Er is iets gênant eerlijks aan de manier waarop Call of Duty-seizoenen werken. Zodra de zomer zijn laatste warmte verliest, begint ergens in het achterhoofd een vertrouwde opwinding te groeien. Een nieuwe Call of Duty nadert. Rationeel weet je dat het waarschijnlijk weinig anders wordt dan vorig jaar. En toch. Na het debacle van Black Ops 7 is de hoop dit jaar iets groter dan gewoonlijk, want de lat ligt lager dan ooit. Heeft Modern Warfare 4 genoeg om die bescheiden hoop waar te maken?
De speelbare campagnemissie Entrenched is het duidelijkste bewijs dat er naar de kritiek op Black Ops 7 is geluisterd. Waar die game aanvoelde als een opeenstapeling van ideeën die elkaar verdrongen, is Entrenched strak en purposeful. Grondige actie, herkenbare spanning en het soort bombastische set-pieces waarvoor je Call of Duty in de eerste plaats opstarte. Het is niet subtiel en het wil dat ook niet zijn. Soms is een goed geregisseerde explosie precies de juiste keuze.
De hoop is dat de rest van de campagne dit niveau aanhoudt. Op basis van één missie is dat moeilijk te beoordelen, maar de toon is geruststellend. Dit voelt weer als Call of Duty.
De multiplayer is een ander verhaal. Er is een duidelijke poging gedaan om de extreme snelheid van recente delen te temperen, maar in de praktijk blijft het tempo meedogenloos hoog. Drie à vier kogels volstaan om het leven te beëindigen, bewegingen zijn rubbery en grenzeloze en maps zijn ontworpen voor constante confrontatie. Het is vermakelijk in korte sessies en uitputtend in langere. Het gevoel dat elke ongerangschikte publieke match een hoogspanningswedstrijd is, wordt niet weggenomen door de beloofde matchmakingaanpassingen. Die zijn simpelweg niet merkbaar aanwezig.
De maps zelf zijn functioneel maar weinig inspirerend. Ze missen de creatieve gelaagdheid die de beste Call of Duty-locaties onderscheidde van de rest. Of er in de volledige release betere opties zitten valt te hopen, maar de beta stelt op dat vlak niet gerust.
Toch zijn er redenen om niet somber te zijn. De Gunsmith is en blijft een van de fijnste wapenaapassingssystemen in het genre. De gunplay voelt ook in zijn huidige vorm beter aan dan vrijwel elke concurrent kan bieden. Visueel is het spel scherp, en op console loopt het soepel en responsief. De belofte om de wildste cosmetische excessen te beperken is bovendien iets wat fans al lang hopen te zien worden waargemaakt, al is scepsis op zijn plaats gezien de trackrecord van dergelijke beloften.
Over de launcher zijn weinig goede woorden te spreken. Het is een log systeem dat opslagruimte opslokt, updates te lang laat duren en navigatie onintuïtief maakt. Het is geen onderdeel van de game zelf maar wel van de ervaring, en die ervaring zou beter zijn zonder.
Modern Warfare 4 is op basis van de beta een betere uitgangspositie dan Black Ops 7 ooit bood. De campagne wekt oprecht vertrouwen, de kerngunplay is solide en de technische kant klopt. Maar de multiplayer beweegt zich nog altijd in een richting die vermoeiend aanvoelt, en de beloofde verbeteringen aan matchmaking zijn in de praktijk onzichtbaar. De franchise maakt een stap in de goede richting, maar of het genoeg is om het vertrouwen volledig te herstellen, moet de volledige release bewijzen.