Review: Captain Tsubasa II: World Fighters

Sportmanga en videogames vinden elkaar zelden. Dat is jammer, want de overdreven dramatiek van een genre als Captain Tsubasa leent zich perfect voor een videogame-vertaling. De eerste Captain Tsubasa-game bewees dat, door de sfeer van de manga te vangen in een arcadevoetbalervaring die aanvoelde als geen andere. World Fighters bouwt voort op dat fundament, maar doet dat met een opmerkelijk wisselend resultaat.

Voor wie de eerste game niet heeft gespeeld: Captain Tsubasa is geen voetbalsimulatie. Vergeet eFootball of EA Sports FC. Dit is een wereld waar elke schot op doel een cinematisch spektakel is, elke tackle aanvoelt als een duel en de keeper zijn energie verliest na elke geblokkeerde poging totdat die ene beslissende schot het niet meer weet te stoppen. Het systeem van uithoudingsvermogen als scoringmechanisme klinkt vreemd maar werkt verrassend goed. Doelpunten zijn zeldzaam en voelen betekenisvol aan, zoals in echte wedstrijden.

World Fighters introduceert een reeks wijzigingen die het spel sneller en spectaculairder maken. Een matchuplijn toont precies wie jou aanvalt of wie jij achtervolgt, wat de leesbaarheid van het veld verbetert. Balveroving erft nu het momentumsysteem van de aanvaller, waardoor je direct kunt profiteren van een gestolen aanval. Schoten op doel zijn omgebouwd tot een richtingsspel tussen schutter en keeper: de keeper kiest een richting en de ernst van de energieschade hangt af van hoe ver hij er naast zit.

Het resultaat is een spel dat nog drukker en nog flashier is dan zijn voorganger. Tussenfilmpjes onderbreken het spel constant en geven elke actie een dramatisch gewicht. Tegenstanders die een schot met hun gezicht blokkeren nooit echt verveelt. Het tempo is zo hoog dat je de wedstrijdklok volledig vergeet, wat zowel een compliment als een kanttekening is.

De hoofdcampagne volgt de World Youth-arc uit de manga, met Tsubasa in Brazilië op weg naar het WK voor jeugdteams. Je speelt als een zelfgemaakt personage, een interessante keuze die je het verhaal laat meemaken zonder de hoofdpersonages te verdringen. De karaktercreatie biedt meer opties dan voorheen, inclusief de mogelijkheid om van positie te wisselen en zelfs keeper te worden.

Maar de campagne is meer visuele roman dan voetbalspel. Een groot deel van de speeltijd bestaat uit het bekijken van tussenfilmpjes met volledig ingesproken dialoog, af en toe onderbroken door dialoogkeuzes die het verhaal nauwelijks beïnvloeden. De matches zelf zijn er, maar schaars. Wie voornamelijk wil spelen in plaats van kijken, zal regelmatig teleurgesteld zijn.

De bijverhalen en wat-als-scenario’s die vrijkomen na belangrijke verhaalmomenten zijn een welkome aanvulling, maar compenseren niet volledig voor het feit dat er slechts één verhaalarc aanwezig is. Dit voelt als een afgeslankte campagne vergeleken met het rijkere aanbod van het eerste spel.

Voor veteranen van de eerste game is de terugval in gamemodiaanbod het grootste struikelblok. De tactische elementen die de eerste game diepganger maakten zijn verdwenen. Aangepaste teams samenstellen uit een eigen roster is niet langer mogelijk. De campagne is in één speelronde uitgespeeld zonder significante herspeelbaarheid. World Fighters voelt op dat vlak als een stap terug, wat ongebruikelijk is voor een sequel.

Online spelen werkt technisch goed. Matches zijn snel gevonden en de verbinding is stabiel, zelfs tijdens drukke momenten vol effecten en tussenfilmpjes. Maar het ontbreken van cross-play tussen pc en console is een gemiste kans, en het gebrek aan sancties voor vroeg verlaten van een match betekent dat je regelmatig alleen achterblijft wanneer je een doelpunt maakt.

Linux-gebruikers en Steam Deck-eigenaren worden volledig buitengesloten vanwege anti-cheat beperkingen die geen compatibiliteit bieden met hun platform. Dat is een bekende maar onopgeloste frustratie die ook de voorganger al kenmerkte.

Audiovisueel is het spel een bescheiden verbetering ten opzichte van zijn voorganger. De soundtrack doet uitstekend werk om elke match episch te laten aanvoelen, en de stemmen zijn trouw aan de anime. De Engelstalige commentaar tijdens niet-storymodes naast Japaans gesproken personages is een merkwaardige keuze die een lichte incongruentie creëert, al is de redenering begrijpelijk gezien het tempo van het spel.