World of Warcraft: Midnight is een uitbreiding die op veel vlakken indruk maakt, maar zichzelf regelmatig in de weg staat. De nieuwe zones zijn prachtig vormgegeven, het endgame-systeem voelt beter aan dan ooit, en het upgraden van je uitrusting is toegankelijker geworden. Toch weet Blizzard er telkens weer in te slagen om die positieve indruk te bederven met beslissingen die vragen oproepen.
Een verhaal met hoogte- en dieptepunten
Sinds Dragonflight heeft Blizzard duidelijk geïnvesteerd in het verbeteren van de verhaallijn, en dat is te merken. Na het verhalende fiasco van Shadowlands was dat ook hard nodig. De keuze om Xal’atath als voornaamste antagonist te handhaven werkt goed. Ze is een bekend gezicht, haar motivaties zijn duidelijk en Midnight fungeert als het dramatische middenstuk van de World Soul Saga. De spanning wordt geleidelijk opgebouwd en sluit mooi aan bij de thema’s van de nieuwe zones.
De terugkeer naar Silvermoon City, Eversong Woods en Zul’Aman speelt sterk in op nostalgie, maar doet dat op een manier die het verhaal vooruithelpt in plaats van het te vertragen. Helaas geldt dat niet voor alle gebieden. De nieuwe zone Harandar voelt oppervlakkig aan. De Haranir zijn een interessant nieuw volk, maar worden onvoldoende uitgewerkt. Het lijkt alsof bekende spelinhoud een nieuw jasje heeft gekregen zonder dat er iets wezenlijks is toegevoegd.
Voor spelers die vooral komen voor raids en Mythic+ dungeons heeft Midnight veel te bieden. De moeilijkheidsgraad is goed afgesteld: uitdagend genoeg om aandacht te vereisen, maar niet zo zwaar dat het ontmoedigend wordt. Normal-raids vragen om goede samenwerking, Heroic-raids pakken iets strenger uit maar blijven eerlijk. Dit evenwicht zorgt ervoor dat zowel casual als meer ervaren spelers plezier kunnen beleven aan de inhoud.
Ook het vinden van groepen als solospeler verloopt verrassend soepel, al is het de vraag of dat zo blijft naarmate het seizoen vordert en spelers selectiever worden. Voorlopig is het een welkome verandering ten opzichte van eerdere uitbreidingen.
Minder positief is de klassebalans. Bepaalde specialisaties, zoals Elemental Shaman en Arms Warrior, lijken stelselmatig achtergesteld te worden. Balanspatches hebben dit probleem niet opgelost, en sommige aanpassingen draaiden eerder doorgevoerde verbeteringen zelfs terug. Dat steekt, juist omdat de algemene afstemming van de inhoud zo goed is.
Een van de sterkste punten van Midnight is de doorontwikkeling van Delves, de solo-activiteiten die in The War Within werden geïntroduceerd. Waar ze daar nog enigszins experimenteel aanvoelden, zijn ze nu uitgegroeid tot een volwaardig alternatief voor groepsinhoud. De variatie is groot: van puzzels en verkenning tot uitdagende baasgevechten. Valeera Sanguinar als begeleider is een grote verbetering ten opzichte van Brann, zowel qua competentie als qua persoonlijkheid.
Nieuw is het Preys-systeem, waarbij vijandige NPC’s je belagen terwijl je bezig bent met buitenactiviteiten. Het idee is sterk en de uitvoering heeft potentie, maar het systeem is te gemakkelijk te omzeilen en biedt onvoldoende motivatie naarmate het seizoen vordert. Het is een veelbelovend begin dat duidelijk nog verder uitgewerkt moet worden.
De meest frustrerende kant van Midnight is de manier waarop Blizzard omgaat met add-ons. De poging om de interface te stroomlijnen en het spel toegankelijker te maken is lovenswaardig, maar de uitvoering laat te wensen over. Topgilden vonden al snel manieren om beperkingen te omzeilen, en veel spelers hebben inmiddels hun eigen oplossingen gebouwd om hun vertrouwde interface terug te krijgen. Dat dit zoveel tijd en moeite kost, is een teken dat het plan niet goed doordacht was.
Hetzelfde geldt voor Player Housing en de introductie-ervaring voor nieuwe spelers. Beide functies voelen onaf aan, alsof ze meer tijd in ontwikkeling nodig hadden gehad. Blizzard lijkt uitbreidingen in een steeds hoger tempo te willen uitbrengen, maar de vraag is of dat ten koste gaat van de algehele kwaliteit.
-
Gameplay
-
Graphics
-
Geluid
-
Replay Value
Samenvatting
World of Warcraft: Midnight is een uitbreiding vol potentie. De endgame-inhoud is uitstekend, Delves zijn beter dan ooit en het verhaal bouwt overtuigend voort op de World Soul Saga. Tegelijkertijd maakt Blizzard keuzes die het geheel ondermijnen: een gebrekkige klassebalans, een onaf add-on beleid en functies die meer tijd hadden verdiend. Midnight is geen slechte uitbreiding, maar het had een geweldige kunnen zijn. Of Blizzard de lessen van deze editie meeneemt naar The Last Titan, zal de toekomst moeten uitwijzen.