Review: Final Fantasy VII Rebirth (Switch 2)

Er zijn van die momenten waarop je als gamer even moet stoppen en nadenken over hoe ver de technologie is gekomen. Final Fantasy VII Rebirth op de Switch 2 is zo’n moment. Een jaar of twee geleden zou niemand serieus hebben overwogen dat een van de meest technisch veeleisende JRPG’s van 2024 ooit op een handheld zou draaien. En toch zit ik hier, onderweg in de trein, met Cloud Strife op mijn scherm terwijl hij Sephiroth achtervolgt door uitgestrekte landschappen. Het leven is wonderlijk.

Rebirth begint waar Remake eindigde, maar de toon verschuift meteen. Midgar was een stad van staal en schaduw, een claustrofobisch labyrint dat perfect paste bij het lineaire design van dat spel. Rebirth opent die wereld en laat je adem halen. Voor het eerst verlaat Cloud de stad om de wereld buiten de muren te verkennen, en die wereld is enorm.

Wat me het meest verrast is hoe het spel omgaat met zijn eigen erfenis. Wie het origineel uit 1997 kent, weet wat er gaat komen. Of toch? Rebirth speelt slim met die verwachting. Bepaalde gebeurtenissen verlopen net iets anders, bepaalde momenten voelen zwaarder dan herinnerd, en de onzekerheid over wat er werkelijk gaat gebeuren houdt je scherp. Het is een zeldzame prestatie om spanning te creëren in een verhaal dat miljoenen mensen al kennen.

De personages zijn de echte ster van het geheel. Cloud en zijn metgezellen, van de energieke Yuffie tot de stoïcijnse Barret, voelen als een echte groep mensen die samen iets doormaken. De banter, de ruzies en de stille momenten van verstandhouding geven het verhaal een warmte die puur plot nooit had kunnen bereiken. En dan is er nog het absurdisme: een verplichte dolfijn als verhaalelement, een kaartspel dat een heel eigen leven gaat leiden, een chocobo die je door bergpassen draagt. Rebirth weet wanneer het serieus moet zijn en wanneer het moet lachen om zichzelf.

Open wereld is een term die inmiddels zo versleten is dat hij bijna niets meer betekent. Rebirth geeft hem zijn betekenis terug. De zones voelen niet als aaneengesloten checklist-gebieden maar als plekken met een eigen karakter en geschiedenis. Een verkenningsactiviteit leidt tot een baasjacht, die weer nieuwe grondstoffen oplevert voor een zijmissie die onverwacht emotioneel blijkt te zijn. Alles is met elkaar verweven op een manier die je voortdurend verder trekt zonder dat je het doorhebt.

Het gevechtssysteem past daarbij. De combinatie van directe actie en tactische pauzes via de ATB-meter zorgt voor gevechten die zowel spectaculair als doordacht zijn. Elk personage speelt anders, en de Synergy Abilities die twee karakters combineren voor verwoestende aanvallen voegen een extra strategische laag toe die pas na tientallen uren volledig tot zijn recht komt.

Queen’s Blood verdient een aparte vermelding. Dit kaartspel, dat door het hele spel heen loopt, begint als een onschuldige tijdverdrijver en groeit uit tot een volwaardig competitief systeem met eigen meta, deckbuilding en een progressiecurve die je uren bezig kan houden. Het had een zelfstandig spel kunnen zijn.

Dan de Switch 2-versie zelf. Laat ik eerlijk zijn: dit is niet de mooiste manier om Rebirth te spelen. De resolutie is merkbaar zachter dan op andere platforms, omgevingselementen poppen regelmatig in beeld en de framerate heeft de neiging te haperen wanneer het druk wordt op het scherm. Het zijn geen dealbreakers, maar wie waarde hecht aan technische perfectie doet er goed aan een andere versie te overwegen.

Maar hier is de andere kant van dat verhaal: onderweg spelen, in bed, op de bank zonder televisie, maakt iets goed dat pixels nooit kunnen. De toegankelijkheid van de Switch 2 geeft Rebirth een nieuwe dimensie. En in de draagbare modus, op het kleinere scherm, vallen de technische beperkingen minder op dan je zou verwachten.