Menu Sluiten

Review: Final Fantasy 7 Remake

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin

Final Fantasy 7 Remake is een nieuwe versie van het iconische origineel met onvergetelijke personages, een adembenemend verhaal en epische gevechten.

De originele Final Fantasy 7 is een van de meest invloedrijke en geliefde games aller tijden en vertegenwoordigt de beste verhalen, gameplay en technologie die zijn tijdperk te bieden had. De monumentale impact op het rollenspelgenre is moeilijk te overschatten, maar nog moeilijker te verwerken in het landschap van vandaag. Die strijd tussen geschiedenis en innovatie is de motor achter Final Fantasy 7 Remake; de legende van het origineel doemt er overheen als de metalen platen boven de sloppenwijken van Midgar, maar deze nieuwe versie weigert gewoon onder een schaduw te bestaan. Met slimme (en verrassende) toevoegingen aan een klassieke wereld en zijn bewoners, doet Final Fantasy 7 Remake een beroep op nostalgie zonder eraan gebonden te zijn.

Het verhaal volgt Cloud en een kleine groep huursoldaten terwijl ze terugvechten tegen Shinra, een enorm bedrijf dat alles in handen heeft, van experimentele wapens tot ruimtevaart. Als je het origineel hebt gespeeld, zul je veel locaties, mensen en plotpunten herkennen. Maar Square Enix heeft ook veel elementen opnieuw ontworpen en opnieuw geïnterpreteerd, maar niet zozeer dat iets onherkenbaar is. Dit is Final Fantasy Remake’s grootste troef, omdat het oude fans hun herinneringen laat herbeleven en nieuwe spelers verwelkomt met zijn iconische personages en unieke setting.

Cloud en zijn metgezellen zijn nog steeds de helden, maar de stad Midgar is nu de echte ster. Deze game is volledig gericht op het deel van het verhaal van Final Fantasy 7 dat zich ontvouwt in deze industriële, door bedrijven bestuurde metropool. Midgar’s politieke samenzweringen, dagelijkse wanhoop en stille hoop schijnen door als je de verschillende buurten verkent en de gevolgen van Shinra’s hebzucht ziet. Mensen leven in groezelige hutjes, enorme reactoren putten de levenskracht van de planeet uit en ruïnes staan ​​als herinnering aan tragedies uit het verleden. De kaarten zijn niet zo freeform of dynamisch als een RPG met een open wereld, maar ik waardeer nog steeds de mogelijkheid om in een gebied te blijven hangen en de burgers te leren kennen – al was het maar door een selectie van elementaire zoektochten met het ophalen van items en het doden van monsters.

Als je versies van deze wereld vergelijkt, biedt de remake een dramatische uitbreiding van veel gebieden. Een hele nederzetting vervangt de weinige statische schermen die ooit de sector 7 sloppenwijken vertegenwoordigden. Wall Market is nu een wetteloos hol van zonde in plaats van een paar schetsmatige tenten. Deze gebieden voelen aan als natuurlijke uitbreidingen van de wereld, bouwen de kennis op en voegen context toe aan de interacties van personages. Een paar nieuwe zones voelen echter aan als te ingewikkelde vulling, zoals een lange en rustige reis onder de sector 4-plaat. Maar zelfs als de ervaring niet elke minuut maximaliseert, zorgde mijn grondige 50 uur durende playthrough (plus wat inhoud na de game) voor veel gedenkwaardige momenten.

Veel van die momenten zijn te danken aan het vechtsysteem van Final Fantasy 7 Remake, een fascinerende combinatie van stijlvolle actie en conventionele turn-based mechanics. Je bestuurt de basisbewegingen en aanvallen van de personages rechtstreeks, maar je kunt via een menu specifieke spreuken en speciale bewegingen selecteren. Dit geeft gevechten een kinetische, filmische flair zonder de noodzaak op te offeren om de evoluerende situatie zorgvuldig te beoordelen. Elk party member heeft een andere besturing en u kunt tijdens de game tussen hen wisselen; je kunt een vijand van een afstand verzwakken met Barret’s armkanon, maar ga dan naar binnen met Tifa’s krachtige melee-aanvallen zodra de vijand verspringt. Deze aanpak is een enorm vermakelijke manier om elk personage te laten schitteren, en een fantastisch animatie- en schepselontwerp zorgt ervoor dat de ontmoetingen er spectaculair uitzien. Ze vereisen geen uiterste precisie.

De gevechten die die sweet spot niet raken, zijn verergerend, omdat ze eerder oneerlijk dan uitdagend aanvoelen. Een nadeel van het actie-zware gevecht is dat er op elk moment veel gebeurt, dus belangrijke informatie kan verloren gaan in de shuffle, zoals welke spreuken vijanden uitbrengen of wanneer offscreen-vijanden op het punt staan ​​aan te vallen. De goedkope treffers betekenen zelden het verschil tussen overwinning en nederlaag omdat gevechten over het algemeen vergevingsgezind zijn, maar een handvol belangrijke baasgevechten vraagt ​​meer dan dit systeem aankan. Deze ontmoetingen kunnen uitgroeien tot een vervelende puinhoop van seconde-tot-seconde micromanagement, omdat de bazen te veel gezondheid hebben en je controle over het gedrag van je bondgenoten uiterst beperkt is als je ze niet rechtstreeks controleert. Zelfs je kleine selectie van krachtige en mooie opgeroepen beesten (die cool maar onvoorspelbaar zijn in hun implementatie hier) kan niet veel doen om het tij te keren in situaties als deze. Ik vind het niet erg als mijn strategie gebrekkig is; Ik herstelde graag gevechten opnieuw toen ik mijn setup moest optimaliseren om zwakke punten te benutten. Maar in deze zeldzame gevechten verliest Final Fantasy 7 Remake uit het oog wat het gevecht leuk maakt.

Wanneer gevechten op hun best zijn, moedigen slimme ondersteunende mechanica je aan om uit je comfortzone te dwalen en nieuwe strategieën te verkennen. Elk wapen heeft bijvoorbeeld een speciale vaardigheid die de wielder kan gebruiken in gevechten, zoals de Blade Burst op de Mythril Sabre van Cloud. Na verschillende keren de vaardigheid te hebben geactiveerd, leert het personage het zonder het wapen te gebruiken, wat een interessante manier is om een ​​repertoire van krachtige technieken op te bouwen en tegelijkertijd te experimenteren met nieuwe uitrusting. Het materia systeem is zo cool als altijd en biedt veel flexibiliteit om verschillende speelstijlen uit te proberen en krachtige spreuken te verkrijgen. Andere uitdagingen helpen je om dieper in het gevecht te duiken, zoals het spreiden van een bepaald aantal vijanden of het verslaan van moeilijke vijanden in simulators. Nevendoelstellingen leveren waardevolle beloningen op, en het zijn goede afleidingen als je een pauze nodig hebt van het hoofdverhaal.

Hoewel de plot dezelfde omtrek volgt als de originele Midgar-sectie, heeft dat verhaal niet altijd het momentum om een ​​volledige game te ondersteunen. De individuele karaktermomenten zijn bevredigend en ik vond het leuk om Tifa en de andere leden van Avalanche beter te leren kennen. Maar als je uitzoomt, reageren Cloud en zijn vrienden meestal gewoon op wat er met hen gebeurt, zoals het redden van een ontvoerde vriend of ontsnappen nadat ze in een val zijn gelopen. Shinra is ongetwijfeld slecht, maar je krijgt geen duidelijk idee van een masterplan van zowel de goede als de slechte jongens, waardoor het grote geheel wazig wordt. Dit wordt nog schokkender tijdens de verrassende (zelfs als je denkt te weten wat er gaat komen) eindscènes. Ze zijn een beetje teleurstellend als een oplossing voor dit spel, maar veel teleurstellender in wat ze impliceren voor toekomstige afleveringen.

Ongeacht wat de toekomst brengt, Final Fantasy 7 Remake vindt een indrukwekkend evenwicht tussen zijn verleden en zijn heden. Square Enix knikt naar het origineel zonder afhankelijk te zijn van die bekendheid, het creëren van een onderscheidende wereld en een opwindend vechtsysteem dat modern aanvoelt. De nieuwe aanpak heeft nog steeds ruwe randen, maar dat weerhoudt Final Fantasy 7 Remake er niet van om zijn eigen legacy uit te werken.

  • Gameplay
  • Graphics
  • Geluid
  • Replay Value
5

Samenvatting

Deze remake van een legendarische RPG vindt een indrukwekkende balans tussen zijn verleden en zijn heden en creëert daarmee een onderscheidende wereld met een geweldig vechtsysteem dat perfect aanvoelt.

REACTIES

MELD JE AAN VOOR ONZE NIEUWSBRIEF