijk nog steeds een zwak heb voor de eenvoud en finesse van Trails in the Sky 1st Chapter. Horizon is interessant en diep, maar balanceert soms gevaarlijk dicht bij overcomplexiteit.

Visueel blijft Horizon wat achter. Dat is deels te verklaren door het feit dat deze game ouder is dan de Sky-remake, maar omgevingen ogen vaak ruw en NPC’s kunnen er behoorlijk lelijk uitzien. Positief is wel dat er veel nieuwe animaties zijn voor gevechten en tussenfilmpjes, die duidelijk een stap vooruit zijn. Hopelijk krijgt Calvard in een vervolg de visuele opknapbeurt die het verdient.