Call of Duty heeft een wisselvallige geschiedenis. De reboot van Modern Warfare in 2019 was een hoogtepunt dat de reeks terugbracht naar zijn wortels en de weg opende voor het fenomenale Warzone. Wat daarna volgde was minder overtuigend: Modern Warfare 2 en 3 waren teleurstellingen die het vertrouwen van een deel van de fanbase beschadigden. De verwachtingen voor Modern Warfare 4 waren dan ook gemengd. Die scepsis was begrijpelijk. Die scepsis was ook ongegrond.
Modern Warfare 4 heeft de meest onomwonden Call of Duty-campagne in jaren. Geen excuses, geen experimenten, geen poging om meer te zijn dan het is. Dit is een strak geregisseerd, bombastisch actieverhaal dat van begin tot eind met zijn kaken op de grond laat staan. Vrijwel elke missie heeft een eigen haak, een eigen visueel hoogtepunt of een verrassende verhaalontwikkeling. De verspilling van speeltijd die eerdere delen kenmerkte is hier afwezig.
Het verhaal slingert tussen een invasie van Zuid-Korea, de grimmige realiteit van Noord-Korea en de persoonlijke vendetta van Captain Price, en weet die drie draden verrassend overtuigend samen te brengen. Het is deels buitensporig en deels slim, maar altijd onderhoudend. De cast draagt enorm bij aan dat succes. Mads Mikkelsen als hoofdantagonist is een casting die zijn belofte volledig inlost. Young Mazino geeft als Park Hyun-Jun een van de sterkste debuterende Call of Duty-prestaties die de reeks heeft gekend. Barry Sloane als Captain Price is onverminderd uitstekend. De campagne had ik na meer dan een decennium van matige CoD-verhalen al voor de helft opgegeven, maar Modern Warfare 4 trok me er volledig in mee.
Modern Warfare 4 verandert weinig aan de kern van de multiplayer-formule, en dat is een verstandige keuze. De gunplay voelt strak en bevredigend aan, de maps zijn solide zonder spectaculair te zijn, en de algehele presentatie is van een fotografische kwaliteit die zelfs voor de reeks uitzonderlijk is.
De verwijdering van omnimovement was een punt van zorg maar valt in de praktijk nauwelijks op. Beweging en schietgevoel zijn in balans, en dat is wat telt in een online shooter van dit kaliber. De nieuwe 10v10 Gunfight-variant op het dynamische Kill Block-map is de meest originele toevoeging en houdt grootschalige confrontaties onvoorspelbaar dankzij een veranderende kaartindeling. Gun Game is aanwezig bij launch, een teken dat Activision dit keer serieus heeft nagedacht over de staat van het spel bij release.
De kwaliteitsverbetering dat dubbele XP-tokens niet meer weglopen tijdens niet-actieve momenten is een kleine maar welkome erkenning van hoe mensen daadwerkelijk spelen. Toekomstige seizoensupdates en de bevestigde terugkeer van Shipment beloven dat de multiplayer de komende maanden alleen maar beter zal worden.
DMZ, de extractieshooter-modus van Modern Warfare 4, was persoonlijk het grootste vraagteken voor aanvang. Het genre heeft zijn charme maar is sterk afhankelijk van met wie je speelt en hoe goed de structuur is. Modern Warfare 4 lost beide aandachtspunten goed op.
De modus laat drie spelers vrij op een uitgestrekte kaart waar loot, AI-vijanden en de occasionele ontmoeting met andere teams voor spanning zorgen. Challenges en verhaalmiissies geven richting aan wat anders losse chaos zou zijn, wat samenwerking bevordert ook wanneer communicatie beperkt is. De hoeveelheid inhoud is bijna overweldigend maar geeft de modus een diepgang die extractieshooter-fans bezig zal houden. Voor wie het genre nooit heeft aangesproken zal DMZ waarschijnlijk geen bekering bewerkstelligen, maar als optionele derde poot van het pakket is het een waardevolle aanvulling.
-
Gameplay
-
Graphics
-
Geluid
-
Replay Value
Samenvatting
Call of Duty: Modern Warfare 4 is het totaalpakket dat de reeks al jaren nodig had. De campagne is potentieel de beste die de franchise heeft voortgebracht, de multiplayer is strak en toegankelijk en DMZ voegt een derde dimensie toe die zijn eigen publiek zal vinden. Na jaren van matige entries voelt Modern Warfare 4 als een herbevestiging van alles wat Call of Duty groot heeft gemaakt. Of het de ultieme plek inneemt naast de allergrootste classics is voer voor discussie, maar dat het tot de beste games in de reeks behoort is moeilijk te betwisten.